Operatie Startrek

Na een paar dagen "quarantaine" werd het tijd om de kooien van Seven en Spock te verschonen. Meteen het besluit genomen om te kijken of Seven bij Spock in de kooi wil wonen. Door de tralies heen bleken de twee al een vertrouwelijke band te hebben opgebouwd. Spock voedt haar door de spijltjes heen en s'avonds zaten ze beiden in hun eigen kooi op de stokken van gelijke hoogte "tegen elkaar" aan te slapen. Eerst moest Spock's kooi schoon en erna een beetje aangepast aan een comfortabel huisje voor Samen. De extra set voederbakjes ook bevestigd en gevuld. Een oudere stok vervangen en de rest, met Spock gewoon nog in de kooi, wat verplaatst zodat ze meer fladderruimte hebben. Tja en toen moest het vangen van Seven gaan gebeuren. Omdat ik nog steeds niet weet of ze zou bijten maar een zachte handschoen aangetrokken en daarmee de kooi in. Uiteraard alle ramen, deuren en gordijnen gesloten zodat wanneer ze toch zou ontsnappen ze niet weg of tegen het raam kon vliegen. Na flink wat wild gefladder ging ze, iets rustiger, op de bodem van de kooi zitten en kon ik haar zachtjes vastpakken.Spock blies vanuit zijn kooi woest tegen me. Eenmaal in mijn hand liet ze zich gewillig door het deurtje van Spock's huis zetten waar ze direct naar de nok van de kooi vloog. Spock schetterde en zij schetterde terug. Even ging Spock zenuwachtig zitten krabben aan zijn hoofd, zoals hij ook wel eens in Freddy's buurt deed maar als hij links ging ging Seven ook links en klom hij omlaag dan volgde ze hem.

Toen ze besloot eens te landen op "zijn" schommel werd het even hel in de tent. Hij schreeuwde zo hard op zijn agapornisch dat de valkjes vanuit het andere deel van de woonkamer zich er ook mee gingen bemoeien.

Seven, echter, trok zich niets aan van zijn woest geschreeuw en ging op haar gemakje op de kop hangen aan zijn schommel om vervolgens via de touwstok eronder weer naast hem te gaan zitten. In spanning keek ik toe, zou Spock toe laten dat Seven uit zijn voerbak zou eten en andersom. Maar al snel werd duidelijk dat eten geen probleem was. Er werd gegeten uit een "eigen" bakje en daarna gemoedelijk gedeeld. Erna nam Seven een duik in de waterbad om er als prehistorische karakitus vervolgens uit te zien. Zoon, die met vriend, even een kijkje kwam nemen, schrok want het rode vachtje van Seven leek door al dat water wel bloedrood.

Voor het eerst sinds we Spock bij ons hebben wonen zagen we hem ook een douche nemen in z'n waterbak en zo zaten een paar minuten later twee agaporniden, met een nat verenpak, maar geheel tevreden, samen op een stok in hun nieuwe gezamenlijke thuis. Niet veel later zag ik ze elkaar de vacht verzorgen.

Natuurlijk worden ze de komende paar dagen even in de gaten gehouden of alles goed blijft gaan maar voor 99% is operatie Startrek geslaagd!

Dag mijn kleine Schetterbek

Afgelopen weekje waren we op vakantie met de caravan. Als vanouds zou Schoonpa op de vogels passen, zij het dan dat het door de komst van de drie valkjes iets drukker voor hem is geworden dan alleen op de agaporniden passen. Zoals ik altijd doe, de ochtend dat we gaan, het eten en drinken verschoond/vernieuwd en nog even zitten kletsen met Freddy en de andere vogels.Na een fijne ( maar eigenlijk wel te korte) kampeervakantie in Vierhouten arriveerden we dinsdagmiddag bij huize Thuis. Na even gauw gecheckt te hebben of er geen valkjes losvlogen zodat de achterdeur open kon blijven, terug naar de auto om de Beardies te bevrijden uit de achterbak van onze Renault Espace, waarna deze blaffend enthousiast de tuin en het huis instormden. Op het moment dat ik ze achterna liep het huis is, wist ik dat er iets niet klopte... Normaal gesproken als ik hallo, ik ben er weer! riep dan kwam er uit de kooi van Freddy, het agapornisvrouwtje, een schrille "fuiiiieeet" als begroeting terug. Nu geen reactie...??? Toen ik naar de kooi liep leek ze op de grond te zitten onder de etensbak en omdat ze bijna altijd al haar eten uit het bakje graafde en het vanaf de grond dan weer opat zag ik er niets raars in en begroette Spock, het agapornismannetje, waarmee ze een LAT relatie heeft, in de andere kooi. Op dat moment besloot "Freddy"vanuit haar stekje naar boven te fladderen in de kooi en schrok ik me te pletter; .... Dit was Freddy niet!!!!!!! Oh nee, hoe komt die nu hier en waar is Freddy, is ze ontsnapt? Heeft ze de knijpers bij de voerbakjes toch los gekregen, heeft mn schoonpa de deur opengelaten terwijl hij de vogels verschoonde en is ze weggevlogen? Boosheid en Paniek namen de overhand; waar is mijn Freddy??? Dat is niet Freddy, wat doet dat beestje in haar kooi...die wil ik niet, uit die kooi ermee, dat is Freddy's kooi. De kinderen probeerden me duidelijk te maken dat dat nieuwe beestje er ook niets aan kon doen. Manlief besloot zijn vader maar te bellen in de hoop meer duidelijkheid te krijgen, maar intussen was dit rare mens te overstuur om redelijk te kunnen zijn en is ze boven een potje gaan janken. Eigenlijk hoefde ik het niet meer te horen zeggen; Freddy is doodgegaan toen wij er niet waren.Maar hoe kan dat nu? Toen we donderdag weg gingen was ze nog springlevend en een bijterige wildebras zoals altijd. Kan een agapornis van 8 jaar en 3 maanden zomaar spontaan doodgaan? S'avonds zijn Manlief en ik naar Schoonvader gegaan. Zelfs hij, als fervent duivenliefhebber, wist niet wat er is gebeurd met Freddy. Zoals afgesproken is hij de tweede dag naar ons huis gekomen om de vogels te verzorgen en toen lag ze al dood onderin de kooi. Spock, ons agapornismannetje, zat zo te schreeuwen en gillen dat Schoonpa besloot Freddy's kooi schoon te maken en een ander (jong) agapornisvrouwtje is gaan halen zodat Spock weer gezelschap kreeg. Hij had Freddy bewaard voor me. In een zakje lag ze,de ogen half open, net als haar bekje, langgerekt lichaam, zoals ze vaak kon zitten, de tenen iets gekruld. Ik heb haar mee naar huis genomen en na nog even samen met Zoon geaaid en bekeken. Daarna heeft Manlief in de border, onder de zachtrose clematis een gat gegraven en hebben Zoon en ik Freddy in haar eierdoosje-kistje erin gelegd.Voor alle zekerheid heb ik haar graf beschermd met een aantal keien, zodat de rondzwervende katten van onze overburen niet aan haar kunnen komen. Zoon en ik hebben samen afscheid genomen en elkaar getroost.

Later op de avond heb ik voor het eerst eens goed gekeken naar die "vreemde eend in de bijt". Ze ( volgens Schoonpa is het een meisje) en als ik naar Spock's reactie kijk denk ik dat ook, is een agapornis met een rood/groenkopje, donkerder groene vleugels dan Freddy en in de staartveren felblauw, de snavel is nog half bruin dus is ze nog jong. Ik mag met mijn hand in haar kooi zonder dat ze me bijt. Ze is nog wat schuw en wil nog niet naar me toekomen ( maar na mijn reactie op haar bij thuiskomst kan ze ook niet anders dan mij eng vinden). Of ze ooit net zo enthousiast zal kletsen als Freddy, mijn kleine schetterbek, die heel vaak de honden voor de gek hield door mijn fluitje naar hen te imiteren, dat moet de tijd uit maken.Misschien kunnen Spock en zij straks wel samen in 1 kooi, iets dat met Freddy niet lukte omdat ze te fel haar voer verdedigde. Voorlopig mag zij aan mij wennen en ik aan haar. Oh ja, ik heb het vreemde eendje maar een naam gegeven; Seven ( of Nine).

Spock en Freddy

Nu een paar weken hebben we een nieuwe huisgenootje. Nee, geen bearded collie want baaslief wil daar nog niet aan, maar een tweede agapornis dwergpapegaaitje.
Sinds 2004 hebben we al een aga-vrouwtje genaamd Freddy. Ze is als bijna eenjarige in de duiventil van schoonpa komen aanvliegen en bij ons komen wonen toen ze door niemand werd opgeeist. Dat ze een vrouwtje was wisten we toen nog niet. Daar kwamen we volgende voorjaar achter toen ze plots eitjes begon te leggen en nestjes bouwde.
Freddy is een agapornis rosei collis, zachtgroen van kleur. En waarschijnlijk familie van freddy Krueger want ze is het bijterige type,zeker richting mannelijke (oppas) baasjes.
Omdat we het idee hadden dat ze wat eenzaam begon te worden waren we al een tijdje op zoek naar een andere agapornis. Niet echt op marktplaats maar het toeval wilde dat Baas die zondag zocht op onze woonplaats en prompt stuitte op een advertentie waarin een vervangend baasje werd gezocht voor dwergpapegaaitje, die wij op de foto natuurlijk direct herkende als een agapornis(mogelijk fischeri,een donkergroen met oranje en wat blauw)
Gemaild en na nog een telefoontje konden we deze agapornis komen afhalen in zijn eigen kooi.Volgens de voormalige eigenaren maakte hij/zij wat te veel lawaai sinds dat Kokki zijn partner er niet meer was en liet Kokki zich alleen zonder bijten verzorgen door de man des huizes.
Zo kwam Kokki bij ons en werd omgedoopt tot Spock (nieuw vrouwtje is Startrekfan).
Om te wennen zetten we de kooi een stuk van Freddy af met als gevolg een hoop schreeuwend geroep,dat volgens kenners "wie is daar?"betekende.
Dan toch maar de kooien vlakbij elkaar.. en daarna ging het geschreeuw over in geklets en s'avonds in gezellig gekneuter.
De dag erna de vogels beiden maar eens laten rondfladderen. Freddy ging onverstoord onder het straaltje water in de gootsteen douchen, terwijl Spock besloot de woonkamer in vogelvlucht te verkennen, om vervolgens, niet geheel zonder schrik van Vrouwtjes zijde, op haar hoofd te landen, waarna Freddy tot nadere kennismaking overging en ernaast landde. En daar zat het Vrouwtje dan met twee agapornissen op haar hoofd waarvan eentje soms kan bijten en de ander die alleen vriendelijk zou doen tegen mannen .
Wel meteen daaruit de conclusie getrokken dat Spock dan ongetwijfeld een mannetje moest zijn, Freddy namelijk...juist!
Gewoon verder gegaan met het verschonen van de kooien en daarna was het even "vangen"geblazen. Natuurlijk het "goede" idee om beiden samen in de kooi van Freddy te zetten,maar dat bleek niet zo'n goed idee!
Want zij beet letterlijk en figuurlijk Spock weg van haar eten en drinken.Dus opnieuw vangen en weer in hun eigen kooien terug.
In de dagen erna ontpopte Spock zich als een lief huisgenootje die, onder het motto, never bite the hand that feeds you, dit Vrouwtje voorziet van kusjes en zelfs eten wil geven aan haar vingers.
Eergisteren mochten we zelfs zien dat Spock, via de tralies van hun, tegen elkaar aangeschoven kooien,liefdevol Freddy zat te voeden en verzorgen.
Daarom, na het rondvliegen en schoonmaken van de kooien vandaag, de twee lovebirds nog eens bijeen gezet,nu tijdelijk in de kleinere kooi van Spock,
Freddy zit dan op niet eigen terrein en we vermoeden dat Spock er geen probleem mee heeft zijn eten en drinken met haar te delen. Eens zien wat er gaat gebeuren. In het ergste geval gaat Freddy weer terug naar haar eigen kooien hebben onze twee agapornissen een LAT-relatie....