Steeds meer een beetje afscheid

Vandaag wilde je weer niet zo lopen op straat. Het liefst wil je nog het rondje rond de kerk. Dat is vertrouwd.

Van de week moest ik je al 2x tillend terug naar huis meenemen omdat je niet meer wist waar je was en met geen mogelijkheid verder durfde.

Je hoort alleen nog wat roedelgeblaf en ziet niks meer met je inmiddels witgrijze pupillen...dat maakt stimuleren best moeilijk. Eerder hielp een rukje aan de lijn geven om je uit je demente moment te krijgen en liep je weer gewoon verder mee met je blauwe beardievriendin. Het is ook de tijd van het jaar wel..donker, kou, het weer, synoniem met voor jou de tijd, waar je vroeger meer angst had dankzij het vuurwerk  dat werd afgestoken  Dat hoor je gelukkig niet meer. 

Ook thuis raak je soms even verward als een stoel anders staat dan verwacht..of struikel je over je zwarte vriend die toch echt al heel lang op die plek lag te slapen. Je gaat soms links waar alleen rechts mogelijk is. Ik zie je maatjes je soms in de goede richting dirigeren of op je wachten bij t trapje van de veranda richting tuin. En in t donker moet ik je geregeld, met zaklamp en op mijn sloffen ophalen. Zodra je me " ziet" loop je naast mijn benen mee naar het bekende.

Alhoewel je dankzij de stevige antibioticakuren deze zomer door je baarmoederontsteking heen bent gekomen, hebben de hormonen zijn aanslag gedaan.  In deze laatste  maand is je prachtige bruine vacht op je rug zo iel geworden dat je huid erdoorheen schijnt. De tranen springen in mijn ogen als t het zie en ik durf je warrige haren bijna niet meer te borstelen. Bang dat ik er nog meer uittrek.

Je eet mondjesmaat van je brokjes met vlees. De bak nog wel helemaal leeg als je het lekker vind ( zoals de vis uit blik, eigenlijk voor de katten bedoeld. ) Met een moppergrom houd je dan de piranjas op afstand..Maar als je geen zin hebt en na een paar hapjes naar de waterbak struint, staan de zwabberende stofzuigers hier al klaar voor de restjes.  Dus hebben we na de avondronde maar een extra voermomentje ingelast ( vind je blauwe vriendin ook niet erg) en krijg je nog een handje minifrolicjes. Bijna een nieuwe gewoonte inmiddels.

Je boterham smorgens gaat er wel nog met smaak in. Al moet ik je daarmee op de bank helpen zodat je hem met je pootjes goed kunt vasthouden. Je staat dan al met je voorpoten op de bank en na een of twee hupjes kijk je hulpvragend om je heen. Je weet dat ik je dan kom helpen..

Overdag slaap je veel en soms heel diep. Onverstoorbaar als er een kat op de leuning gaat liggen om je te inspecteren. En savonds kruip je naast mij op de bank. Nu het weer kouder wordt lekker met je ruggetje tegen me aan of met je hoofdje op mijn benen. 

Als dan rumour ontstaat bij de rest van de roedel omdat we ze willen uitlaten of als jullie eten wordt bereid, dan gaat die kop omhoog, laat je je voorzichtig van je plekje, meestal in de beige stoel, afglijden en probeert met nog onstabiele achterpoten blaffend en wel zo snel mogelijk erbij te komen.

Je blaf is bijna monotoon tegenwoordig zonder de nuances van vroeger. Al is ze nog altijd onmiskenbaar jou.

Ik zie wel dat je steeds ouder wordt, steeds iets meer afscheid lijkt te nemen van de wereld om je heen. En ik hoop dat je nog minimaal tot het einde van het jaar bij ons blijft. Zodat je ook nog met je nieuwe beardiebroertje kennis kan maken.

En hij met jou.

Mijn bruine beardiemeisje, dat al 15 jaar en bijna 3 maanden mijn leven deelt.

Zo dadelijk ga ik je boven halen. Je slaapt nog even uit. Ik aai je over je wangen zodat je weet dat ik het ben. En geef een klein trekje aan je riem zodat je opstaat. Op jouw tempo tot de gang. Dan til ik je op. Je moppert standaard maar vleit je dan tegen me aan. Beneden begint weer een nieuwe dag. 

Samen...

Nog wel...

#voorKeshia #ViviannelundBeardiesCassiopeia #attheBeardieInn

.

Echo in de nacht

 S’ nachts schrik  ik soms opeens wakker.

Mijn ogen zoeken je. In de donkere ruimte lijken jij en je blauwe beardinnetje op elkaar en soms pikt ze ook nog je mand in. Maar ik voel aan haar lijf dat jij het niet bent. Waar ben je?

Daar..je ligt, uitgestrekt, op de mat naast het bed. Mijn hart staat even stil…Ben je er nog?

Na die ene keer s’ ochtends, dat je even bijna weg was, je lijf deels verlamd, je blik op oneindig. Ben ik bang dat je me stiekem ontglipt. Dat ik net even te diep sliep, of er zelfs even niet ben..dat je dan naar je maatjes aan de andere zijde van de regenboogbrug gaat.

Zachtjes schuif ik op het bed richting jouw lijfje op de vloer en steek mijn hand uit. Als je slaapt wil ik niet dat je wakker schrikt. Maar ik moet weten of je nog bij me bent.

Voorzichtig reik ik met mijn hand zo dat ik je net op de overgang van je ribben naar je zachte buik kan aanraken. Je bruine haren kriebelen. Ik houd mijn eigen adem even in en voel.

Je lijf voelt warm maar de tijd lijkt even stil te staan, met jou erin. Dan gaat je borstkas op en neer en beweegt mijn hand mee met je ademhaling.

Ik zucht en kruip opgelucht weer stilletjes terug tussen de dekens en sluit met een gerust hart weer mijn ogen. Slaap lekker lieve bruine muizemeis. Als straks onze wekker gaat lig je vast weer in je mand naast me. Misschien blijf je, even mopperend, nog wel even verder dutten tot ook baasje op staat. Misschien doe je slaperig je hoofd omhoog en klauter je wat onhandig met je oude lijf de mand uit. Om met mij en je blauwe vriendin mee naar beneden te gaan en aan een nieuwe dag samen te beginnen.

 

#voorKeshia #ViviannelundBeardiesCassiopeia #AtthebeardieInn

Echo in de nacht ©️Elizabeth van Mulken-Keur 2022

Twijfel

Er zijn van die momenten in je leven, die je voor een keuze stellen. Onmogelijke keuzes. Onmogelijk, omdat je weet, dat als je die keuze maakt, de toekomst zal veranderen. En wat vertrouwd en geliefd is zal verdwijnen. Voor altijd!
En niet voor eventjes om later weer de draad op te kunnen pakken.

Je weet dat je als hondenmoeder de taak hebt om het welzijn van je hondse kinderen te bewaken. Maar hoe bepaal je welzijn als je ook kampt met jouw gevoelens?

Een plots zwaar incontinente dementerende reu van 14 jaar en 8 maanden.
De wasmachine is geduldig en kan best wat harder werken om de doeken die na dutjes en slaapjes drijfnat zijn te wassen.
Ergens heeft onze harige hondenman nog het besef om er van af te gaan wanneer het gebeurd is en vind ik hem niet lijfelijk nat.

Doch plots gaat ook het eten moeizaam, wil hij veelal buiten liggen en zie je hem steeds meer zoals bezoekers en vrienden hem zien maar jou niet durften te vertellen...
Maar als de roedel blaft, wanneer iemand komt of gaat, doet hij zijn zegje mee en staat op wankele poten met een speeltje te lummelen die hij heeft opgedoken uit de speelgoedmand.
Hij sjokt nog, her en der uitgebreid snuffelend, plassend als een teefje omdat de poot oplichten niet meer lukt, zijn hedendaagse rondje om de kerk. Al zie ik hem nu en dan verlangend kijken naar de overkant van de straat, daar waar vroegere wandelingen heen gingen.

Je zorgt ervoor dat hij genoeg drinkt, maar zich niet overdrinkt, wanneer hij door zijn dementie vergeten, 10 minuten na 20 tellen drinken alweer richting de waterbak struint.
En bied hem nog een tweede boterhammetje aan, als hij, wanneer je koffie maakt voor jezelf, voor de tweede keer een vragende blik om de hoek van de aanrecht werpt, om te zien waar het traditionele ochtendbammetje blijft.

De medicatie van de dierenarts, die zijn relaas al begon met "je weet denk ik wel waar ik naar toe wil"geeft na 5 dagen nog geen greintje verschil.
Heeft hij gelijk? Tijd om DE beslissing te nemen. Gezinsoverleg.

Je ziet hem staan, je bruine hondenkind, twijfelend, waar ging ik ook weer heen..
Dan draait hij zich naar je toe. En kijkt je aan met zijn inmiddels blauw geworden kijkers. En je hart smelt een beetje als hij naar je toe komt om zijn oren te laten strelen. Alsof hij weet, dat jij niet weet wat je moet doen.
Nee, dit mag nog niet gebeuren! En de twijfel over jullie eerder genomen besluit slaat toe.
Met het weekend erbij, neem je op de 7e dag contact op met de dierenarts. Vertelt meteen waar het op staat, maar dat je toch nog 1 laatste optie wil. Kan een andere dosis nog iets doen, een ander medicijn nog iets betekenen. Hebben we alles geprobeerd?
Er gaat overlegd worden. Terwijl je wacht op het antwoord, besluit je dat je je maatje nog eens lekker verwennen gaat met een borstelbeurt. je neemt je de tijd. En alles in je op. Er gaat een rust vanuit.

De telefoon gaat. Goed we proberen nog wat anders. Maar..met de prangende opmerking dat er binnen een week verschil moet zijn omdat anders niets rest dan afscheid nemen.

De opluchting. Er is ons nog wat extra tijd met hem gegund!
Rekening houdend met het onverwachte! En wetende dat zijn welzijn niet ten koste mag gaan van ons gevoel.

Nog even de mogelijkheid om hem te knuffelen. Om zijn, inmiddels al een tijdje, hese stem te horen blaffen als bijdrage aan de roedel. Om hem nog te horen trippelen op weg naar het aanrecht voor een bammetje of een koekje. Nog even genieten van een opgerold bruin slapend drolletje hond.
Nog misschien het laatste wandelingetje met hem tussen de bomen rond het marktplein. Gauw een foto als hij met zijn meisjes samen geniet van een pril lente zonnetje.
Herinneringen straks van ruim 14 jaar en 8 maanden vriendschap samen.

Want de dag komt!
Dat hij in mijn armen zijn laatste adem zal uitblazen en de ziel in zijn ogen verdwijnt.

Ik wapen me vast tegen de opmerkingen straks, wanneer hij er niet meer is en sommige, misschien onbewust, zeggen; ach, je hebt er toch nog 5.
En terwijl mijn hart huilt, hoop ik stiekem op dat ene wonder!


< voor dobby>

n rondje met het hondje

Als je veel met je honden wandelt, is het onwaarschijnlijk dat je nooit iemand onderweg tegen komt.

Uitgelaten honden op de dijk die zich met jouw groepje mengen tot wij als bazen besluiten dat we onze eigen weg weer vervolgen...

Maar het mooiste zijn toch de ontmoetingen in het dorp zelf.

Een egeltje, dat in de stilte van de ontluikende ochtend de weg oversteekt, gade geslagen vanaf een gepaste afstand, met een stel beardies die normaal enthousiast op alles afstuiven, maar nu lijken te weten dat respect het toverwoord is.

De zwarte kater met felgroene ogen die vanaf een poortmuurtje ons nakijkt als ik langs loop met mijn honden en zich er veilig waant.

Elders de oranje poes, die normaal samenwoont met een Stafford reu, maar zich een paar huizen verder heeft neer gevleid op een bankkussentje, dat de bewoonster daar expres voor haar heeft neergelegd. Deze oudere bewoonster heeft een kleine witte viervoeter, die luistert naar dezelfde roepnaam als mij, dus noemt ze me nu altijd “de tweevoetige”

Ze heeft een tijdje geleden een hersenbloeding gehad en bewegen en praten gaat moeizaam. Dus terwijl onze zwarte beardiedame haar kattenvriendin begroet, kijk ik altijd even bij haar binnen als ik langs ga en zwaaien we goedemorgen naar elkaar.

De jongen van het kamp, die voorheen bij dochterlief in de klas zat. Die als hij me ziet lopen met de jongens heel bewust even zijn brommer uit zet of wacht met starten tot ik een eind verder op ben, omdat hij weet hoe blaffend hectisch ze erop kunnen reageren.

De bezoeker, die zich laatst een hoedje schrok van hun gewoe-woe-woe , toen hij in het donker vanuit het niets uit een oprit opdoemde voor onze neuzen en als reactie op zijn “nou nou”van mij te horen kreeg “In dienst van de buurt-app he”en die nu als hij mij ziet lopen al roept; “ha, de buurtwacht”.

De stilzwijgende afspraak die er bestaat tussen de baasjes van een zwart-witte border collie en mij, dat wanneer ik roep..zijn de jongens, we elk even een andere weg inslaan. Maar wiens border collie Max niet meer te houden is als hij weet dat ik de meisjes bij me heb. Dan kan baas roepen tot ie een ons weegt. De ene tante doet nog kwijleriger dan de andere om hun geliefde vriend te begroeten.

En die Beardies hebben veel vrienden hier hoor!

Zo weet de bazin van de Tibetaanse terrier altijd precies wanneer wij met de honden uit zijn geweest want dan wil de hare ook wandelen. De Boxer van mijn yoga vriendin gaat op meters afstand op de grond liggen en ho maar dat hij verder wil lopen tot hij en de dames hun onderonsje hebben gehad. Niet erg want dan kunnen wij baasjes ook even kletsen...

Die opgestoken groetende hand van een andere hondenwandelaar, het gewoonweg elkaar voor laten gaan op een kruising van paden, ff kletsen met de mannen van de plantsoendienst, puppy's en oudjes, van mag ik dat hondje met die roze strikjes aaien tot heb je een logeetje erbij want die ken ik nog niet...De afremmende auto, waarvan de bestuurder achter het stuur zit te grinniken omdat een van die batjes van mij juist heeft besloten midden op straat te gaan zitten kakken.

Tot het praatje met een oudere mevrouw, die elke dag een keer gaat wandelen en altijd even mijn “sjoone” honden moet aaien...

Ontmoetingen met mensen die je al jaren kent of die je net hebt leren kennen. Zoals een nieuwe inwoonster van ons dorp die een jonge Griffon Vendeen heeft. Die meteen wist dat ik Beardies bij me had omdat ze er zelf vroeger ook had gehad. En... die me grappig genoeg steeds laat denken aan een vriend die juist vroeger Griffons had en nu een Beardie. Dan is de wereld klein hè!

Of dat aardige “meisje”welk loopt met een klein grijs teefje, geen flauw idee wat voor ras, dat steeds als ik met de honden tegemoet kom als een idioot begon te blaffen. Ze vond het vreselijk maar wist ook niet hoe ze het kon stoppen. Op een gegeven moment ben ik met mijn groepje gewoon blijven staan op een afstandje. Het hondje stond er grommend en grauwend met ontblote tandjes, maar onzeker met een pootje opgetrokken en de oortjes naar achter, half verscholen achter de benen van de bazin. Onze oudste reu zou meteen terug gesnaaid hebben op deze reactie, maar gelukkig hebben we ook een blauwe vredestichtster in onze roedel die met subtiel beleid overgaat tot sociale contacten. Dus elke keer als ik met de dames loop staan we nu even stil bij elkaar en laatst deed dat kleine dametje al een eerste stapje in onze richting

Al zou je tig keer hetzelfde rondje lopen dan nog is elke wandeling anders.

Door het weer, het seizoen, het tijdstip waarop je loopt, de mensen waar je een praatje mee maakt, en de honden die je tegen komt.

Wandelen met je honden is zo sociaal. Dat zouden eigenlijk meer mensen moeten doen!

.Bearded Collumn- 'n Rondje met het hondje

© Elizabeth van Mulken-Keur -At the Beardie-Inn

gepubliceerd in het NBCC - clubblad no. 1- 2018

KVV, hoezo?

In juni 2013 schreef ik hier een blogcolumn over hondenvoeding;
http://levenmetbeardedcollies.blogspot.nl/2013/06/hond-gewicht-gezondheid-en-voeding.html

Gek genoeg werd ik er van de week aan herinnerd door iemand die dit blog had gelezen en me belde om wat advies.
Juist op het moment dat ik zelf al een tijdje liep te hannesen met de juiste oplossing voor onze jongste Bearded Collie reu, die in mijn ogen veel te mager is
en daardoor ook slechter door zijn vachtwissel ( van pup naar volwassenheid) lijkt te komen.

Met net een jaar- anderhalf jaar  oud werd hij 3 x achtereen geconfronteerd met loopse meiden in huis.
Ze leken wel te hebben afgesproken dat ze het na elkaar en niet tegelijkertijd moesten worden.
En net als de rust is wedergekeerd, besloot ook nog een logeetje haar vrouwelijkheid aan te wenden.
Kan gebeuren. Maar ons manneke kon het net even niet gebruiken.

Maar ernaast was er ook  nog de kwestie van zijn slechte stoelgang. Brok = regelmatig diarree, Brok afgewisseld met KVV= regelmatig diarree. En dat terwijl de andere vier ongeacht brok of combi nergens problemen mee hadden...
Dus besloten we om hem over te zetten op KVV.
Wel een complete  versie want zoals ik ook in mijn andere blog schreef, ik zie mezelf niet met kippenekjes vlees en botten zelf BARF samenstellen.

Inmiddels zijn we al een paar weken met alleen met KVV aan de gang.

Onze drie beardie dames lieten echter eensgezind weten dat ze het niet eens waren met het feit dat zij met brokken ( en maar een lepel vlees) werden opgescheept.
En we vonden zelf dat onze elfjarige beardie man steeds meer slechts een seniorenportie brokken naar binnen werkte wat nooit voldoende kon zijn.
Dus dan maar allemaal aan de KVV!
Nou Je kunt ze geen groter plezier doen!
 Ze eten met smaak, likken de bakken na, drinken minder en alle drollen kunnen bij wijze van spreken samen in 1 kakzakje.

Tja alleen dan is het niet zo handig dat je in Midden-Limburg woont want behalve de standaard supermarkt/dierenwinkel KVV soorten ( Rodi, Renske,Prins, Duck, Smuldier) is hier weinig op het eerste gezicht te krijgen.
Of je moet online via de merken zelf op zoek gaan naar verdeel/verkooppunten of online bestellen. Waarbij het laatste niet zo praktisch is vanwege de grote hoeveelheid diepvriesruimte die je nodig hebt en het meteen opgescheept zitten met 10 rollen/pakken van dezelfde vlees(mix)soort, en het eerste niet omdat het natuurlijk een stuk duurder is (gemiddeld +20% p/ hoeveelheid ) en je dan zelf de halve provincie af moet rijden voor verschillende merken.
Maar nu vinden ze ook het ene smaakje niet zo lekker als het andere, En is het ene merk qua samenstelling, benodigde hoeveelheid ( en ook qua ontlasting) het andere niet.
Dus zijn we nu een beetje aan het uitproberen wat het beste in de smaak ligt en dan niet alleen bij de Beardies zelf maar ook met verwerken ervan (ontdooien,uit de verpakking halen, portioneren) en, gewoon eerlijk, ook de kosten voor het baasje.

Na advies van een paar bevriende KVV gebruikers over merken en dagporties ( dank jullie wel voor alle info!), hebben we besloten uit te gaan van onze Beardies zelf.
Zo vinden ze Rodi en Prins niks ( en wij ook niet als we ze weer mogen douchen... ),  vinden ze Tammenga wel lekker maar soms te grof gemalen, waarbij vooral onze oudste dame dan met lange tanden staat te herkauwen.
En Smuldier pens of vlees compleet is al op voor het de bodem van de bak bereikt heeft ( Misschien is het vanwege de toegevoegde calcium niet het gezondste maar de ontlasting is t netste).
Om maar een paar van de soorten te noemen. Maar we gaan nog een merk uitproberen dat ons is aangeraden....

Alhoewel er geregeld gezegd wordt dat je de hond rustig elke dag op dezelfde vleessoort complete KVV kunt zetten, blijf ik erbij dat we zelf ook niet elke dag hetzelfde zouden willen eten.
Dus ons kennende, zal er straks een maandmenu samengesteld gaan worden bestaande uit  een basis KVV en een paar merken/smaken ernaast voor deze variatie.
Niks tegen de Brok, maar voorlopig gaat er hier KVV gegeven worden.

Ze zeggen wel eens dat jezelf je beste raadgever bent... alleen had ik er een telefoontje van een vreemde voor nodig om nog eens mijn vroegere blogcolumn te herlezen en mijn eigen raad op te volgen.
Wie weet helpt het lezen ervan ook jou als hondenbaasje.....

Gered van het gewisse

Na de woensdagochtend weggeweest te zijn werd ik thuis half buiten, half binnen begroet door mijn vijf Beardies, allemaal super enthousiast dat vrouwtje er weer was, want dat betekent het krijgen van een mergkoekje.
De Baas was bezig met het snijden van dakleer, dat in de tussentijd elders op de nieuwe dakkapel werd gebrand.
Er werd pauze ingelast om te lunchen en de puppies Sirius en Sogno speelden in de tussentijd op het terras, tot ze ook eten kregen, samen met hun vriendinnetje Nienke.
Na het eten werd het tuinhek naar achter open gezet, ook omdat de bijna 10 jarige Dobby weer eens erover was gesprongen en de pups natuurlijk ook mee wilden. Onder begeleiding dan wel want ze hebben de afgelopen weken genoeg gesnoeid en gegraven.
Tijdens het spelen rende Sirius naar binnen, ik dacht om wat te drinken.Intussen probeerde ik Sogno te beletten het konijnenhol, dat ze al eerder deze week had gegraven, verder uit te diepen.
Opeens zie ik Sirius op me toe komen, geheel bibberend van kop tot teen, half gebogen loopje en duidelijk in paniek.Ik dacht dat hij geschrokken was van een klusgeluid ( de mannen waren namelijk weer aan de slag gegaan op het dak) maar toen ik hem wilde vasthouden moest hij plots overgeven. Al zijn eten kwam eruit. Maar de spiertrillingen hielden niet op.Zijn hart klopte torenhoge slagen. Toen ik hem op schoot tilde, zag ik dat zijn ogen een blik op oneindig hadden en dat het oogroze wit was. Meteen naar zijn bek gekeken,waar slijm aan hing en waar zowel zijn tong als het tandvlees witter waren dan ze hoorden te zijn, veel witter..
Geschreeuwd naar Baas op het dak dat er iets ernstigs aan de hand was en dat hij moest komen. Mijn instinct zei namelijk dat het wel eens iets giftigs kon zijn dat hij binnen had gekregen.We moesten direct naar de dierenarts.
We zijn de auto ingesprongen en naar de stad gereden waar de dierenartspraktijk is.Achteraf stom dat we niet eerst gebeld hadden want er had ook net geen arts kunnen zijn. Maar gelukkig voor Sirius was er wel een.
Onderweg had hij nog twee keer overgegeven. Maagzuur, slijm en tuinaarde. Hij heeft er een handje van om zo nu en dan stiekem een hapje van te nemen.Maar er niets bij gedacht op dat moment.
De dierenarts checkte zijn hart, slymvliezen, darmen en spieren en nam hem meteen over om hem aan een infuus te leggen en vit. K toe te dienen. Sirius had een strychnine vergiftiging en haast was geboden want hij verkeerde in anafylactische shock.
We moesten naar huis gaan en hem alleen laten want tot het infuus aansloeg konden we niks voor hem doen dan duimen!

Nu zijn er wel verschillende personen in onze straat die deze week de oprit met een goedje hebben bespoten,maar zelf hebben we nooit vergif in huis.En als we weten waar, lopen we er met een bochtje omheen. Natuurlijk meteen het terras geïnspecteerd maar er was geen takje opgevreten van de planten in het nieuw aangelegde bordertje en achterin de tuin konden ze voorheen dus niet door de barricade.De dierenarts was ook van mening dat een aantal takjes of een gevonden walnoot ook nooit deze heftige reactie konden uitlokken.

Rond half 4 hield ik het niet langer uit, Sirius lag al zo'n 2 uur aan het infuus, en ik belde de dierenarts op. De assistente zei dat de toestand van mijn puppenkind niet was verslechterd,gelukkig, maar dat er nog geen effect was door het infuus en dat dat ook nog wel even kon duren.We moesten ook onze tweede pup Sogno in de gaten houden. Zij had kort ervoor ook over gegeven en even slijm aan de bek. Bij gaan trillen of bleekheid moesten we ook meteen komen.Maar het kon bij haar ook de stress zijn van de hele situatie.

Rond 17 uur belde de dierenarts zelf. Hij had onze Beardie valium gegeven zodat zijn hart niet langer meer zo op hol was zodat zijn lichaam het gif door de infuus beter kon verwerken maar hij moest de nacht daar blijven aan de infuus. Die was wel aan geslagen want het gebibber in zijn lijf was wat afgenomen. Hij had zelf dienst en zou dus geregeld gaan kijken naar hem en via de webcam konden ze hem ook in de gaten houden. Vond het vreselijk dat hij daar toch "alleen"zou zijn. we bespraken ook onze bevindingen met betrekking tot zijn overgeven en de mogelijke oorzaken.De dierenarts weet deze vergiftiging niet aan een enkele walnoot of een takje van een plant, maar bemeste tuinaarde zou een oorzaak kunnen zijn.
NB: De enige plant, die al deze symptomen trouwens geeft, de rhodondendron, staat niet in onze tuin.

S'avonds rond 22.15 uur ging de telefoon, de dierenarts praktijk, ik schrok me te pletter want ik dacht dat hij belde om te zeggen dat Sirius achteruit was gegaan. Maar dat bleek niet zo. In de 5 uurtjes tussen zijn twee telefoontjes had de infuus en de vit. K zijn werk gedaan en Sirius was, zij het nog heel moe, weer op de benen, zonder spiertrillingen. Als we wilden mochten we hem komen halen!

Tuurlijk wilden we dat! De kids kregen de opdracht op de anderen te passen en we stapten in de auto. Bij het horen van onze stemmen wilde ons manneke al bijna over de balie heen klauteren. Hij was moe maar blij en klom direct bij me op schoot voor n knuffel.
Beide voorpoten waren geschoren en zaten nog in de tape. De eerste infuus had hij eruit gebeten dus hadden ze geen andere keuze gehad dan de tweede poot ook gebruiken. Maar die haren groeien wel weer aan, beter kaal dan hem moeten verliezen. Zijn ogen stonden niet meer apatisch, zijn tandvlees en tong waren weer roze. We bespraken nogmaals de situatie met de dierenarts.
Het was, gezien zijn neurologische reactie ( die anafylactische shock!) definitief een strychnine vergiftiging. Dit gif komt voor als rattenvergif, zit in slakkenkorrels en bevindt zich in bestrijdingsmiddelen en meststoffen. Strychnine en de soortgelijke gifstoffen kunnen , afhankelijk van de ingenomen dosis, binnen een kwartier tot enkele uren na inname in het bloed zijn opgenomen. Omdat er tussen de wandeling s'morgens en het tijdstip van gebeuren hoogstwaarschijnlijk te veel tijd zit en er zich in het braaksel aardig wat zwarte aarde bevond, is voor 99% de bemeste tuinaarde de oorzaak. Hierin zitten namelijk diverse meststoffen en ook heel vaak vermalen cacaodoppen.(NB chocolade is in bepaalde hoeveelheden/puurheid ook dodelijk voor honden).
Mogelijk heeft hij net een hap genomen waarin zich een te geconcentreerde hoeveelheid meststoffen bevond.

Thuis werd hij begroet door een dolblije Sogno, die een beetje down was geweest en hem meerdere malen was gaan zoeken maar hij ging direct op zoek naar zijn "surrogaatmoeder"Nienke, waarbij je een last van haar schouders af zag vallen. Zelf de Grauwelaars Dobby en Keshia waren blij hem weer te zien alsof ze beseften wat was gebeurd.
Ik ben vannacht op de bank bij ze blijven slapen. Sirius sliep erg diep ademend, bijna grommend, af en toe een jankje. Na een paar uurtje was hij even wakker omdat hij een hele sloot moest plassen ( als reactie op de infuus) en nodig moest. Maar erna sliep hij verder tot Baas na het gaan van de wekker beneden kwam. De tape van zijn pootjes mocht er af maar dat ging niet zonder slag of stoot. Hij haat al het kammen van zijn voorpoten en nu moest er ook nog haartje voor haartje van de tape geplukt worden. we hebben nu een soort van Beardiepoodle.Ook vandaag wordt hij natuurlijk scherp in de gaten gehouden

Na het ontbijt ben ik direct de border met keien dicht gaan stapelen zodat hij niet zomaar een hap verse grond kan nemen. Door onze snelle reactie waren we er op tijd bij en kunnen we dit zonder tranen ( okee wel die van geluk) aan jullie vertellen. Omdat er momenteel veel beardiepuppen zijn, die vast en zeker ook wel eens aan snoei en graafwerk doen en waar misschien ook, vanwege het voorjaar,een nieuwe tuin wordt aangelegd of plantenbakken gevuld, willen we jullie waarschuwen.

Kijk alsjeblieft uit dat je hond geen meststoffen, dus ook bemeste tuinaarde, potgrond of plantenvoeding, tot zich kan nemen. Want bij een verkeerde inname kan dit dus een vergiftiging tot gevolg hebben. Vraag je buren het je te zeggen als ze de stoep of hun tuin met onkruidverdelger te lijf gaan zodat je er om heen kunt gaan voor een paar dagen ( of nog beter vraag ze een krabber te gebruiken). En mocht je hond plots met spiertrillingen bij je komen,zijn ogen apatisch zijn en zijn tandvlees of tong is zo wit als een kalfslapje, bel dan om de nondeju de dierenarts en zeg dat je een vergiftiging vermoed en ga zo snel mogelijk er naar toe want elke minuut telt!

Een verhaal met een staartje ©EvMK2014

Even een verhaal met een staartje.

Vandaag 16 oktober 2014 zou mijn mooie zwarte beardiemanneke Nelson 8 jaar geworden zijn. Ware het niet dat Seagull Stardust 8 jaar geleden geboren werd met een verborgen gebrek in de vorm van een sluipmoordenaar die zich pas toont als uiterlijk lijdt onder innerlijke wanorde; Cushing's Disease.

Deze aan het Cortisolhormoon gerelateerde auto-immuunziekte , die in de hondenwereld nog geen predicaat Erfelijk draagt, is wel toevallig exact het tegenovergestelde van de inmiddels bij Bearded Collies bewezen erfelijke ziekte Addison.Welke niet alleen aantoonbaar kan worden gelinkt aan dezelfde voorouderlijnen. En is net als vrijwel alle auto-immuunziekten het resultaat van te nauwe lijnteelt met of door uitsluitend inteelt ( =incest) en dat herhalend in meerdere generaties.

Deze inteelt/ nauwe lijnteelt kwam tot de laatste eeuwwisseling veelvuldig voor bij de Bearded Collie. Vooral om die Beardie te fokken met het mooiste uiterlijk, want die werd gezien op shows en zijn/haar afstammelingen gingen de rest van de wereld over om elders de populatie Bearded Collies uit te breiden.
Juist op het moment dat afstammelingen van deze wereldreizigers zich weer gingen inmengen in de Europese populatie begonnen ook de eerste gevallen van auto- immuunziekten zoals Addison, Cushing en SLO zich te laten zien.

Gezien de leeftijd van de zieke honden ( meestal rond 6-8 jaar) werd dit vaak ( bewust) afgedaan als een incident En werd die "kampioensreu"die toevallig wel de vader is van de zieke hond nog gewoon onbeperkt ingezet als dekreu in verschillende lijnen.Daarmee niet alleen een nauwe lijnteelt in de toekomst in de hand werkend, maar als je kijkt naar de ziekte Addison, dat wordt overgebracht door autosomale recessieve overerving op interacting loci, het risico vergroot, dat dragers lijders worden, omdat de daartoe doende fokgerelateerde informatie is achtergehouden.

Als je beseft dat het tientallen jaren duurt om iets in een ras te fokken, goed of fout bedoeld, dan kun je je voorstellen dat, zelfs met het verbod op inteelt door de Raad van Beheer en het uitsluiten van bepaalde honden/lijnen, het een evenveel aantal jaren duurt om het probleem op te lossen. En dan alleen als informatie binnen de fokkers (in spe)/eigenaarswereld ook werkelijk wordt uitgewisseld, zodat er ook op geanticipeerd kan worden, zeker met de wetenschap van nu.

De Bearded Collie populatie is groot genoeg om niet langer alleen gebruik te hoeven maken van dat zeer selecte groepje, zodat de genenpool verbreed kan worden, de inteeltfactor wordt verlaagd en de verwantschapsgraad verhoogd om de risico's op ziekten te verlagen. Want is het doel niet "het instandhouden en bevorderen van het ras Bearded Collie met het streven naar een zo goed mogelijke gezondheid en welzijn" Uiteraard moet dit met beleid, want de Bearded Collie moet wel de Bearded Collie blijven!

Maar doet niemand iets, dan zal ook ons ras zichzelf gaan "saneren". In probleemlijnen zullen steeds minder pups levend ter wereld komen (omdat in de baarmoeder al een "selectie"plaatsvindt). Er ontstaan steeds vaker en nieuwere gezondheidsproblemen die niets te maken hebben met de leeftijd van de hond of de sexe.En uiteindelijk zal het ras zelfs kunnen uitsterven.Iets om over na te denken!

Zolang uiterlijk vooralsnog voor gezondheid gaat bij de Bearded Collie, zullen we helaas nog vele gevallen tegenkomen met auto-immuunziekten als Addison, Cushing, SLO en wie weet wat meer.

Mijn hart gaat, daarom speciaal vandaag, uit naar al die Beardies die kampen met zo'n ziekte, door een verborgen gebrek er moedwillig nog aan zullen gaan lijden.En ook naar hun baasjes ( omdat ik weet hoe het voelt), die ermee geconfronteerd worden dat ze hun hondse kameraadje, ondanks de beste zorgen, veel te vroeg moeten zien doodgaan.

Uit liefde voor Nelson, het ras en alle Beardies, die mijn leven delen, deelden en nog zullen delen.

©EvMK2014

"I touch the sky
every night I try to find the brightest star
you're waiting there for me
so close but still so far.......
some day when I wake before the sunrise
dreaming wishing I could hold back time
that you might never have to live without me
we can see our lives in Stardust written in the sky"
( lyrics from Stardust by Anouk-NL)

Bijna een maand later....

Het lijkt nog steeds onwerkelijk dat we onze 7 jarige beardie Nelson op 28 december 2013 moesten laten gaan
Veel te onverwachts!Ik zal niet snel vergeten hoe ontspannen hij er lag nadat hij over was gegaan naar de andere wereld.Zonder de gierende stress in zijn lijf,maar ook zonder de schijn op te houden dat het allemaal wel mee viel.Ik ben blij dat hij rust gevonden heeft...

Alleen elke morgen verwacht ik hem weer te zien als ik beneden kom, kwispelend met het puntje van zijn staart, in afwachtende houding om voor een lebberige knuffel tegen je op te springen
Soms denk ik dat ik hem hoor janken s'nachts omdat hij moet plassen...Er klinkt geen diep gewoewoewoe meer als de motor van een buurman weer thuis komt of een diep gewolf als de kerkklok of de maandelijkse sirene zijn ding doet.
Je kunt rustig in de keuken iets voor jezelf klaarmaken zonder dat er ook maar een zwarte beardie achter je zit, je aankijkend met kwijlende donkerbruine ogen of als het echt interessant rook de poten op de aanrecht. Nelson bleek ook degene die s'avonds voor de laatste wandelronde de tijd in de gaten hield.Klokslag half 11, bij de laatste tonen van een crime scene serie, kwam hij alvast tegen je benen aan hangen, kop op je schoot, om te kunnen anticiperen zodra je naar je schoenen op de vloer voorover boog of trachtte jezelf uit je luie houding op te hijsen.
De was ophangen op de veranda in de vroege ochtenduren heeft ook een andere betekenis gekregen nu "de beschermer van de wasvrouw"zoals ik hem altijd noemde er niet meer is.Altijd wilde hij persé mee naar buiten als ik met de wasmand liep om dan na een plasje in de tuin onderaan de waspaal te liggen wachten tot ik de was had opgehangen en we weer samen naar binnen gingen.

Maar vooral mis ik ons rondje s'avonds samen. Meestal kwamen we halverwege het 18 jarige jack russel teefje met haar baasje tegen. Nelson stormde altijd dolenthousiast op haar af om dan na de eerste snuffel aan dat net 10 cm hoge lijfje uit diep respect voor haar,zich voor de rest van het blokje, als een echte gentleman naast haar te lopend, te gedragen. Het lijkt onrealistisch dat dat 18 jarige meisje er nog is en mijn 7 jarige jongen niet meer...

Vrienden met honden reageren respectvol, maar er zijn mensen die gewoon keihard zeggen: je hebt er toch nog drie.
Ja dat klopt, maar net als bij mensen is ook geen enkele Bearded Collie hetzelfde. En Nelson was Nelson, intens aanwezig vanaf het moment dat hij bij ons kwam wonen.

Nadat we van de dierenarts terugkwamen zonder Nelson was Nienke, ons puppemeiske, de enige die aan zijn riem en fleece jas snuffelde en daarna steeds in mijn buurt bleef.Zelfs nu nog negeren de andere twee zijn jas en riem die op zijn stekje aan de hondenkapstok hangen. Dobby wilde zelfs een aantal dagen helemaal niets van me weten.Hij negeerde me compleet. Maar was wel blij dat hij niet in zijn eentje beneden moest gaan slapen maar met zijn meisjes en baasjes mee naar boven mocht. Nu slaapt hij naast me in zijn mand.

En beide beardiemeisjes wilden meer dan een week niet of nauwelijks eten. Nienke, die vanaf haar komst bij ons bij Nelson in de keuken haar eten kreeg, stond steeds te wachten tot ook hij zijn bak eten zou krijgen, om dan maar ongerust naar de kamer te lopen om te kijken waar hij toch bleef.En Keshia, die meestal pas aan haar eten begon op het moment dat Nelson haar eten kwam proberen te stelen bleef maar naar de gangdeur staren alsof hij elk moment zou op komen dagen... Maar hun grote zwarte vriend en hun beider mentor kwam niet!
We probeerden hen op een andere plaats eten te geven, voerde ze brokjes en gaven vleesvoer maar dat werkte allemaal niet!...tot we de volgorde veranderden van het geven. nu krijgt Dobby als eerste zijn eten ,staat Keshia weer gewoon op haar eigen stek, net als Nienke, zij het dan, dat Nienke pas wil gaan eten als een van ons op de plek van Nelson gaat staan in de keuken..gelukkig accepteert ze het nu ook dat we dan een kopje koffie maken.

Tot het moment dat Nelson op 2 januari gecremeerd werd brandde voortdurend een zwarte kaars om hem te leiden over de regenboogbrug. Door Oud en nieuw kon hij niet eerder naar "het licht en de liefde"( zoals zo mooi op de kaart van het crematorium stond). Inmiddels is hij uitgestrooid over zee.
Maar de kaars brandt nog elke avond tot het moment dat het verdriet slijt en alleen de mooie herinneringen zullen blijven.

Er heerst nu een soort stilte in ons huis.
Ja hoor, er wordt nog steeds geblaft, vooral door Keshia, maar alleen bij het weggaan/uitgaan volgt bijval van Dobby en Nienke.Waar voorheen haar geblaf meteen werd ondersteund door het macho geblaf van Nellebel.
Hoewel de Baas graag met alleen Dobby een blokje wil lopen, wil onze bruine knul het liefste met de dames samen uit wandelen. Nienke, die voorheen s'morgens ( en geregeld door de dag) met Nelson de tuin in ging voor een plasje, wacht nu gewoon tot de anderen gaan.
En de waterbak, die de laatste maanden vrijwel voortdurend moest worden bijgevuld is vaak nog vol als ik 'm controleer. Net zoals elk zijn eigen bot nog kan terugvinden omdat Nelson er niet meer is om ze achter elkaar op te vreten.
Keshia, die ik eigenlijk eind november/ begin december verwachtte, werd ineens loops. Dacht ik eerst nog dat ze had willen wachten op Nienke of het niet aandurfde met het vuurwerk geknal, nu denk ik dat ze het wilde vermijden vanwege Nelson. Maar het is wel vreemd dat er geen reu meer is die me wel duidelijk maakt wanneer ze in de heldagen is.

Voor mij zal het verdriet nog lang nodig hebben om een plaats te krijgen, er zijn zoveel kleine dingen die ik van Nelson mis.Zijn vaak ADHD-gedrag maakte hij altijd goed door de liefde die hij uitstraalde.

En ik wil geen plaatsvervanger zoeken in mijn andere drie beardies, want ze zijn me even lief om wie ze zelf zijn.
Maar af en toe blijkt dat Nienke van Nelson heeft geleerd dat zachtjes janken kan helpen als je iets wilt en van de week verraste ze ons volkomen door net als die zwarte macho te joelen toen de kerkklok 12 uur sloeg..Al was het wel nog een babywolfje!
En op die momenten dat verleden en heden samen komen, sta je dan huilend te lachen.

Puppypret

Aan het genieten van onze kleine pup.Nienke is begonnen met "toverballen". Als eerste met een "witte"punt midden op de staart is het lichtgrijs nu overal aan het "uitspringen". Als ze je aankijkt, zie je een uiltje met lichtgrijze haren rondom de ogen, het lijkt net of ze sokjes aan heeft, met lichtgekleurde hieltjes en her en der zie je onder de donkergrijze haren lichtere "uitspringen". Zo leuk om er elke dag weer nieuwe lichtgrijze plukjes te ontdekken, ben benieuwd of we met kerstmis dit jaar een sneeuwwitte hond hebben.

Na de eerste onwennigheid van een kleine pup in de roedel beginnen de volwassen beardies nu langzaam te ontdooien. Nelson had zich natuurlijk al vanaf het eerste uur opgeworpen als haar mentor, maar ook Keshia wordt door Nienke inmiddels als "juf"gezien. Vooral nu we samen wandelen overdag. Gisteren nog bleek dat Keshia's instinct op een puppy te beschermen groter was dan haar eigen ( bijna overwonnen) angst voor vrachtwagens toen ze, om Nienke te beschermen voor een bestelbus, die op de weg langs het grasveldje waar Nienke stond kwam langsrijden, tussen Nienke en de weg in ging staan.Wel geeft Keshia duidelijk aan dat ze niet wil dat Nienke aan haar positie toornt dus hoop ik maar dat dit ook in de puberteit duidelijk blijft voor dat kleine duivelinnetje.

Helaas doet Nienke ook alle niet zo mooie dingen na, zoals staan blaffen ( keffen nu nog) als we uitgaan en als het bijna etenstijd is zit er nu niet 1 zwarte reu kwijlend bij de aanrecht maar ernaast een klein hummeltje, slijmballerige blikken werpend op je.
Ook de gewoonte van Baas om de jongens s'ochtends bij het ontbijt een boterham te geven is door Nienke opgepikt, dus zit er nu tussen die twee stoere macho's zodra de broodzak knispert een heel klein meisje ook te wachten op haar, nog klein, stukje brood. De andere dame volgt altijd pas, als ze is uitgeslapen en zoals het een prinses betaamt wil zij geen droog brood, wel graag MET boter, Baas!

Tot voor kort waren de volwassen Beardies van mening dat ze niet met -dat kleine ding- wensten te spelen, hoe zeer Nienke ook haar best deed om ze te paaien tot. Gelukkig zijn er onderweg met wandelen altijd wel hondjes die willen spelen, vooral een klein bruin volwassen hondje vind Nienke net zo interessant als Nienke haar.
Omdat Nienke echter van mening is dat alles dat net zo groot is of kleiner dan haar ook een pup is en dus kan spelen, komen we soms wel in onverwachte situaties terecht. Bijvoorbeeld als we het bijna 19 jarige Jack Russel teefje ( de originele kleine soort) tegenkomen, die helaas niet meer zo goed ter been is. Gelukkig heeft ze na de eerste opwinding wel door dat respect gewenst is. Ook de puppies op de les en de berner sennen pup van Vrouwtjes Broer mogen zich tot haar speelkameraadjes rekenen.

Volgen is een issue waar we hard aan moeten gaan werken thuis en op de cursus want afgeleid door alle indrukken springt mejuffrouw van hot naar her.En doet ze het wel goed dan is er het probleem dat haar belonen betekent dat ze dan direct weer huppelt, in de riem bijt of iets anders doet wat niet hoort.Maar de eerste les had ze wel gelijk door dat het de bedoeling was bij het bakje om down te gaan. het bakje om straks plaats mee aan te leren op afstand. Frappant is dat Nienke bij iets leren de blackboxmethode volgt en uitprobeert te vinden wat het goede is dat gevraagd wordt.Nog een lange weg te gaan maar we komen er vast en zeker.

Maar terug naar grote beardies, kleine pup.... Dobby, onze oudste van 8 jaar, heeft de eerste weken Nienke volledig genegeerd en gromde regelmatig als ze in zijn buurt kwam. Blijkbaar heeft haar meisjesachtig charme zijn doel nu bereikt want sinds een kleine week worden er voorzichtige toenaderingen gedaan. Misschien dat het ook heeft geholpen dat nu die eigenwijze reu met dat kleine hummeltje s'avonds samen de laatste wandeling doen..?

Nienke die dol is op een balletje speelt graag een spelletje ermee met Baas. Dobby, ook een balletjesfreak, had de bal gehoord en kwam hem in eerste instantie afpikken van Nienke. Zij aan de andere kant liet dat niet op zich zitten en ging al keffend de aanval in. Baas nam toen, heel verstandig, een tweede bal erbij en gooide deze zo dat ze allebei eentje konden halen. Als ze hem in de bek hadden, liepen de twee opzettelijk rakelings en grommend langs elkaar door om elkaar te provoceren en te laten zien dat ze een speeltje hadden.
Net twee peuters , die niet met en ook niet zonder elkaar spelen met hetzelfde.

Sinds dat moment mag Nienke bij Dobby in de buurt, ze wordt niet meer weggesnauwd als hij met Vrouwtje het ochtend knuffelritueel heeft, maar mag er bij. Ze liggen samen op de bank.

En eergisteravond; Dobby ligt tussen bank en tafel te slapen, Nienke komt aan en gaat langs de andere kant van de tafel liggen...heel stiekem tikt ze Dobby aan, hij doet eerst of hij haar niet ziet maar als ze wegkijkt snuffelt hij gauw aan haar hoofdje.Dan tikt hij met een poot haar "per ongeluk"aan, zij snuffelt aan zijn bek..en zo gaat dat om en om een tijdje door, heel subtiel. Dan ineens wordt het aantikken wat pittiger en Nienke springt in de uitdaaghouding, gebogen door de voorpoten..in stilte daagt ze hem uit en Dobby gaat zelfs op zijn rug liggen om met haar te kunnen tuttelen...we hebben in alleen maar genietend toegekeken.Tot vanuit het niets het hek van de dam was en een grote bruine en een kleine blauwe beardie door de kamer raceten. Nienke wel nog een beetje de bescherming van de meubels opzoekend vanwege het aanstormend grote geweld.
Maar wat Fantastisch!

Met de dagen die voorbij gaan zie je de twee samen steeds meer toenadering zoeken om met elkaar te kuiten en lummelen. Samen in de mand bijvoorbeeld;

Keshia is soms wat jaloers en dat merk je dan doordat ze probeert Dobby te corrigeren in zijn speelsheid naar Nienke maar beiden trekken zich er (gelukkig) niets van aan dus gaat Keshia dan maar op de bank naar ze liggen kijken.
Nelson vind het allemaal prima als zijn protegé maar niet in "gevaar"komt...

Tja! En na het spelen gaat een koekje van vrouwtje er wel in hoor!

Hond; gewicht, gezondheid en voeding

Hond; gewicht en voeding In de hondenwereld zijn de meningen verdeeld over wat goed en fout is qua voer voor de hond. Droogvoer van danwel topleverancier danwel gewoon van een discountsupermarkt,blikvoer, compleet-vleesprodukten (KVV), rawfood of barfen.
Er zijn allemaal voors en tegens op te noemen voor elk van deze produkten, meestal gebaseerd op de ervaringen van de eigenaren. De ene hond kwakkelt zijn hele leven op het duurste voer, de andere hond heeft een lang leven zonder gebreken, altijd alleen maar het goedkoopste voer gehad, dat de eigenaren zich konden veroorloven.
Wanneer er iets met de hond aan de hand is, schrijven dierenartsen maar al te graag een duur dieetvoer voor, uiteraard dat van een fabrikant waarmee ze zaken doen. Maar is het wel echt het beste voor de hond?
wat heeft uw hond nu werkelijk nodig en hoe weet u of uw hond niet te dik of te dun is? Is het duurste voer echt het beste of is het gewoon commercie?
De hond, de gedomesticeerde soortgenoot van de wolf, heeft er eeuwen over gedaan om te komen tot de hondensoorten die we hedendaags kennen. Waar ze voorheen hun eigen portie bij elkaar jaagden en dan de prooi met huid en haar verslonden,werden de eerste hond-wolven al wat luier en vulden hun jachtmaal aan met de restjes van de maaltijden, die ze vonden rondom het woongebied van de mens. Toen de mens besefte dat ze hierdoor de wolf kon temmen ging men selectief kiezen voor zij die voldeden aan de doelen voor de mens, bewaken, jagen, hoeden en later schoothond. De mens gaf ze eten om daarmee hun loyaliteit te behouden.Tot de eerste helft van de twintigste eeuw bestond dat voer uit tafelresten, vlees en botten die de mens weggooide.
Het ontstaan van de eerste commerciele hondenvoeren zou je wellicht kunnen vergelijken met het ontstaan van flesvoeding voor babies. Waar deze voorheen gevoed werden aan de borst of door een min, kwam met de tijd van individuele groei en vrouwenemancipatie het besef dat men niet afhankelijk wilde zijn hiervan. Door flesvoeding dat de persoonlijke voeding kon vervangen werd die vrijheid bereikt.In de tweede helft van de 20e eeuw kwamen ook de eerste al voorbereide maaltijden om die reden op de markt.
Het is dus voor te stellen dat zo'n soortgelijke insteek het ontstaan van hondenvoer in de hand heeft gewerkt. Het eerste commerciele hondenvoer was echter gebaseerd op menselijke behoeften en niet die van een hond zelf.Ook de kostprijs was belangrijk dus werd er gebruik gemaakt van de goedkoopste ingredienten ( zoals graan) en allerlei smaakgerichte chemische toevoegingen.
Inmiddels is er meer onderzoek gedaan naar de hondse voedingsbehoefte en zijn sommige toevoegingen verboden vanwege de schadelijke effecten.
Maar toch is het raar dat de mens zich laat leiden door reclames en fabrikanten.
Wist u bijvoorbeeld dat Eukanuba, gemaakt wordt door een fabrikant die ook wasmiddelen, luiers en batterijen maakt, dat Hills gemaakt wordt door een fabrikant die ook tandpasta en shampoo maakt, of dat Pedigree, frolic en whiskas gemaakt worden bij een fabrikant van chocoladeprodukten en kauwgom? Natuurlijk zullen de gebruikers van barfen en rawfood zich nu wel in hun handen wrijven. Is commercieel hondenvoer dan slecht?
Nee, zeker niet, het is bewust samengesteld om te voldoen in de voedingsbehoefte van de hond maar het dient ook de gemakszucht van de baas.Want zeg nu zelf, een bak vullen met hondenbrokken is een stuk gemakkelijker dan groenten en vlees/botten gebruiksklaar maken, laat staan deze op juiste wijze samenstellen zodat het een effectieve voeding wordt.Daar spelen fabrikanten handig op in met kant en klaar produkten en verleidende reclames. Als iets duur is moet het wel goed zijn. Bedenk echter dat een dure prijs ook kan komen door dure reclamecampagnes en niet zozeer door goede ingredienten. Maar iets meer actie dan klakkeloos een bepaald voer geven kan wel verlangd worden van een baas.
Allereerst door het lezen van het etiket van het hondenvoer en dan bedoel ik de ingredientenlijst en niet de opdruk. Net als bij produkten voor de mens geldt hier namelijk de regel dat wat het eerst vermeld staat, er het meeste in zit. Dat het etiket schreeuwt - kip- houdt alleen maar in dat er minimaal 1% aan kip of kipverwante ingredienten inzitten...iets om even over na te denken!
Wat heeft een hond nodig?
Vetten worden door de hond gebruikt als leverancier van energie en leveren de vitaminen A,D,E en K. Vet wordt aan hondenvoer toegevoegd in de vorm van vlees, ei, vetzuren,dierlijk vet, vis, en vis- ( vb zalm) olie. Puur vet toevoegen zou namelijk het droogvoer ranzig maken waardoor het minder houdbaar wordt. Vet vlees, donker kip of kalkoenvlees, kwark en ricotta, zoutloos kip of spekvet, volle yoghurt ( beperkt geven vanwege het fosforgehalte) zijn ook goede vetbronnen. Wist u dat wanneer u een magere hond meer vet moet geven u daarvoor goed roomboter kunt gebruiken. Dit bevat namelijk 82% puur dierlijk vet en levert daardoor ruim 74 kcal per 10 gram op.
Naast vetten heeft de hond eiwitten nodig die hij in zijn lichaam omzet in essentiele aminozuren. Wanneer de eiwitten van dierlijk materiaal komen, dus van vis, vlees, (zalm)olie en ei, kan de hond er elk aminozuur van maken die hij nodig heeft.Toch vind je in commercieel hondenvoer juist vaak plantaardig eiwit toegevoegd. Deze kan de hond maar ten dele gebruiken. De grootste reden voor de fabrikant is dat plantaardig een stuk goedkoper is. Het voer vermeldt het vaak niet specifiek als plantaardig maar eiwitbronnen zijn dan granen en soja, waarbij het gliadine dat in tarwe zit en soja, dat wel veel eiwit levert maar helaas andere vitaminen en voedingsstoffen afbreekt bij de hond, de slechtste eiwitbronnen zijn. Granen worden daarnaast ook toegevoegd vanwege de koolhydraten die net als vetten energie leveren ( maar uiteraard weer een stuk goedkoper zijn dan vlees).De hond heeft niet zozeer behoefte aan die granen als energieleverancier maar maakt wel gebruik van de voedingsvezels. Granen, en met name tarwe kunnen ook bij de hond een glutenallergie veroorzaken of versterken, dat zich vaak uit in jeuk en een slechte vacht. Op het verlanglijstje als hypo-allergene koolhydraten en voedingsvezels staan rijst ( waarvan 100% van de koolhydraten kan worden opgenomen), aardappel en mais. Bietenpulp, een afvalprodukt is ook een goede ruwe vezelbron die een positief effect heeft op de stoelgang van de hond. het is rijk aan koolhydraten en energie maar heeft weinig eiwitten.
Verder is vocht van belang voor de voeding. In blikvoer en deels in KVV en rawfood zit al vocht. Bij droogvoer is het belangrijk dat de hond de beschikking heeft over vers water naar behoefte.
Gemiddeld heeft een volwassen hond met een normale activiteit zo'n 50- 60 ml per kilo lichaamsgewicht per dag nodig. Maar is een hond ziek, doet hij een zware activiteit, denk aan een hondensport als agility of sledehond, gestresst of is het bloedjeheet weer dan drinkt ook een hond meer. Het is alleen niet gezond als een hond langere tijd meer dan tweemaal de normale hoeveelheid drinkt, dit omdat het vocht ook noodzakelijke vitaminen, de wateroplosbare B en C, te snel afvoert waardoor de hond een tekort hieraan kan krijgen. Het is daarom dat een hond die diarree heeft of braakt vaak een electrolytenpoeder of ORS krijgt toegediend of baat kan hebben bij een prebiotica als yakult, dat de balans in de darmen herstelt. Vocht levert echter geen kalorieen op, waardoor een hond op blikvoer dan wel een enorme bak voer kan hebben gehad maar toch niet genoeg heeft gegeten!
Vitamines en mineralen die specifiek staan genoteerd op de ingrediëntenlijst zijn vrijwel altijd apart toegevoegd door de fabrikant. Handig want je weet hoeveel er van elk in zit, maar ook lastig als je op energiebehoefte zou gaan voeden.Vergelijk het maar een beetje met een vitaminen pil,je krijgt hiermee iedere dag dezelfde hoeveelheid vitaminen en mineralen binnen, ook als je aan een bepaald vitamine geen behoefte hebt.Opslag van de vet oplosbare vitaminen ADEK is niet gezond. Als vitamines en mineralen niet vermeld staan op de ingrediëntenlijst wil dat echt niet zeggen dat ze niet in het voer zitten. Kwestie van de ingredienten nakijken; zo levert vlees, vis, ei en dierlijk vet vitamine A en E, zalm vit A,B1,B2, B6, B11, B12, C, D en omega 3; zalmolie omega 3 en E; zeealgen vit B12 en omega 3;druivenpit vit C,D,E en B; lijnzaad vit A, B1,B2,B6,B11,B12,C en D; biergist B1 en B2; lecithine fosfor, vetzuren,choline en fructo-oligosacchariden een soort suikers die prebiotica leveren; wortel Beta caroteen, dat door de hond in vit A kan omgezet worden; kan runderpancreas alvleesklierenzymen leveren, kan cranberry urineproblemen voorkomen, glucosamine en chondroitine helpen botontkalking tegen te gaan kunnen het herstel bij een blessure versnellen en wordt agetes of goudsbloem of groene thee extract toegevoegd vanwege het zuiverende effect op de darmen.Alleen B6 en Zink mogen nooit in hogere concentraties voorkomen omdat deze toxic kunnen worden. Calcium en fosfor worden meestal apart vermeld op de lijst. De verhouding voor droogvoer ligt op 1.2 Ca/f maar wie wel eens KVV geeft of BARFt weet dat de verhoudingen daar iets anders liggen tussen 1.02-2.0 Ca/f. Daarom wordt vaak gezegd dat je hier goed moet variëren met voedingsstoffen, zodat een hond op bijvoorbeeld een week, de juiste verhoudingen binnen krijgt.Zou een hond bijvoorbeeld alleen spiervlees krijgen dan zou hij een te kort aan calcium oplopen, gevaarlijk voor skelet en gebit. Was het vroeger heel normaal om je hond een keer per week een rauw ei te geven, nu zou dat worden afgeraden, zeker als je droogvoer geeft, deels vanwege de antibiotica die kippen krijgen toegediend maar ook vanwege het hoge fosforgehalte in de dooier. Te veel aan calcium kan leiden tot botafwijkingen, net als een teveel aan fosfor, dat ook nog tot nierproblemen kan leiden. Het voordeel van vitaminen en mineralen die in de voedingsstoffen zelf voorkomen is dat ze beter en ten volle benut kunnen worden door de hond en naar zijn behoefte.
De hond die van oorsprong een carnivoor is, maar door zijn samenleven met de mens tot omnivoor is geworden, kan echter niet leven op plantaardige ingrediënten. Een voer dat dus als grootste ingrediënt een graan heeft en maar mondjesmaat dierlijke producten bevat, pas halverwege of nog lager op het lijstje, zal niet behoren tot het ideale voer voor je huisgenoot. Maar het wordt een ander verhaal als diezelfde hond dan wel dat voer krijgt maar ernaast een paar keer per week een stevige knook of een portie vlees, de overgebleven groenten van de maaltijd en net als jij een kopje yoghurt, een appel of een stuk kaas eet. In de commerciële voeding zit naast het verschil in de voedingsstoffen en hun voedingswaarde ook een groot verschil in wat het de hond oplevert aan energie. Iets dat hij toch echt nodig heeft voor zijn dagelijkse leven. Hoe meer onnodige "vulstoffen"een voer heeft hoe minder hij effectief gebruikt en dus via de darmen het lijf weer verlaat.Daarom kan een hond van het ene voer wel een kilo eten per dag en van het andere maar 250 gram nodig hebben. Ook heeft iedere hond zijn eigen energiebehoefte, dat afhankelijk is van zijn manier van leven. ( iets waarmee een bekend merk voor kattenvoer maar al te graag met reclame inspeelt op de bazen). De fabrikant geeft alleen een richtlijn voor de hoeveelheid die u van het betreffende merk moet geven.
Als u een volwassen hond ( een puppy is in de groei en heeft meer nodig in een andere samenstelling) precies dat wilt geven dat hij nodig heeft kijkt u naar zijn figuur /lichaamsbouw, het gemiddelde ras- gewicht, het daadwerkelijke lichaamsgewicht van uw hond en het energiegehalte dat het voer dat u geeft of wilt gaan geven oplevert.

Het plaatje kan u al een indicatie geven van uw hond, maar uit eigen ervaring kan ik u vertellen dat een mollige reu van een ras 5 kilo minder kan wegen dan een andere reu van hetzelfde ras, die eerder skinny is en ook nog ruim 30% meer eet om aan zijn behoefte te voldoen.Dus ga niet alleen af op wat je ziet!
Net als bij mensen kunnen we bij honden de BMI berekenen;
de formule voor de Feline BMI; lichaamsvet in procenten=(( ribbenkast/0,7067)-LIM)-(LIM) waarbij de ribbenkast gemeten wordt op de 9e rib en de LIM de afstand is tussen patella en hielbeen van de linker achterpoot. Als de uitslag bij mannelijk kleiner dan 61 ( vrouwelijk 62) is, is er sprake van ondergewicht. Tussen 61-80 (vrouwelijk 62-80) is normaal en boven de 80 is overgewicht. De formule is echter best lastig en iets verkeerd meten levert meteen een andere uitslag op. Op de website van kynofit kunt U een eenvoudigere berekening maken.
Een volwassen hond heeft bij een normale activiteit per kilo lichaamsgewicht (LG) zo'n 125 Kcal Metabole Energie nodig ( ME) per dag. Is uw hond licht actief dan maal 1,1 en bij zware activiteit tot maal 2. Ook hiervoor bestaat een formule.

(LG in kg) tot de 3/4 macht x 125= het aantal Kcal per dag.

Alleen de wiskundigen onder ons zullen dit op papier kunnen berekenen dus gebruik, net als ik, het rekenmachientje van uw tiener. Een voorbeeld; uw hond weegt 25 kilo. rekenmachine 25 ^ ( het dakje op uw machine) 0,75= uitkomst 11,2 kg maal 125 = 1400 kcal per dag nodig.
Nu is het zo dat 1 gram vet 9 kcal, 1 gram koolhydraten 4 en 1 gram eiwit ook 4 Kcal levert. Een hondenvoer bestaat altijd uit zoveel procent eiwit+ zoveel procent vet+ zoveel procent koolhydraten= 100 procent Nu moet u dus uitrekenen hoeveel gram per kilo elk is. voorbeeld; uw voer bevat 23% eiwit, 14 % vet en dus 63% koolhydraten ( samen 100%).
23% eiwit is dus 230 gram per kilo voer 230 maal 4= 920 Kcal
14% vet is dus 140 gram per kilo voer 140 maal 9= 1260 Kcal
63% koolhydraten is dus 630 gram per kilo voer 630 maal 4 = 2520 Kcal
dus 100% is per Kilo 4700 Kcal
Gaan we even terug naar de hond van 25 kilo die 1400 Kcal nodig had. 1 gram levert 4,7 Kcal. 1400 delen door 4,7 is dus nodig per dag afgerond 298 gram voer. het kan zijn dat dit binnen de richtlijn ligt die de fabrikant aangeeft maar schrik niet als dat niet zo is. Is het verschil erg groot dan zou ik persoonlijk overstappen naar een ander voer. Dit mag best van dezelfde fabrikant zijn, bijvoorbeeld hetzelfde voer voor een andere gewichtsklasse.

Alhoewel ik zelf een voorstander ben van op een natuurlijk mogelijke manier omgaan met voeding, zoals ik ook de tomaten- groentesoep niet uit een pakje maak, maar van verse ingrediënten, behoor ik ook tot de groep personen, die het niet ziet zitten om elke dag een rawfood/BARF maaltijd samen te stellen. Kennis, verwerkingsmethoden en opslagmogelijkheden houden me daarbij tegen. Dus geef ik mijn honden een commercieel voer, dat ik heb uitgekozen vanwege de samenstellingen in voedingsstoffen, op ervaringen in het verleden en krijgen ze KVV of iets anders als variatie. Ik zou namelijk ook niet elke dag spinaziestamppot willen eten, u wel?

Deze column is niet bedoeld om een wik te drijven tussen de verschillende voedingsmethodes noch om u ervan te overtuigen dat het ene voer beter is dan het andere.Het is bedoeld om u op een andere manier te laten kijken naar uw hond en zijn voeding. Zoals ik dat zelf ben gaan doen door een hoop research. In deze tijd en ongetwijfeld in de toekomst is net als het inzicht in menselijke eet behoeften en gewoonten ook dat voor de hond in ontwikkeling.In een tijd waarin gezondheidszorg onbetaalbaar lijkt te worden is het voor ons bazen ook belangrijk om zo gezond mogelijk te eten, drinken en leven, naar uw eigen mogelijkheden en onmogelijkheden. Waarom dan niet hetzelfde voor uw hond?
Momenteel komen er al veel meer ( Amerikaanse) voeders op de markt, die gebruik maken van het besef dat gezondheidsproblemen in rassen mogelijk wel eens konden komen door de niet natuurlijke voeding voor de hond ( wolf). De soorten die op de markt zijn pretenderen allemaal het beste te zijn, dat maakt de keuze moeilijk. Vooral als u kijkt naar het merk en niet naar de samenstelling. En dat is wat ik met deze column probeer duidelijk te maken.
Het voer dat u geeft aan uw hond, is aan u zelf om te beoordelen. Kijk naar uw hond, naar zijn bouw, zijn figuur, zijn gezondheid, zijn activiteit en zoek in uw eigen mogelijkheden naar de beste voeding voor uw kameraadje, hoe duur of goedkoop ,van welk merk of op welke voedingsmanier dat ook is.

De Hondenbelasting op de schop

Nu de hel is uitgebroken in Nederland na de uitspraak van de rechter in Den Bosch over het heffen van hondenbelasting ten behoeve van de pot algemene middelen en deze uitspraak is gedaan ten gunste van een inwoner van mijn gemeente (wie je ook bent.. Dankjewel daarvoor) wordt het tijd toch even een blogje te schrijven.

Zeker nu de gemeente Sittard-Geleen om zijn illegale inkomsten te blijven verkrijgen in cassatie gaat bij de rechtbank.

Een uitspraak van de leidend ambtenaar inzake tegen 2- vandaag ;dat wanneer ze in hoger beroep verliezen ze het bedrag van 550.000 euro wel op een andere manier, zoals via de OZB, bij de burger zal verhalen en de manier van onderbouwing van het daadwerkelijk gebruikte deel van de kosten zo'n 2 ton, doet me mijn haren rijzen!

Er wordt gerefereerd aan een wet uit 1851 die werd ingevoerd omdat honden voor karvervoer werden gebruikt en er veel hondsdolheid door deze en zwerfhonden voorkwam..Een beetje achterhaald daar honden niet meer zwerven, de hondenkar alleen nog recreatief voorkomt en de honden op kosten van hun eigenaar worden ingeent tegen hondsdolheid.
Vreemd dat getoornd wordt aan de Mammoetwet uit 1968 die elk kind naar vermogen recht op onderwijs verschaft maar een wet die ruim een eeuw ouder is (uit gemakszucht en geldlust) wordt nageleefd!

Als hondenbezitter vind ik dat een bedrag van ruim 200.000 als volgens de heer M. zijnde de daadwerkelijke kosten voor het hondenbeleid wel een beetje overtrokken. Ondanks enkele enquetes en inspraak bijeenkomsten om tot een goed hondenbeleid te komen waarin het samenleven van hondenbezitters en niet hondenbezitters centraal stond is het beleid tot nu toe een lachertje geweest voor zij die het geld incasseren.
Met mondjesmaat wordt inderdaad een afvalbak geplaatst, wanneer er voor de zoveelste keer om verzocht wordt, om deze vervolgens met "zwerf"vuil gevuld te zien worden.Een duidelijk teken dat deze algemene middelen er dus allang hadden moeten staan en dus behoren tot de algemene pot, betaald door alle inwoners bijvoorbeeld uit de afvalheffing. Maar okee, daar sta je dan met je zakje, mee naar huis nemen dan maar... ja dus ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die de boel gewoon laten liggen. Ook ik, als bezitter van meerdere honden, kan zich grondig ergeren aan een drol op de stoep of aan mensen die klagen maar die je dan een paar uur later zelf met hun geliefde viervoeter ziet wandelen langs de speeltuin, schichtig om zich heen kijkend, gauw door stappend, wanneer de hond in kwestie zich weer omhoog gewerkt heeft vanuit halfzittende houding...
je kunt je de rest wel voorstellen toch! Ik ruim de troep van mijn honden, waar moet, wel op en dat kost me al zakjes en afvalheffing.

Dat terwijl het opruimen van hondendrollen in mijn gemeente plaatsvindt met het tegelijkertijd opruimen van zwerfafval (dus algemeen afval) en het grasmaaien samen.En dit werk zelf is zo goedkoop mogelijk uitbesteedt.
Voor die overgebleven 350.000 euro kan best een extra rondje opgeruimd worden??

Maar is het niet de schuld van de gemeente zelf? Die na tig jaren nog steeds niets heeft gedaan aan de geinventariseerde wens van de hondenbezitter om gebieden op loopafstand van de woonwijken te realiseren, waar de honden vrij zijn gang kan gaan..zonder daarbij anderen te storen. Nee, in plaats van de aanleg van hondenlosloopgebieden zijn, alleen al in mijn dorpsdeel, de beschikbare gebieden aangewend voor loop en fietsroutes,is een jeudeboulebaan en een hangjongerenplek langs de meest gelopen routes geplaatst waardoor je nergens meer veilig voor verkeer en relaxt kan lopen.
Nogal logisch dat er zo frustraties ontstaan!
De kosten voor een hondencontroleur vallen natuurlijk niet onder het hondenbeleid,
daarin moet de goede ambtenaar toch echt een vergissing hebben gemaakt!...deze controleur werkt namelijk voor de tegenpartij.
Het is toch van de idiote, dat, als ik mijn buurtgenoten vertel dat ik weer last heb van hun kat in mijn tuin, die met z'n nagels over mijn auto loopt of zit te mauwen op mijn oprit,dat ik dan krijg te horen dat ik" 'm maar terug moet sturen als ie lastig is".
Als die kat dat mag, dan mag mijn hond ook in hun tuin rondrennen, toch,
" stuur ze maar terug als ze lastig zijn!"
Maar als ik dat zou doen dan zou de politie meteen bij mij aan de deur staan vanwege veroorzaakte overlast door mijn honden.
Pure Discriminatie.

Een rekensommetje leert me dat het bedrag van 550.000 euro aan hondenbelasting in de gemeente Sittard-Geleen door zo'n 9,8% van het totale aantal inwoners,zo'n 21 % van alle particuliere huishoudens (op basis van 1 hond en het aantal inwoners/huishoudens op 1 nov 2012) wordt gedragen.
Van deze 550.000 euro wordt dan ook nog maar een kleine 40% besteed aan hondenbeleid, al dan niet terecht zo gecategoriseerd. De rest van het bedrag wordt wel door de groep hondeneigenaren opgehoest, maar uitgegeven aan zaken waar ook de andere doelgroep profijt van heeft of kan hebben.Is het dan niet eerlijker wanneer de gehele kosten betaald worden uit de algemene middelen, betaald door alle huishoudens/inwoners.
Waarom moet een hondenbezitter veel meer bijdragen aan de algemene middelen dan iemand anders?
Ter overdenking; het totale bedrag aan door de gemeente geheven hondenbelasting zou indien betaald door ieder huishouden 12,54 euro per jaar zijn of ongeveer 5,84 per inwoner.Is dit nu de strijd waard?
Ja maar, hoor ik een tegenstander nu roepen. Wij hebben overlast van jullie, met al die poep op de straat, en die blaffende honden....dus moeten jullie er ook maar voor betalen.En als jullie in de fout gaan dan moeten jullie een boete betalen..en waarom moeten wij betalen voor voorzieningen voor jullie doelgroep?
Prima, de werkelijke kosten, mits onderbouwd en gestaafd via bonnetjes, wil ik best voldoen maar
als hondenbezitters moeten opdraaien voor hun verwante kosten,
dan mag een voetbalclub die failliet gaat, zoals Fortuna, en/of de kosten voor de beveiliging tegen oproerkraaiers tijdens de sportwedstrijden/ evenementen ook betaald worden door deze groep spelers en hun fans.
En wie betaalt dan het opruimen van het zwerfafval, dat misschien wel door uw tieners is neergegooid? Of het bushokje of kledingbox die door een groep hangjongeren in de fik is gestoken ( zijn niet mijn kinderen want dan zaten ze die nu in de petoet).Of de rommel opruimen die op straat is achtergebleven van vuurwerk of carnaval? ( ik steek geen vuurwerk af maar betaal daar toch ook aan mee?)
En de schade die uw rondzwervende kat heeft veroorzaakt aan een auto of een voliere? het leed van een eigenaar wanneer zijn dier is doodgereden door een weggebruiker die meent dat een levend wezen, anders dan een mens,geen recht heeft gebruik te maken van die weg, alleen omdat hij wegenbelasting ervoor betaalt? Waarom mogen voorzieningen voor doelgroepen als ouderen, een hangplek voor jongeren, het onderhouden van het plaatselijk voetbalterrein wel betaalt worden uit de pot algemene middelen,maar moet de doelgroep hondenbezitters een voorziening wel zelf betalen? Moet ik echt nog meer voorbeelden noemen?

Toch blijkt uit research op het internet dat in gemeenten waar de hondenbelasting is afgeschaft of waar in elk geval de gemeente daadwerkelijk mogelijkheden heeft gecreëerd voor de hondenbezitter, het discriminatie-gevoel is afgenomen en de frustratie is verminderd tussen hondeneigenaar en andere doelgroepen.
Nu door de economische crisis toch alles op de schop gaat, is het echt tijd geworden om ook de wet van de hondenbelasting te schrappen en als gemeente het voortouw te nemen op zoek naar oplossingen die alle partijen tevreden stellen. En suggesties nodig?

Modderbloedjes

Het is weer eens zover. Planning van de dag geheel in het niet gevallen. Na gisteravond ons teefje Keshia heerlijk te hebben geborsteld was het vanmorgen de bedoeling dat de heren onder handen werden genomen, lekker even te gaan trainen en dan nog boodschappen te doen... maar WAS dus de planning!
Want zonet heb ik er twee uit de tuin gevist, die daar, naast heerlijk door het natte gras te hebben zitten kuiten, ook eventjes besloten een gat te graven achter de denneboom.
En te zien aan de diepte van dat gat is het nog een wonder dat de boom nog niet met kluit en al is omgevallen.
Tot overmaat van ramp vloog de bruine madame direct door naar binnen op mijn gemopper EN helemaal door naar de slaapkamer van zoonlief op de bovenverdieping. Met dik de modder aan de poten dus om vrouwtje even het bloed onder de nagels vandaan te halen. Leuk als je net de bovenverdieping hebt gepoetst!
In haar nekvel gevat en maar meteen terug naar de badkamer beneden, om daar rechtstreeks onder de douche te zetten om, in elk geval het ergste, eraf te spoelen.
Boosdoener nummero twee, zwarte beardie Nelson, in de tussentijd maar even "veilig" buiten laten zitten tot ook hij eenzelfde behandeling mocht ondergaan.
Inmiddels zit madame in de bench en ligt meneer op zijn stek verscholen achter de bank.
Wetende dat vrouwtje wel "heel erg boos"is, zullen ze zich het eerste uur niet laten zien. In elk geval niet tot vrouwtje het gat zo goed mogelijk heeft dicht gegooid in de achtertuin, het hek naar hun "speelterrein" voorlopig dus weer gesloten blijft voor deze etterbakken.
Met uitzondering van, de alleen onder de caravan op vakantie gravende, Dobby dan, die zich van dat hekwerk en zijn HD-D niets aantrekt, en van het hekje wel even een hoogtesprong van maakt.
Ook houden ze zich gedeisd tot vrouwtje de modder heeft weggespoeld uit de douchebak, de modderpoten van de trap heeft gepoetst,de was van hun handdoeken heeft opgehangen en de vloer weer fris ruikt van de dweilbeurt. Of zou dat laatste nu juist de insteek zijn geweest van hun criminele plan?

Ontmoeting van Oost en West; Beardie Girl meets Barzoi Boy

Gisteren was een zeer interessante avond. Sinds ik voor het eerst kennis maakte met kynologie en rassenkennis heb ik de vervelende gewoonte om rassen proberen te herkennen die ik niet vaak zie. Omdat ik te vroeg was voor de agility-les met Keshia stonden we bij het hek te kijken naar de ringtraining waar een van de agility leraren met zijn Laekense herder bezig was, toen een flink uit de kluiten gewassen jonge zwart-bruine hond ons enthousiast benaderde. Alhoewel er wel zeker een hoogteverschil van 20 cm was met het teefje dat in ons dorp woont, zag ik direct dat het een heel mooi gevormde Hovawart was. Mijn spontane reactie had een interessant internationaal gesprekje ten gevolg. Gelukkig was "Mein deutsch wie ein Türke dass sprecht" goed te verstaan.Dex, de 2 jarige reu in kwestie,ging vaker naar shows, haalde ook U-tjes, maar wilde niet zo goed lopen dus plakten ze er maar eens wat extra ringtraining aan vast.
Met de komst van halfzus Suus ging Keshia's en mijn aandacht weer richting Bearded Collies en naar de behendigheid die daarna volgde.
Omdat Keshia best moe was van de les, besloot ik thuisgekomen om gauw even een "rondje om de kerk" met haar te lopen zodat ik haar niet uit haar slaap hoefde te rukken voor de laatste wandeling.
Toen we de bocht met struiken om liepen kwamen we eindelijk de hond tegen die ik al een paar weken wilde ontmoeten.
Een koppel even verderop in de straat met twee Galgo's heeft pas de jongste ( pas 8) van de twee,( de andere is 17) moeten laten inslapen. Manlief vertelde me echter twee weken geleden dat hij ze was tegen gekomen met een nieuwe windhond, een herplaatser. Zijn woorden tegen mij; Z'on grote windhond die jij zo mooi vindt, weet niet wat voor ras". Stilletjes dus hoop! En yep, toen Keshia en ik om de bocht liepen kwam ons een Barzoi tegemoet met zijn baas.
Nu vind ik de Barzoi de mooiste windhond. Ooit zag ik op de tentoonstelling in Echt een mevrouw lopen met twee van deze prachtige dieren, wiens hoofden reikten tot voorbij haar schouders.Ondanks hun machtige aristocratische uitstraling waren de blikken die zij richting hun bazin wierpen innig en adorerend. Iets wat me altijd is bij gebleven.
Zijn bijnaam als de Hond der Tsaren doet hem recht. Dat zie je ook terug op de schilderijen van Yuri Krotov.
Maar terug naar de ontmoeting.
Toen we dichterbij kwamen begon de Barzoi als een "gans te janken"en deed verwoedde pogingen om bij Keshia te komen. De baas hield hem tegen al omarmend en zei me dat hij niet wist of de hond Keshia iets zou doen.
Mijn instinct zei me echter dat de Barzoi niets kwaads in de zin had, eerder onzeker leek want achter de baas om zwaaide zijn staart heen en weer. Bij elke beweging van Keshia, die op een afstandje haar charmes al friemelig in de strijd wierp, moest de baas even de hond weer vastnemen. Dus besloot ik te blijven staan om een praatje te maken over zijn overleden hond en zijn nieuwe huisgenoot, een tweejarige Barzoi reu met een zwart-witte, wat krullerige vacht. De nieuwe baas vertelde dat het een herplaatser was, door een puppyziekte blind aan éen oog en dat de hond heel goed omging met zijn Galgo maar dat deze reactie steeds gebeurde als hij iemand met een hond tegenkwam. Hij verbaasde zich er een beetje over dat ik durfde te blijven staan. Nu moet ik ook bekennen dat dat geen optie was geweest als ik een van de reuen bij me had gehad want die zouden de reactie van de Barzoi waarschijnlijk als te macho ervaren met onvoorziene gevolgen.
Maar onze lichtgewicht Kes vind alle honden even leuk al is ze wat bedeesder bij grotere honden sinds de Landseer bij ons in het dorp iets te enthousiast zijn 65 kilo in de "strijd" wierp. Dus zo bleven we staan op de voor beide honden veilige 1-meter linie.
Al gaandeweg werd de Barzoi rustiger en liet hij toe dat ik hem betastte, aaide en tegen hem en zijn baas sprak. De baas bleek 30 jaar geleden ook al een Barzoi te hebben gehad, zij het toen een roodbruin/wit. Daar had hij mee geshowd en aardig wat prijzen meegehaald.Deze zwart-witte jongen was wat steiler dan hoorde te zijn in de achterhand maar met zijn karakter was niets mis en de rest wordt goedgemaakt door zijn adelijke uitstraling.
Met een "dosvidânja"richting hond, de afspraak om als we elkaar tegenkwamen steeds even bijeen te staan voor een praatje om de hond te leren wennen aan andere honden, vervolgden Keshia en ik ons avondwandelingetje, om thuis nog even na te genieten van een paar bijzondere ontmoetingen.

een poo(r)tje te ver!

De laatste tijd ga ik me verwant voelen met de "foute"clown uit Bassie en Adriaan. In elk geval met zijn motto; "ik heb ook altijd wat".
Terwijl in huis na talloze schoonmaakrondes toch nog het stof blijft neerdwarrelen als gevolg van een ietwat rigoureuse verbouwing,( daar in een volgend blog meer over), zoonlief als gevolg van migraine ziek door mams van school moest opgehaald, werd het ook nog een bezoekje aan de dierenarts voor Dobby.
Onze stoere bink was afgelopen weekend in zijn enthousiasme voor het machinelawaai van de opritleggers van onze overburen tegen het ijzeren hek van onze oprit gesprongen. Geen probleem normaal, zij het dan, dat deze keer er een "wiiiiieeep"van pijn opvolgde. In de veronderstelling dat hij zijn heup weer wat had verdraaid wezen kijken maar meneer zat gewoon voor het hek.
Echter bleek een uur later dat er toch wat anders was, een manke rechtervoorpoot. Vastblijven hangen tussen de spijlen van het hek? Op een punt ervan gesprongen? Verkeerd terug op de grond terecht gekomen? Helaas niet gezien..
Controleren leverde me een flinke knauw op in mijn arm toen ik dus blijkelijk het juiste pijnlijke stukje aanraakte. Omdat ik geen uitstekende botjes , vreemde of bungelende verbuigingen voelde ging ik met mijn EHBO kennis maar uit van een flinke kneuzing van zijn pols.
Vanmorgen, inmiddels drie dagen verder, met puppy wandelingetjes voor onze volwassen kanjer, trappen lopen verbod en veel rust vond ik het toch niet goed aan het genezen. Hij houdt zijn pootje van de grond af bij het zitten, het ligt iets gebogen naast zijn andere rechtgestrekte voorpoot bij het liggen en hij gebruikte zijn "elleboog"om zich op de bank te hijsen.
Toch maar naar de Dierenarts in Born. Alvast de muilkorf omgedaan thuis en dat was maar goed ook want hij zou zo de DA aangevlogen zijn van de pijn.... Allereerst bleek meneertje Dobbermans koorts te hebben 39,4 graden, iets wat volgens de expert in deze, eerder door een ontsteking als door een opwinding veroorzaakt wordt. Vervolgens bleek het pijnlijke zich te concentreren rondom de handwortelbeentjes aan de onderzijde van zijn polsgewricht. Ook de DA gaat ervan uit dat de peesjes en bandjes ertussen zwaargekneusd zijn. Dobby krijgt twee spuiten, een pijnstiller en i.v.m. de koorts ook een antibioticaatje.
Meteen van de gelegenheid , toch al de muilkorf om, gebruik gemaakt om zijn heupen te laten controleren omdat hij daar de laatste tijd ook meer last van heeft. En ja..helaas..de HD-D is niet meer alleen de uitslag van een röntgenonderzoek door de RvB, maar ook nu "zichtbaar" aan zijn lijf te constateren door de DA. Gelukkig weet ik van Misty destijds dat er genoeg pijnstilling voor mogelijk is als de tijd daar is maar 6 jaar blijft jong.
Nu eerst maar zijn pols laten genezen. Van de dierenarts krijgt hij voor een week amoxoral en carporal mee. Verder geen enkele belasting en kleine rondjes wandelen.Als het rondom het weekend nog niet aan de beterende hand is ( de gehele kneuzing genezen duurt net als bij ons een paar weken) dan moeten we toch terugkomen voor een rontgenfoto.Vooralsnog lijkt dat gelukkig niet nodig!
Ach ja "ik heb ook altijd wat".