Twijfel

Er zijn van die momenten in je leven, die je voor een keuze stellen. Onmogelijke keuzes. Onmogelijk, omdat je weet, dat als je die keuze maakt, de toekomst zal veranderen. En wat vertrouwd en geliefd is zal verdwijnen. Voor altijd!
En niet voor eventjes om later weer de draad op te kunnen pakken.

Je weet dat je als hondenmoeder de taak hebt om het welzijn van je hondse kinderen te bewaken. Maar hoe bepaal je welzijn als je ook kampt met jouw gevoelens?

Een plots zwaar incontinente dementerende reu van 14 jaar en 8 maanden.
De wasmachine is geduldig en kan best wat harder werken om de doeken die na dutjes en slaapjes drijfnat zijn te wassen.
Ergens heeft onze harige hondenman nog het besef om er van af te gaan wanneer het gebeurd is en vind ik hem niet lijfelijk nat.

Doch plots gaat ook het eten moeizaam, wil hij veelal buiten liggen en zie je hem steeds meer zoals bezoekers en vrienden hem zien maar jou niet durften te vertellen...
Maar als de roedel blaft, wanneer iemand komt of gaat, doet hij zijn zegje mee en staat op wankele poten met een speeltje te lummelen die hij heeft opgedoken uit de speelgoedmand.
Hij sjokt nog, her en der uitgebreid snuffelend, plassend als een teefje omdat de poot oplichten niet meer lukt, zijn hedendaagse rondje om de kerk. Al zie ik hem nu en dan verlangend kijken naar de overkant van de straat, daar waar vroegere wandelingen heen gingen.

Je zorgt ervoor dat hij genoeg drinkt, maar zich niet overdrinkt, wanneer hij door zijn dementie vergeten, 10 minuten na 20 tellen drinken alweer richting de waterbak struint.
En bied hem nog een tweede boterhammetje aan, als hij, wanneer je koffie maakt voor jezelf, voor de tweede keer een vragende blik om de hoek van de aanrecht werpt, om te zien waar het traditionele ochtendbammetje blijft.

De medicatie van de dierenarts, die zijn relaas al begon met "je weet denk ik wel waar ik naar toe wil"geeft na 5 dagen nog geen greintje verschil.
Heeft hij gelijk? Tijd om DE beslissing te nemen. Gezinsoverleg.

Je ziet hem staan, je bruine hondenkind, twijfelend, waar ging ik ook weer heen..
Dan draait hij zich naar je toe. En kijkt je aan met zijn inmiddels blauw geworden kijkers. En je hart smelt een beetje als hij naar je toe komt om zijn oren te laten strelen. Alsof hij weet, dat jij niet weet wat je moet doen.
Nee, dit mag nog niet gebeuren! En de twijfel over jullie eerder genomen besluit slaat toe.
Met het weekend erbij, neem je op de 7e dag contact op met de dierenarts. Vertelt meteen waar het op staat, maar dat je toch nog 1 laatste optie wil. Kan een andere dosis nog iets doen, een ander medicijn nog iets betekenen. Hebben we alles geprobeerd?
Er gaat overlegd worden. Terwijl je wacht op het antwoord, besluit je dat je je maatje nog eens lekker verwennen gaat met een borstelbeurt. je neemt je de tijd. En alles in je op. Er gaat een rust vanuit.

De telefoon gaat. Goed we proberen nog wat anders. Maar..met de prangende opmerking dat er binnen een week verschil moet zijn omdat anders niets rest dan afscheid nemen.

De opluchting. Er is ons nog wat extra tijd met hem gegund!
Rekening houdend met het onverwachte! En wetende dat zijn welzijn niet ten koste mag gaan van ons gevoel.

Nog even de mogelijkheid om hem te knuffelen. Om zijn, inmiddels al een tijdje, hese stem te horen blaffen als bijdrage aan de roedel. Om hem nog te horen trippelen op weg naar het aanrecht voor een bammetje of een koekje. Nog even genieten van een opgerold bruin slapend drolletje hond.
Nog misschien het laatste wandelingetje met hem tussen de bomen rond het marktplein. Gauw een foto als hij met zijn meisjes samen geniet van een pril lente zonnetje.
Herinneringen straks van ruim 14 jaar en 8 maanden vriendschap samen.

Want de dag komt!
Dat hij in mijn armen zijn laatste adem zal uitblazen en de ziel in zijn ogen verdwijnt.

Ik wapen me vast tegen de opmerkingen straks, wanneer hij er niet meer is en sommige, misschien onbewust, zeggen; ach, je hebt er toch nog 5.
En terwijl mijn hart huilt, hoop ik stiekem op dat ene wonder!


< voor dobby>

Bijna een maand later....

Het lijkt nog steeds onwerkelijk dat we onze 7 jarige beardie Nelson op 28 december 2013 moesten laten gaan
Veel te onverwachts!Ik zal niet snel vergeten hoe ontspannen hij er lag nadat hij over was gegaan naar de andere wereld.Zonder de gierende stress in zijn lijf,maar ook zonder de schijn op te houden dat het allemaal wel mee viel.Ik ben blij dat hij rust gevonden heeft...

Alleen elke morgen verwacht ik hem weer te zien als ik beneden kom, kwispelend met het puntje van zijn staart, in afwachtende houding om voor een lebberige knuffel tegen je op te springen
Soms denk ik dat ik hem hoor janken s'nachts omdat hij moet plassen...Er klinkt geen diep gewoewoewoe meer als de motor van een buurman weer thuis komt of een diep gewolf als de kerkklok of de maandelijkse sirene zijn ding doet.
Je kunt rustig in de keuken iets voor jezelf klaarmaken zonder dat er ook maar een zwarte beardie achter je zit, je aankijkend met kwijlende donkerbruine ogen of als het echt interessant rook de poten op de aanrecht. Nelson bleek ook degene die s'avonds voor de laatste wandelronde de tijd in de gaten hield.Klokslag half 11, bij de laatste tonen van een crime scene serie, kwam hij alvast tegen je benen aan hangen, kop op je schoot, om te kunnen anticiperen zodra je naar je schoenen op de vloer voorover boog of trachtte jezelf uit je luie houding op te hijsen.
De was ophangen op de veranda in de vroege ochtenduren heeft ook een andere betekenis gekregen nu "de beschermer van de wasvrouw"zoals ik hem altijd noemde er niet meer is.Altijd wilde hij persé mee naar buiten als ik met de wasmand liep om dan na een plasje in de tuin onderaan de waspaal te liggen wachten tot ik de was had opgehangen en we weer samen naar binnen gingen.

Maar vooral mis ik ons rondje s'avonds samen. Meestal kwamen we halverwege het 18 jarige jack russel teefje met haar baasje tegen. Nelson stormde altijd dolenthousiast op haar af om dan na de eerste snuffel aan dat net 10 cm hoge lijfje uit diep respect voor haar,zich voor de rest van het blokje, als een echte gentleman naast haar te lopend, te gedragen. Het lijkt onrealistisch dat dat 18 jarige meisje er nog is en mijn 7 jarige jongen niet meer...

Vrienden met honden reageren respectvol, maar er zijn mensen die gewoon keihard zeggen: je hebt er toch nog drie.
Ja dat klopt, maar net als bij mensen is ook geen enkele Bearded Collie hetzelfde. En Nelson was Nelson, intens aanwezig vanaf het moment dat hij bij ons kwam wonen.

Nadat we van de dierenarts terugkwamen zonder Nelson was Nienke, ons puppemeiske, de enige die aan zijn riem en fleece jas snuffelde en daarna steeds in mijn buurt bleef.Zelfs nu nog negeren de andere twee zijn jas en riem die op zijn stekje aan de hondenkapstok hangen. Dobby wilde zelfs een aantal dagen helemaal niets van me weten.Hij negeerde me compleet. Maar was wel blij dat hij niet in zijn eentje beneden moest gaan slapen maar met zijn meisjes en baasjes mee naar boven mocht. Nu slaapt hij naast me in zijn mand.

En beide beardiemeisjes wilden meer dan een week niet of nauwelijks eten. Nienke, die vanaf haar komst bij ons bij Nelson in de keuken haar eten kreeg, stond steeds te wachten tot ook hij zijn bak eten zou krijgen, om dan maar ongerust naar de kamer te lopen om te kijken waar hij toch bleef.En Keshia, die meestal pas aan haar eten begon op het moment dat Nelson haar eten kwam proberen te stelen bleef maar naar de gangdeur staren alsof hij elk moment zou op komen dagen... Maar hun grote zwarte vriend en hun beider mentor kwam niet!
We probeerden hen op een andere plaats eten te geven, voerde ze brokjes en gaven vleesvoer maar dat werkte allemaal niet!...tot we de volgorde veranderden van het geven. nu krijgt Dobby als eerste zijn eten ,staat Keshia weer gewoon op haar eigen stek, net als Nienke, zij het dan, dat Nienke pas wil gaan eten als een van ons op de plek van Nelson gaat staan in de keuken..gelukkig accepteert ze het nu ook dat we dan een kopje koffie maken.

Tot het moment dat Nelson op 2 januari gecremeerd werd brandde voortdurend een zwarte kaars om hem te leiden over de regenboogbrug. Door Oud en nieuw kon hij niet eerder naar "het licht en de liefde"( zoals zo mooi op de kaart van het crematorium stond). Inmiddels is hij uitgestrooid over zee.
Maar de kaars brandt nog elke avond tot het moment dat het verdriet slijt en alleen de mooie herinneringen zullen blijven.

Er heerst nu een soort stilte in ons huis.
Ja hoor, er wordt nog steeds geblaft, vooral door Keshia, maar alleen bij het weggaan/uitgaan volgt bijval van Dobby en Nienke.Waar voorheen haar geblaf meteen werd ondersteund door het macho geblaf van Nellebel.
Hoewel de Baas graag met alleen Dobby een blokje wil lopen, wil onze bruine knul het liefste met de dames samen uit wandelen. Nienke, die voorheen s'morgens ( en geregeld door de dag) met Nelson de tuin in ging voor een plasje, wacht nu gewoon tot de anderen gaan.
En de waterbak, die de laatste maanden vrijwel voortdurend moest worden bijgevuld is vaak nog vol als ik 'm controleer. Net zoals elk zijn eigen bot nog kan terugvinden omdat Nelson er niet meer is om ze achter elkaar op te vreten.
Keshia, die ik eigenlijk eind november/ begin december verwachtte, werd ineens loops. Dacht ik eerst nog dat ze had willen wachten op Nienke of het niet aandurfde met het vuurwerk geknal, nu denk ik dat ze het wilde vermijden vanwege Nelson. Maar het is wel vreemd dat er geen reu meer is die me wel duidelijk maakt wanneer ze in de heldagen is.

Voor mij zal het verdriet nog lang nodig hebben om een plaats te krijgen, er zijn zoveel kleine dingen die ik van Nelson mis.Zijn vaak ADHD-gedrag maakte hij altijd goed door de liefde die hij uitstraalde.

En ik wil geen plaatsvervanger zoeken in mijn andere drie beardies, want ze zijn me even lief om wie ze zelf zijn.
Maar af en toe blijkt dat Nienke van Nelson heeft geleerd dat zachtjes janken kan helpen als je iets wilt en van de week verraste ze ons volkomen door net als die zwarte macho te joelen toen de kerkklok 12 uur sloeg..Al was het wel nog een babywolfje!
En op die momenten dat verleden en heden samen komen, sta je dan huilend te lachen.