Steeds meer een beetje afscheid

Vandaag wilde je weer niet zo lopen op straat. Het liefst wil je nog het rondje rond de kerk. Dat is vertrouwd.

Van de week moest ik je al 2x tillend terug naar huis meenemen omdat je niet meer wist waar je was en met geen mogelijkheid verder durfde.

Je hoort alleen nog wat roedelgeblaf en ziet niks meer met je inmiddels witgrijze pupillen...dat maakt stimuleren best moeilijk. Eerder hielp een rukje aan de lijn geven om je uit je demente moment te krijgen en liep je weer gewoon verder mee met je blauwe beardievriendin. Het is ook de tijd van het jaar wel..donker, kou, het weer, synoniem met voor jou de tijd, waar je vroeger meer angst had dankzij het vuurwerk  dat werd afgestoken  Dat hoor je gelukkig niet meer. 

Ook thuis raak je soms even verward als een stoel anders staat dan verwacht..of struikel je over je zwarte vriend die toch echt al heel lang op die plek lag te slapen. Je gaat soms links waar alleen rechts mogelijk is. Ik zie je maatjes je soms in de goede richting dirigeren of op je wachten bij t trapje van de veranda richting tuin. En in t donker moet ik je geregeld, met zaklamp en op mijn sloffen ophalen. Zodra je me " ziet" loop je naast mijn benen mee naar het bekende.

Alhoewel je dankzij de stevige antibioticakuren deze zomer door je baarmoederontsteking heen bent gekomen, hebben de hormonen zijn aanslag gedaan.  In deze laatste  maand is je prachtige bruine vacht op je rug zo iel geworden dat je huid erdoorheen schijnt. De tranen springen in mijn ogen als t het zie en ik durf je warrige haren bijna niet meer te borstelen. Bang dat ik er nog meer uittrek.

Je eet mondjesmaat van je brokjes met vlees. De bak nog wel helemaal leeg als je het lekker vind ( zoals de vis uit blik, eigenlijk voor de katten bedoeld. ) Met een moppergrom houd je dan de piranjas op afstand..Maar als je geen zin hebt en na een paar hapjes naar de waterbak struint, staan de zwabberende stofzuigers hier al klaar voor de restjes.  Dus hebben we na de avondronde maar een extra voermomentje ingelast ( vind je blauwe vriendin ook niet erg) en krijg je nog een handje minifrolicjes. Bijna een nieuwe gewoonte inmiddels.

Je boterham smorgens gaat er wel nog met smaak in. Al moet ik je daarmee op de bank helpen zodat je hem met je pootjes goed kunt vasthouden. Je staat dan al met je voorpoten op de bank en na een of twee hupjes kijk je hulpvragend om je heen. Je weet dat ik je dan kom helpen..

Overdag slaap je veel en soms heel diep. Onverstoorbaar als er een kat op de leuning gaat liggen om je te inspecteren. En savonds kruip je naast mij op de bank. Nu het weer kouder wordt lekker met je ruggetje tegen me aan of met je hoofdje op mijn benen. 

Als dan rumour ontstaat bij de rest van de roedel omdat we ze willen uitlaten of als jullie eten wordt bereid, dan gaat die kop omhoog, laat je je voorzichtig van je plekje, meestal in de beige stoel, afglijden en probeert met nog onstabiele achterpoten blaffend en wel zo snel mogelijk erbij te komen.

Je blaf is bijna monotoon tegenwoordig zonder de nuances van vroeger. Al is ze nog altijd onmiskenbaar jou.

Ik zie wel dat je steeds ouder wordt, steeds iets meer afscheid lijkt te nemen van de wereld om je heen. En ik hoop dat je nog minimaal tot het einde van het jaar bij ons blijft. Zodat je ook nog met je nieuwe beardiebroertje kennis kan maken.

En hij met jou.

Mijn bruine beardiemeisje, dat al 15 jaar en bijna 3 maanden mijn leven deelt.

Zo dadelijk ga ik je boven halen. Je slaapt nog even uit. Ik aai je over je wangen zodat je weet dat ik het ben. En geef een klein trekje aan je riem zodat je opstaat. Op jouw tempo tot de gang. Dan til ik je op. Je moppert standaard maar vleit je dan tegen me aan. Beneden begint weer een nieuwe dag. 

Samen...

Nog wel...

#voorKeshia #ViviannelundBeardiesCassiopeia #attheBeardieInn

.

Echo in de nacht

 S’ nachts schrik  ik soms opeens wakker.

Mijn ogen zoeken je. In de donkere ruimte lijken jij en je blauwe beardinnetje op elkaar en soms pikt ze ook nog je mand in. Maar ik voel aan haar lijf dat jij het niet bent. Waar ben je?

Daar..je ligt, uitgestrekt, op de mat naast het bed. Mijn hart staat even stil…Ben je er nog?

Na die ene keer s’ ochtends, dat je even bijna weg was, je lijf deels verlamd, je blik op oneindig. Ben ik bang dat je me stiekem ontglipt. Dat ik net even te diep sliep, of er zelfs even niet ben..dat je dan naar je maatjes aan de andere zijde van de regenboogbrug gaat.

Zachtjes schuif ik op het bed richting jouw lijfje op de vloer en steek mijn hand uit. Als je slaapt wil ik niet dat je wakker schrikt. Maar ik moet weten of je nog bij me bent.

Voorzichtig reik ik met mijn hand zo dat ik je net op de overgang van je ribben naar je zachte buik kan aanraken. Je bruine haren kriebelen. Ik houd mijn eigen adem even in en voel.

Je lijf voelt warm maar de tijd lijkt even stil te staan, met jou erin. Dan gaat je borstkas op en neer en beweegt mijn hand mee met je ademhaling.

Ik zucht en kruip opgelucht weer stilletjes terug tussen de dekens en sluit met een gerust hart weer mijn ogen. Slaap lekker lieve bruine muizemeis. Als straks onze wekker gaat lig je vast weer in je mand naast me. Misschien blijf je, even mopperend, nog wel even verder dutten tot ook baasje op staat. Misschien doe je slaperig je hoofd omhoog en klauter je wat onhandig met je oude lijf de mand uit. Om met mij en je blauwe vriendin mee naar beneden te gaan en aan een nieuwe dag samen te beginnen.

 

#voorKeshia #ViviannelundBeardiesCassiopeia #AtthebeardieInn

Echo in de nacht ©️Elizabeth van Mulken-Keur 2022

Dobby What a View of Happy Tale 14072005-09032020

Dobby,

Ik kan niet anders
Maar ik wil het niet

Ze wachten al op je
aan de andere kant van de brug

Chico
je oudoom Misty
Nelson
en zelfs de nijntjes zijn erbij

Ze hebben je al een stukje trap gereserveerd
zodat je weer
op je favouriete plekje kan liggen

De hordes en tunnels staan al klaar
de balletjes, een speeltouw
oh, en zomers gaan ze naar de zee
lekker rennen op het zand
duiken in de lagen schuim
En wandelen...
kilometers
zonder nog een centje pijn

Ze hebben me beloofd
dat ze op je zullen passen
dat jullie samen blijven

Mijn bruine Beardiebear
we zullen je hier zo gaan missen

Dank je
dat je 14 jaar en 8 maanden een maatje was
voor je eigenwijsheid
het plezier samen
en je oneindige liefde
Voor altijd 'n plekje in mijn hart

We zijn bij je

Ga nu maar

Ik zeg geen vaarwel...
maar tot ziens!

Dag mijn lieve Dobbedoos ♂♥

©EvMK – Afscheid nemen doe ik niet 09032020

*Dobby is 09-03-2020 in bijzijn van dochterlief en mezelf om 13.54 uur rustig over de regenboogbrug gegaan*

Twijfel

Er zijn van die momenten in je leven, die je voor een keuze stellen. Onmogelijke keuzes. Onmogelijk, omdat je weet, dat als je die keuze maakt, de toekomst zal veranderen. En wat vertrouwd en geliefd is zal verdwijnen. Voor altijd!
En niet voor eventjes om later weer de draad op te kunnen pakken.

Je weet dat je als hondenmoeder de taak hebt om het welzijn van je hondse kinderen te bewaken. Maar hoe bepaal je welzijn als je ook kampt met jouw gevoelens?

Een plots zwaar incontinente dementerende reu van 14 jaar en 8 maanden.
De wasmachine is geduldig en kan best wat harder werken om de doeken die na dutjes en slaapjes drijfnat zijn te wassen.
Ergens heeft onze harige hondenman nog het besef om er van af te gaan wanneer het gebeurd is en vind ik hem niet lijfelijk nat.

Doch plots gaat ook het eten moeizaam, wil hij veelal buiten liggen en zie je hem steeds meer zoals bezoekers en vrienden hem zien maar jou niet durften te vertellen...
Maar als de roedel blaft, wanneer iemand komt of gaat, doet hij zijn zegje mee en staat op wankele poten met een speeltje te lummelen die hij heeft opgedoken uit de speelgoedmand.
Hij sjokt nog, her en der uitgebreid snuffelend, plassend als een teefje omdat de poot oplichten niet meer lukt, zijn hedendaagse rondje om de kerk. Al zie ik hem nu en dan verlangend kijken naar de overkant van de straat, daar waar vroegere wandelingen heen gingen.

Je zorgt ervoor dat hij genoeg drinkt, maar zich niet overdrinkt, wanneer hij door zijn dementie vergeten, 10 minuten na 20 tellen drinken alweer richting de waterbak struint.
En bied hem nog een tweede boterhammetje aan, als hij, wanneer je koffie maakt voor jezelf, voor de tweede keer een vragende blik om de hoek van de aanrecht werpt, om te zien waar het traditionele ochtendbammetje blijft.

De medicatie van de dierenarts, die zijn relaas al begon met "je weet denk ik wel waar ik naar toe wil"geeft na 5 dagen nog geen greintje verschil.
Heeft hij gelijk? Tijd om DE beslissing te nemen. Gezinsoverleg.

Je ziet hem staan, je bruine hondenkind, twijfelend, waar ging ik ook weer heen..
Dan draait hij zich naar je toe. En kijkt je aan met zijn inmiddels blauw geworden kijkers. En je hart smelt een beetje als hij naar je toe komt om zijn oren te laten strelen. Alsof hij weet, dat jij niet weet wat je moet doen.
Nee, dit mag nog niet gebeuren! En de twijfel over jullie eerder genomen besluit slaat toe.
Met het weekend erbij, neem je op de 7e dag contact op met de dierenarts. Vertelt meteen waar het op staat, maar dat je toch nog 1 laatste optie wil. Kan een andere dosis nog iets doen, een ander medicijn nog iets betekenen. Hebben we alles geprobeerd?
Er gaat overlegd worden. Terwijl je wacht op het antwoord, besluit je dat je je maatje nog eens lekker verwennen gaat met een borstelbeurt. je neemt je de tijd. En alles in je op. Er gaat een rust vanuit.

De telefoon gaat. Goed we proberen nog wat anders. Maar..met de prangende opmerking dat er binnen een week verschil moet zijn omdat anders niets rest dan afscheid nemen.

De opluchting. Er is ons nog wat extra tijd met hem gegund!
Rekening houdend met het onverwachte! En wetende dat zijn welzijn niet ten koste mag gaan van ons gevoel.

Nog even de mogelijkheid om hem te knuffelen. Om zijn, inmiddels al een tijdje, hese stem te horen blaffen als bijdrage aan de roedel. Om hem nog te horen trippelen op weg naar het aanrecht voor een bammetje of een koekje. Nog even genieten van een opgerold bruin slapend drolletje hond.
Nog misschien het laatste wandelingetje met hem tussen de bomen rond het marktplein. Gauw een foto als hij met zijn meisjes samen geniet van een pril lente zonnetje.
Herinneringen straks van ruim 14 jaar en 8 maanden vriendschap samen.

Want de dag komt!
Dat hij in mijn armen zijn laatste adem zal uitblazen en de ziel in zijn ogen verdwijnt.

Ik wapen me vast tegen de opmerkingen straks, wanneer hij er niet meer is en sommige, misschien onbewust, zeggen; ach, je hebt er toch nog 5.
En terwijl mijn hart huilt, hoop ik stiekem op dat ene wonder!


< voor dobby>

verandering kost tijd!

Vandaag zou Nelson, Seagull Stardust, 13 jaar zijn geworden. Ik hoop dat zijn zusje en broertje die leeftijd wel in goede gezondheid hebben mogen bereiken...
Nadat Nelson in december 2013, 7 jaar en 2 maanden oud,stierf aan de ziekte Cushing, heb ik besloten dat elk jaar zijn geboortedag de dag zou zijn voor alle honden die lijden aan of gestorven zijn door een auto-immuunziekte.
Een ziekte zoals Cushing, Addison, SLO, kanker die zich als een sluipmoordenaar gedraagt, en een uiterlijk gezonde hond intern sloopt.
Al in 2014 in mijn levenmetbeardedcollies.blogspot.blog no 10, een verhaal met een staartje, schreef ik over deze ziekten, die ontstaan zijn door erfelijkheid.
Door te nauwe lijnteelt, waarbij vaders hun eigen dochters dekten of de dekreu bij meerdere kennels een nestje geeft en er dus meermaals dezelfde voorouders in verschillende kennellijnen van zowel vader als moederhond voorkwamen.
Gekozen omdat ze zulke "mooie genen" hebben of voorvarend op het (inter) nationaal kampioen zijn dat ze door hun uiterlijk hebben gekregen.

Nee, de ouders waren (meestal) niet ziek. Maar zo gaat dat nu juist met auto-immuunziekten!
Ze komen pas jaren later naar buiten als niemand het verwacht....

En ondertussen zijn afstammelingen van de slechte genencombinatie uitgezwermd over de hele wereld.
Talloze pups zijn verkocht aan liefhebbende baasjes die geen flauw vermoeden hebben dat hun pupje een sluipmoordenaar in zich kan dragen, die als ze geluk hebben, zich nooit laat zien.
Maar die, als hij zich wel toont, een lijdensweg voor de hond in kwestie én zijn baasjes in petto heeft.
Natuurlijk, er zijn lijders van een auto-immuunziekte, die door dagelijks dure medicijnen, of een operatie en nazorg, tot hun "oude" dag hun tijd uitzingen.
Maar om even op Cushing terug te komen, de gemiddelde levensverwachting, is na het ontdekken van deze ziekte nog 2 jaar. Mijn Nelson kreeg 2 maanden. In welk zijn karakter de boventoon bleef voeren en hij die mooie lieve beardie bleef die hij was. Terwijl je zijn lijf zag aftakelen, kaal worden,dikke buik maar steeds minder zwaar, liters drinken en plassen om de cortisol die te veel werd aangemaakt af te voeren en je moest als baasje lijdzaam toezien dat hij op weg naar de regenboogbrug was.

Alhoewel al rond de eeuwwisseling duidelijk werd dat er in de genenpoel iets niet goed zat door de toename van zieke honden,werd het snel de doofpot in gestopt. Want je ziet toch wel dat die (kampioens) dekreu of die lieve moederhond te mooi is om een (auto-immuun)ziekte te geven aan hun afstammelingen?

Zieke honden worden dus afgedaan als incidenten. En de passende maatregelen genegeerd want de puppies worden toch wel verkocht. Nieuwe generatie fokkers zie je met onjuiste informatie dezelfde fouten maken. Als je zelf research gaat doen ben je natuurlijk ook not-done in de fokkerswereld. Dus komen er nestjes..
Onwetend nog wat hen en de gezinnen waar de hondjes naar toe gaan, over 3- 4 generaties puppies,dus over pakweg 10 jaar hè, te wachten zal staan...
In de Beardiewereld (en ja ik zal het nu wel weer straks gedaan hebben,) wordt nog steeds ingezet op preventie die te maken heeft met uiterlijk vertoon in plaats van op het uitbannen van genetisch overdraagbare ziekten en versterking van ons mooie ras.
Nee, ik pleit een hond met heupdyplasie, ED of een oogziekte niet goed, maar toch is daar voor de hond zelf in de meeste gevallen mee te leven. (Zelf heb ik een Beardie met hd-D norberg 13, die inmiddels 14 jaar en 3 maanden is)

Maar een hond die bewust een auto-immuunziekte met zich mee draagt, neem je zijn welzijn af!!!!

De Raad van Beheer heeft dan nu wel vastgelegd dat bepaalde combinaties, die dus in het verleden veelvuldig werden gedaan, niet meer mogen ingezet in het fokken. Maar reuen dekken nog altijd in meerdere kennels, waardoor er toch steeds opnieuw inteelt in ons ras blijft ontstaan.
En regels kunnen nog steeds te gemakkelijk omzeild worden als je in plaats van reu Jan, reu Jean of Sean of Johnny, neemt om je kennellijn te waarborgen.
Maar de Bearded Collie fokker, die willens en wetens, die schattige pupjes, met een risico op een auto-immuunziekte, verkoopt aan een gezin met kleine kinderen, dat hoopt een maatje voor het leven te hebben, is in mijn ogen niet meer dan die broodfokker, waarover deze week een reportage op NPO was.

Nelson is nu 6 jaar dood. Verandering kost tijd. Inzicht is nodig. Informatie moet uitgewisseld.Kennis moet gedeeld.
Dat gebeurt nog nauwelijks. Dus blijf ik pleiten voor al die Bearded Collies, die samen met hun baasjes, lijden aan een auto-immuunziekte of er inmiddels, tot groot verdriet, aan gestorven zijn.

"I touch the sky, every night I try to find the brightest star.

you're waiting there for me, so close but still so far"

Een spannende dag voor Suzy

De laatste dag van juni 2019 ging Suzy mee naar de CLUBDAG van de NBCC & BCH in Nijmegen. 
We hadden haar aangemeld voor de inventarisatiekeuring. Ze werd gekeurd door km A. Zoontjens en A.van Bussel. En kreeg een super mooi rapport mee.

Voor Suzy was de dag een sociale uitdaging. Want dat waren wel HEEL VEEL honden om haar heen. Hyper blaffend ging ze in eerste instantie de interactie aan. Nu en dan een snaai als een rasgenootje toch te plots in haar buurt kwam.
Maar ook werden er vriendschappen gesloten. En gedurende de dag werd ze steeds rustiger. Bij de grote groepsfoto zat ze zelfs keurig tussen twee reuen in.
Ook de keuring was een challenge want ze kent het commando "staan" niet. Als iemand haar benadert wil ze ook nog eigenlijk gaan liggen.. Dus moest het wat tactisch aangepakt....Gelukkig kon de keurmeester haar zo ook prima beoordelen. En voor een eerste keer in een "show"ring liep zo ook nog keurig mee. Bij de BBQ aan het einde van de dag, lag ze lekker relaxed bij ons.
De dag was een lange zit...er was Behendigheid, gehoorzaamheid, keuringen, de mogelijkheid voor hoopers en snuffel(water) spelletjes, leuke gesprekken en veel zon, met gelukkig geregeld een lekker verkoelend windje.
Thuis heeft ze eerst de waterbak leeggeslubberd en is toen op haar stekje gaan tukken.

#Seagullmakeyoufeelmylove #AttheBeardieInn

Bearded Collumn©- Nee hoor, mijn hond schooit nooit!

Etenstijd.

Terwijl je het eten staat voor te bereiden, piept er nu en dan een harig smoeltje om het hoekje, met zo'n zwarte of bruine dopneus al snuffelend in de lucht.

Helemaal nu het weer winter wordt. En er traditie getrouw natuurlijk weer verse snert gebrouwen wordt.

Ik houd ze maar te vriend... want ik denk dat ze een moord zouden doen voor dat lepeltje, met stukje worst, door hun eten ;)

Onze Nelson vroeger genoot er altijd van om de soeplepel af te likken en geloof me maar, die was nog schoner erna dan je zelf kon afwassen.

Ook de zelf gemaakte oliebollen aan het eind van de decembermaand zijn geliefd bij de harige viervoeters. Ik zal het nooit vergeten; We zitten aan de koffie met een oliebol erbij. De telefoon gaat ( toen nog zo eentje met een kabel, he) en manlief neemt op. Als hij na het gesprek zijn oliebollen verder wil opeten, is het schoteltje leeg. “heb jij mijn..” maar terwijl dat gevraagd wordt zien we onze Chico zitten..En met de slikbeweging die hij maakt zien we twee bolvormige objecten langs zijn hals naar beneden verdwijnen.

De tijd dat onze kinderen “mama, mogen we een snoepje?”kwamen vragen ligt al weer jaren achter ons, maar op de een of andere manier is dat, in time, overgenomen door de Beardies.

We hebben het We-gaan-slapen-frolicje, een inmiddels al ruim twintig jaar oud ritueel dat zich van pup op pup heeft doorgegeven. En dat ook onuitgesproken binnen een dag bekend is bij onze beardielogeetjes. Die zich, na het afsluiten van de achterdeur, met de anderen samen,de poten uit hun lijf rennen op weg naar hun slaapplekje om maar als eerste het snoepje in ontvangst te mogen nemen.

Die welverdiende dentastix na een kambeurt, die uit de hondenlade in de keuken getoverd wordt en Echt alleen voor jou is!

Regelmatig komt het voor, dat ik,nadat ik alle boodschappen heb weggeruimd ,mezelf een kop koffie sta te maken en ik een tig tal ogen op mijn rug gepriemd voel...

En als ik me dan omdraai dan staan ze daar, met hun tong uit de bek en vragende ogen...zo van ben je niet iets vergeten?

Dat heb je er dus van, als je ze zelf hebt aangeleerd dat ze een kippenpootje krijgen als je boodschappen bent wezen doen.

Of als het tijd is om hun etensbakken klaar te gaan maken.

Geloof me dat vergeet je hier echt niet!

Want een hoog enkel blafje van een kleine zwarte beardiedame herinnert je er wel aan.

En wanneer je op weg gaat naar de keuken, zie je haar al zitten bij het aanrecht. Terwijl de blaffende ouder bruine Beardiedame, de andere harige grijstinten aanspoort te komen en die niet stopt tot dat ook haar bruine vriend is gearriveerd.

En tja.. die oude Beardieman wordt steeds dover.

Eigen schuld hoor want toen die bruine dame nog een pupje was vond je het maar wat leuk dat ze haar maatjes ging roepen. En dat het niet helemaal in overeenstemming was met de “hondse opvoeding” daar dacht je niet aan.

Rituelen en gewoontes sluipen zo nu eenmaal stiekem je leven binnen...

En het blijft zo sneu als je nee moet verkopen tegen iets wat je ze zelf hebt aangeleerd.

Bijvoorbeeld als er geen brood genoeg ( ontdooit) is, wanneer Baas s' morgens zijn werklunch klaarmaakt.

Was het vroeger nog 1 of 2 sneetjes brood voor de reuen...tegenwoordig zijn er 6 gegadigden.

6 zielig kijkende smoeltjes...

Maar op zo'n moment blijkt ook dat het gaat om het ritueel en niet om de inhoud. Want als je dan dat ene kapje brood verdeelt in 6 pietluttige stukjes en ze die geeft dan rennen ze elk tevreden naar een eigen plekje om het met smaak op te peuzelen.

Schooien, dat doen ze hier niet!

“Ja ja”..ik hoor het al denken.

“Nee ze schooien niet...ze vragen! Net als toen de kids om een snoepje kwamen vragen!”

“Ja..ja.. Maar honden gaan steeds dichter bij je zitten, geven pootjes, klimmen op stoelen...

Dat doen kinderen toch niet?

Nou, nee die pootjes geven zag ik de kids inderdaad nooit doen ;)

en wat betreft de rest?

Black Box methode in actie.

Want gooi er nog een stel kwijlende oogjes bij ( hè toe... mam?) en je gaat geheid overstag.

Jammie!

Onze magen zijn weer gevuld. De koffie pruttelt...

Als ik de etensbakken van de honden opstapel om aan het uitdeelrondje te beginnen zie ik hoe de afwachtende harige smoeltjes me langzaam volgen.

“loop maar” zeg ik en de zwerm verspreid zich op weg naar hun eigen stekje om daar geduldig te wachten tot hun bak wordt neergezet.

Terwijl ik de koffie inschenk, luister ik naar hun gesmikkel. En bedenk me dat ik eerdaags weer eens snert moet gaan maken..

©Elizabeth van Mulken-Keur 2018

Bearded Collumn© " Nee hoor mijn hond schooit nooit" is met een foto van onze puppies Sogno en Sirius gepubliceerd in het NBCC clubblad no 6- 2018

In mijn collumn haal ik de Black Box methode aan, hier onder vind je de uitleg;

De Black Box Methode

Er bestaan veel verschillende opvoed/trainmethodes. Peter Beekman werkte de Black Box methode uit. Hij gaat er van uit dat gedrag een natuurlijk iets is en dat de hond dat gedrag vertoond dat hij in de situatie als juist acht,

Gedrag is een reactie beïnvloed door interne en externe prikkels.

De Black Box methode gaat er van uit dat de hond dus zelf op zoek gaat naar de juiste manier om een oefening uit te voeren of een (tussen)doel te bereiken. Wat verwacht de baas dat ik doe?

Hij zal dan verschillende acties gaan ondernemen en onderwijl jouw reactie daarop gaan peilen.

Je wacht hierbij daarom in principe af met belonen tot de hond ( een deel van )de oefening uitvoert op de gewenste manier of een handeling doet die daar heel dicht bij komt. Pas dan geef je de beloning . De hond associeert daardoor steeds de laatst uitgevoerde handeling met de beloning en zal deze gaan proberen te evenaren bij een bepaalde actie (oefening, opdracht,sportactie). Het is heel goed mogelijk om dit te doen met behulp van een clicker wanneer het gebruik hiervan reeds bekend is bij de hond.

Een voorbeeld. Je wilt dat je hond in een cirkel stapt ( en gaat zitten). Je kunt hem er naar toe brengen en dan belonen maar dit betekent niet dat je hond de bedoeling heeft begrepen. Je kunt ook de hond in de nabijheid van de cirkel los laten en afwachten tot het moment dat hij er in stapt. Op dat moment beloon je. Als je dit meermaals geoefend hebt en de hond de opdracht snapt kun je de opdracht verder uitwerken..je wacht nu tot hij zit in de cirkel met belonen. Vervolgens kun je er een commando aan koppelen. Voorbeeld “kring”. De hond moet nu leren dat “kring”betekent in de cirkel gaat zitten. Dit kun je nog verder uitbouwen door bijvoorbeeld een afstand tot de cirkel te creëren. Je gaat op korte afstand van de cirkel staan, geeft de hond de opdracht “kring”en wacht af tot hij in de cirkel gaat zitten en beloond dan. Gaat het goed dan bouw je zo de afstand verder uit.

Wanneer een hond door het zelf zoeken naar de gewenste actie onrust gaat vertonen of er een “gevaarlijke”situatie ontstaat dan moet de baas in kwestie de hond wegleiden zonder te straffen of te belonen en tot rust laten komen. ( even een stukje wandelen, een eenvoudige opdracht laten uitvoeren) en het later nog eens proberen.

© EvMK

n rondje met het hondje

Als je veel met je honden wandelt, is het onwaarschijnlijk dat je nooit iemand onderweg tegen komt.

Uitgelaten honden op de dijk die zich met jouw groepje mengen tot wij als bazen besluiten dat we onze eigen weg weer vervolgen...

Maar het mooiste zijn toch de ontmoetingen in het dorp zelf.

Een egeltje, dat in de stilte van de ontluikende ochtend de weg oversteekt, gade geslagen vanaf een gepaste afstand, met een stel beardies die normaal enthousiast op alles afstuiven, maar nu lijken te weten dat respect het toverwoord is.

De zwarte kater met felgroene ogen die vanaf een poortmuurtje ons nakijkt als ik langs loop met mijn honden en zich er veilig waant.

Elders de oranje poes, die normaal samenwoont met een Stafford reu, maar zich een paar huizen verder heeft neer gevleid op een bankkussentje, dat de bewoonster daar expres voor haar heeft neergelegd. Deze oudere bewoonster heeft een kleine witte viervoeter, die luistert naar dezelfde roepnaam als mij, dus noemt ze me nu altijd “de tweevoetige”

Ze heeft een tijdje geleden een hersenbloeding gehad en bewegen en praten gaat moeizaam. Dus terwijl onze zwarte beardiedame haar kattenvriendin begroet, kijk ik altijd even bij haar binnen als ik langs ga en zwaaien we goedemorgen naar elkaar.

De jongen van het kamp, die voorheen bij dochterlief in de klas zat. Die als hij me ziet lopen met de jongens heel bewust even zijn brommer uit zet of wacht met starten tot ik een eind verder op ben, omdat hij weet hoe blaffend hectisch ze erop kunnen reageren.

De bezoeker, die zich laatst een hoedje schrok van hun gewoe-woe-woe , toen hij in het donker vanuit het niets uit een oprit opdoemde voor onze neuzen en als reactie op zijn “nou nou”van mij te horen kreeg “In dienst van de buurt-app he”en die nu als hij mij ziet lopen al roept; “ha, de buurtwacht”.

De stilzwijgende afspraak die er bestaat tussen de baasjes van een zwart-witte border collie en mij, dat wanneer ik roep..zijn de jongens, we elk even een andere weg inslaan. Maar wiens border collie Max niet meer te houden is als hij weet dat ik de meisjes bij me heb. Dan kan baas roepen tot ie een ons weegt. De ene tante doet nog kwijleriger dan de andere om hun geliefde vriend te begroeten.

En die Beardies hebben veel vrienden hier hoor!

Zo weet de bazin van de Tibetaanse terrier altijd precies wanneer wij met de honden uit zijn geweest want dan wil de hare ook wandelen. De Boxer van mijn yoga vriendin gaat op meters afstand op de grond liggen en ho maar dat hij verder wil lopen tot hij en de dames hun onderonsje hebben gehad. Niet erg want dan kunnen wij baasjes ook even kletsen...

Die opgestoken groetende hand van een andere hondenwandelaar, het gewoonweg elkaar voor laten gaan op een kruising van paden, ff kletsen met de mannen van de plantsoendienst, puppy's en oudjes, van mag ik dat hondje met die roze strikjes aaien tot heb je een logeetje erbij want die ken ik nog niet...De afremmende auto, waarvan de bestuurder achter het stuur zit te grinniken omdat een van die batjes van mij juist heeft besloten midden op straat te gaan zitten kakken.

Tot het praatje met een oudere mevrouw, die elke dag een keer gaat wandelen en altijd even mijn “sjoone” honden moet aaien...

Ontmoetingen met mensen die je al jaren kent of die je net hebt leren kennen. Zoals een nieuwe inwoonster van ons dorp die een jonge Griffon Vendeen heeft. Die meteen wist dat ik Beardies bij me had omdat ze er zelf vroeger ook had gehad. En... die me grappig genoeg steeds laat denken aan een vriend die juist vroeger Griffons had en nu een Beardie. Dan is de wereld klein hè!

Of dat aardige “meisje”welk loopt met een klein grijs teefje, geen flauw idee wat voor ras, dat steeds als ik met de honden tegemoet kom als een idioot begon te blaffen. Ze vond het vreselijk maar wist ook niet hoe ze het kon stoppen. Op een gegeven moment ben ik met mijn groepje gewoon blijven staan op een afstandje. Het hondje stond er grommend en grauwend met ontblote tandjes, maar onzeker met een pootje opgetrokken en de oortjes naar achter, half verscholen achter de benen van de bazin. Onze oudste reu zou meteen terug gesnaaid hebben op deze reactie, maar gelukkig hebben we ook een blauwe vredestichtster in onze roedel die met subtiel beleid overgaat tot sociale contacten. Dus elke keer als ik met de dames loop staan we nu even stil bij elkaar en laatst deed dat kleine dametje al een eerste stapje in onze richting

Al zou je tig keer hetzelfde rondje lopen dan nog is elke wandeling anders.

Door het weer, het seizoen, het tijdstip waarop je loopt, de mensen waar je een praatje mee maakt, en de honden die je tegen komt.

Wandelen met je honden is zo sociaal. Dat zouden eigenlijk meer mensen moeten doen!

.Bearded Collumn- 'n Rondje met het hondje

© Elizabeth van Mulken-Keur -At the Beardie-Inn

gepubliceerd in het NBCC - clubblad no. 1- 2018

Een "maag" testje met een hondenbrok

Maandag vandaag en dan gebeuren er wel eens dingen die eigenlijk niet moeten.
Zoals een hondenbrokje dat in een glas met wat limonade terechtkomt in plaats in de honden voerbak.
Tja en dat had tot gevolg dat ik eens een testje ging doen..

En wel met zo'n zelfde brokje en met brokjes die ik nog had van voor de start met KVV.
Men neme een Farmfood Fresh persbrokje ( dankzij ons logeetje), een Profine lam persbrokje ( uit een testzakje), een Proplan Zalm rijst brok en een Aldi Regular brok,

En dan vul je 4 glazen met een beetje water en een scheutje azijn ( tenslotte is de maag zuur) en stop je daar in elk een brokje in. Natuurlijk kun je niet de echte maag nabootsen van een hond met dit huis,tuin en keukentestje maar het is wel leuk om te zien hoe de verschillende brokjes reageren.

Met al verrassende resultaten vrijwel direct ( 1 min) na het toevoegen;

Het Farmfood brokje begon al meteen uiteen te vallen, zelfs nog voor ik een keertje schudde met het glas. In tegenstelling daartoe bleef het Proplan brokje stoïcijns op zijn plekje drijven.

Na 5 minuten  was het verschil alweer groter geworden. De Profine persbrok en de Aldi brok gingen nu ongeveer gelijktijdig op en verloren kleine beetjes van hun brok aan het azijnwater.Omdat de maag van een hond, door zijn beweging natuurlijk ook niet stil ligt, is het glas af en toe geschud.

En dan weer een paar minuten verder. De Farmfood persbrok blijft zichzelf verpulveren en drijft als poeder door het water. Bij de Aldi brok en de Profine persbrok zie je dat ze wel op dezelfde manier "verteren"maar dat het bij de Aldibrok verspreid door het azijnwater en bij de Profine naar de bodem zakt. De Proplan brok blijft, eigenlijk shockerend, op eenzelfde plek in het glas drijven en er is geen enkel teken van ontbinden van de brok.

Het laatst genoteerde testmoment was na ongeveer 20 minuten. Een hond, die zijn buikje vol heeft gegeten gaat nu zo ongeveer wel weer eens spelen, rondsjouwen, drinken, buiten de tuin in voor een plasje....In elk geval bewegen.

De verschillen tussen de Profine en de Aldibrok blijven miniem. Ze ontbinden veel langzamer dan de Farmfood brok, maar ze verteren wel in de maag. En ze zakken een beetje naar de bodem van het glas. Met die opmerking dat de Profine brok een persbrok zou zijn, die volgens de verkoper, gerust gemengd gegeven mocht worden met KVV en de Aldibrok een gewone brok.

Bij de Proplan zalm-rijst brok is zelfs na 20 minuten nog geen spoortje van ontbinding ontstaan en de brok blijft drijven. Dat heel duidelijk wordt als ik een foto neem van de zijkant van de glazen; foto 1; Proplan naast Farmfood foto 2; Aldi naast Profine

Als ik na een half uurtje met een vork in het water prik is de Farmfood brok compleet uiteen gevallen en verspreid door het hele water. De Proplan brok is net een sponsje geworden, en de andere twee laten hun buitenzijde los in poeder en het nog niet opgeloste stuk is ook wat sponzig te noemen.
Helaas kan ik dat niet laten zien met een foto.

De Proplan Zalm-rijst hebben mijn honden jaren gegeten.
Ik vind het shockerend dat het zo'n effect heeft in mijn eenvoudige testje.
Dat het voer dus op het maagsap zou kunnen blijven drijven, kan dus, zeker met een stel enthousiast ravottende Beardies, gewoonweg heel simpel een maagkanteling teweeg brengen, die bij niet snel ingrijpen de dood ten gevolg kan hebben.

Als je kijkt naar de hele goedkope brok van de Aldi of de Profine Persbrok , die qua prijsklasse r.o dat van Proplan ligt dan is het testresultaat vrijwel gelijk.
Maar ze hebben in elk geval nog een voordeel dat ze gaan ontbinden door zuur en schommelingen en naar beneden zakken.
De beste uit mijn testje kwam dus Farmfood Persbrok.
Dat zo snel ontbindt tot poedervorm dat het net zo gemakkelijk als KVV/ vers vlees qua voedingsstoffen kan worden opgenomen in de darmen en dus een kortere verteringstijd heeft. Dat het zich meteen verspreid in het vocht is ook gunstig want zo blijft een maag overal even licht./zwaar, hoe je het bekijkt.

Iedereen mag van mij zelf beslissen welk voer hij geeft, daar is dit testje niet voor bedoeld, het hadden ook 4 andere merken kunnen zijn.
en ik spreek  dan ook geen voorkeur uit voor een brokken merk.

Dit testje is als toeval ontstaan,
maar ik dacht dat het wel leuk zou zijn om het eens met jullie te delen.

En je kunt natuurlijk altijd zelf thuis eens testen wat het brokje dat jij je hond geeft doet...

( en ik hoor  het testresultaat graag van je)

Konijnenhoeder

Onze Teddy Dwerg konijntjes Reese en Shaw kijken er al helemaal niet meer van op als er een Bearded Collie snuit opeens opdoemt voor een raampje van hun huis.

Ook lopen ze regelmatig onverstoorbaar rond tussen al die, voor hen toch reusachtige, dieren.

Grappig is dat ze daarin wel het verschil zien tussen onze eigen roedel en onze logeetjes. En daar op een gepaste wijze op reageren.

De ene Beardie is daarbij dan ook de andere niet...

Zo heb je aan de ene kant onze 19 maanden teefje Sogno die altijd heel  respectvol de konijntjes zal benaderen om voorzichtig met ze neus tegen neus te snuffelen en waar bijvoorbeeld Reese dan ook rustig in de bench erbij gaat liggen.

Aan de andere kant heb je dan uitersten, zoals in eerste instantie, logeetje Hazel, die als gehypnotiseerd de konijntjes gade gaat zitten slaan en die bij beweging een sprintje erachter aan trekt. En die het rustig een uurtje in trance kan volhouden om ze te "hoeden"

En er tussen in zitten honden zoals Sirius en logeetje Midas die na de eerste kennismaking en wat uitprobeersels zoiets hebben van : okee, je woont dus ook hier. Prima, loop gerust rond,maar zullen we afspreken "this is my space, that's yours".

Of enthousiastelingen zoals Nienke en logeetje Woes die niks kwaads in de zin hebben maar die je in hun enthousiasme om met hun nieuwe vriendjes te spelen ietskes moet afremmen om de konijntjes in hun kleinere gedaante te beschermen.

Vandaag mocht Hazel, voor het eerst sinds ze bij ons logeert echt "los"bij de konijntjes. De eerste paar keer vond ik het vanwege haar obsessief hoeden verstandiger even een hekwerkje als barriëre op te zetten.

Nu is het zo dat Reese, het mannetje, Hazel wel erg interessant vind, Ik grap al dat dat komt omdat ze allebei rond hun ogen een soortgelijk kapsel hebben. Teddy Dwergkonijntjes hebben namelijk ook een langharige vacht, net als Bearded Collies.

Dus heeft Reese dan ook meteen toenadering gezocht. Dacht ik dat Hazel wel naar hem zou rennen maar ze stond stokstijf stil om het te laten gebeuren.

De eerste keer dat hij wegrende racete ze hem echter meteen achterna om hem tegen te houden, maar daar wist hij zelf een oplossing voor. 

Hij rende namelijk om een stoel heen ( waar zij niet achter langs kon) terug, rechtstreeks onder haar poten door en gaf haar, vanaf de andere kant van waar hij kwam, al grommend een mep op haar snuit met zijn kleine pootjes.

Nou als er iemand verbouwereerd kon kijken dan was het Hazel wel op dat moment!

Het gekke is dat het ook nog werkte ook, want erna ging ze netjes zitten om de konijntjes rondom haar heen lopend in de gaten te houden.
Dat ze het live kennismaken spannend vond bleek ook. 

Toen de konijntjes weer in hun huis zaten kwam ze namelijk de stress even eraf laten knuffelen. Voor ze weer richting het konijnenhuis toog om daar naar ze te zitten kijken.

Maar voor ze weer naar huis gaat zijn onze konijntjes vast helemaal ingeburgerd in haar "vriendschapsDNA"

Een hond en een konijn...eigenlijk toch jager en prooi.
Nog steeds voor een aantal hondenrassen m.n. in de jachthondengroep.

Is het dat ik mijn honden, omdat ik het zelf nooit zal eten, geen konijn voorschotel in vleesvorm?

Of is het toch het rasinstinct van de Bearded Collie, dat van hoeder, die hen anno 2016 in staat stelt om nu het werken met schapen niet meer op de voorgrond staat, met welk dier ook te socialiseren en zich in te zetten voor hun welzijn?

Teddy dwergkonijntjes en Bearded Collie, dat gaat prima samen!

Het gaat supergoed met onze Teddy Dwergkonijntjes Reese en Shaw.
Het is alweer twee maanden geleden dat we ze van Mandy's Konijnenopvang-Knuffeltuin mee naar huis namen en ik zou niet meer zonder ze kunnen.

Reese, het mannetje wordt met de dag ondernemender en vraagt tegenwoordig s'morgens door bij het deurtje onder aan de kooi te gaan staan of hij mag rondwandelen.
Dat er ook Bearded Collies rondlopen, zelfs logeetjes die hij nog niet kent, no problem!
Dan ga je gewoon kennismaken...
Het konijnenmeisje Shaw blijft echter nog steeds een beetje verlegen.
Ze blijft het liefste dicht in de buurt van haar maatje en snelt bij "onraad" ( zoals een vrouwtje dat rondloopt met slippers aan) gauw weer hun huis in.

Dus is Reese degene die nieuwe paden gaat verkennen, nieuwe geuren opsnuift, de nieuwe Rabbit Agility tunnel inspecteert en voor het eerst uitprobeert en die de hondenmanden inklimt en zich niks aantrekt van een grote Bearded Collie die zijn pad kruist als hij rondhuppelt. Ik ben aan het wachten op het moment dat hij net als ons vroegere Dwerg hangoor konijn Kruimeltje de Beardjes gaat uitdagen tot een spelletje " catch me if you can"gebruikmakend van alle voor konijnen handige schuilplekjes onder stoelen, radiatoren e.d.

Het gekochte hekje wordt namelijk allang niet meer gebruikt om een deel van de kamer af te zetten dus wordt hun  terrein steeds groter. Al moet natuurlijk wel nog even de deur naar buiten uit veiligheid dichtblijven.
Dat wordt natuurlijk gemakkelijker nu we richting herfst gaan en de deur niet meer van s'morgens vroeg tot s'avonds laat open staat.

Hun vacht,die in de konijnenopvang getrimd en geschoren moest vanwege de vele klitten, vooral op de rug, begint nu weer prachtig lang te groeien.
Maar dat betekent wel dat het goed geplukt en gekamd moet worden, elke week opnieuw!!
Gelukkig is de kam techniek niet zoveel verschillend van het kam werk bij een Bearded Collie.
Alleen kun je natuurlijk niet zo eventjes de kin omhoog houden als bij een hond, om daar de klitten weg te halen.En kun je erna je kleren verwisselen van alle kleine witte fluffy haartjes die zich op je broek en shirt bevinden. Ik kan ze namelijk (nog) zittend op de vloer.
Shaw vind het kammen nog steeds niet veel aan. Ze probeert  vaak met bokkensprongen, springt vanuit zithouding gewoon een halve meter hoog hoor,  weg te komen. Of als ze de kans ziet zet ze wel even haar tanden in je vinger, au au.
Maar gelukkig is ze altijd snel klaar.
Reese laat het al helemaal relaxed over zich heen komen, zelfs al is hij degene met de meeste klitten op soms onmogelijke plaatsen. Hij heeft zelfs al zijn nageltjes door me laten knippen.
Tjee..., En dat is wel ff wat anders zo'n minipootje vasthouden ervoor, zeker tegenover een forse reuenpoot als die van onze Sirius.
Natuurlijk bij de teddy dwergjes ook even knuffelen en een lekkertje als beloning...

Maar het leukste moment van de dag is s'avonds;
Alle Beardies krijgen dan traditioneel een Frolicjes als welterusten koekje.
En dan staan Reese en Shaw al klaar,
wedijverend met elkaar wie het eerste mag aanpakken als het deurtje open gaat..
zij krijgen namelijk hun "Konijnenfrolicje" ( een klein blokje gedroogd brood). En terwijl zij ervan smikkelen wordt het ritueel vervolgt, Sirius op de stoel naast de kooi, Sogno in de mand daarnaast, Keshia in de open bench, ons logeetje in de mand bij de keuken bar, onze Dobby op de tv bank en ons slimmerikje Nienke is al naar boven toe!
Dat zij even moet wachten op haar frolicje tot alles afgesloten is en lichten zijn gedimd, dat vind ze niet erg, als ze maar bij de baasjes op de kamer mag slapen...

KVV, hoezo?

In juni 2013 schreef ik hier een blogcolumn over hondenvoeding;
http://levenmetbeardedcollies.blogspot.nl/2013/06/hond-gewicht-gezondheid-en-voeding.html

Gek genoeg werd ik er van de week aan herinnerd door iemand die dit blog had gelezen en me belde om wat advies.
Juist op het moment dat ik zelf al een tijdje liep te hannesen met de juiste oplossing voor onze jongste Bearded Collie reu, die in mijn ogen veel te mager is
en daardoor ook slechter door zijn vachtwissel ( van pup naar volwassenheid) lijkt te komen.

Met net een jaar- anderhalf jaar  oud werd hij 3 x achtereen geconfronteerd met loopse meiden in huis.
Ze leken wel te hebben afgesproken dat ze het na elkaar en niet tegelijkertijd moesten worden.
En net als de rust is wedergekeerd, besloot ook nog een logeetje haar vrouwelijkheid aan te wenden.
Kan gebeuren. Maar ons manneke kon het net even niet gebruiken.

Maar ernaast was er ook  nog de kwestie van zijn slechte stoelgang. Brok = regelmatig diarree, Brok afgewisseld met KVV= regelmatig diarree. En dat terwijl de andere vier ongeacht brok of combi nergens problemen mee hadden...
Dus besloten we om hem over te zetten op KVV.
Wel een complete  versie want zoals ik ook in mijn andere blog schreef, ik zie mezelf niet met kippenekjes vlees en botten zelf BARF samenstellen.

Inmiddels zijn we al een paar weken met alleen met KVV aan de gang.

Onze drie beardie dames lieten echter eensgezind weten dat ze het niet eens waren met het feit dat zij met brokken ( en maar een lepel vlees) werden opgescheept.
En we vonden zelf dat onze elfjarige beardie man steeds meer slechts een seniorenportie brokken naar binnen werkte wat nooit voldoende kon zijn.
Dus dan maar allemaal aan de KVV!
Nou Je kunt ze geen groter plezier doen!
 Ze eten met smaak, likken de bakken na, drinken minder en alle drollen kunnen bij wijze van spreken samen in 1 kakzakje.

Tja alleen dan is het niet zo handig dat je in Midden-Limburg woont want behalve de standaard supermarkt/dierenwinkel KVV soorten ( Rodi, Renske,Prins, Duck, Smuldier) is hier weinig op het eerste gezicht te krijgen.
Of je moet online via de merken zelf op zoek gaan naar verdeel/verkooppunten of online bestellen. Waarbij het laatste niet zo praktisch is vanwege de grote hoeveelheid diepvriesruimte die je nodig hebt en het meteen opgescheept zitten met 10 rollen/pakken van dezelfde vlees(mix)soort, en het eerste niet omdat het natuurlijk een stuk duurder is (gemiddeld +20% p/ hoeveelheid ) en je dan zelf de halve provincie af moet rijden voor verschillende merken.
Maar nu vinden ze ook het ene smaakje niet zo lekker als het andere, En is het ene merk qua samenstelling, benodigde hoeveelheid ( en ook qua ontlasting) het andere niet.
Dus zijn we nu een beetje aan het uitproberen wat het beste in de smaak ligt en dan niet alleen bij de Beardies zelf maar ook met verwerken ervan (ontdooien,uit de verpakking halen, portioneren) en, gewoon eerlijk, ook de kosten voor het baasje.

Na advies van een paar bevriende KVV gebruikers over merken en dagporties ( dank jullie wel voor alle info!), hebben we besloten uit te gaan van onze Beardies zelf.
Zo vinden ze Rodi en Prins niks ( en wij ook niet als we ze weer mogen douchen... ),  vinden ze Tammenga wel lekker maar soms te grof gemalen, waarbij vooral onze oudste dame dan met lange tanden staat te herkauwen.
En Smuldier pens of vlees compleet is al op voor het de bodem van de bak bereikt heeft ( Misschien is het vanwege de toegevoegde calcium niet het gezondste maar de ontlasting is t netste).
Om maar een paar van de soorten te noemen. Maar we gaan nog een merk uitproberen dat ons is aangeraden....

Alhoewel er geregeld gezegd wordt dat je de hond rustig elke dag op dezelfde vleessoort complete KVV kunt zetten, blijf ik erbij dat we zelf ook niet elke dag hetzelfde zouden willen eten.
Dus ons kennende, zal er straks een maandmenu samengesteld gaan worden bestaande uit  een basis KVV en een paar merken/smaken ernaast voor deze variatie.
Niks tegen de Brok, maar voorlopig gaat er hier KVV gegeven worden.

Ze zeggen wel eens dat jezelf je beste raadgever bent... alleen had ik er een telefoontje van een vreemde voor nodig om nog eens mijn vroegere blogcolumn te herlezen en mijn eigen raad op te volgen.
Wie weet helpt het lezen ervan ook jou als hondenbaasje.....

Pootje?

Even grabbelen in de pot voor een handje vol Frolicjes... en vanuit alle hoeken komen ze aan.
Dobby en Keshia van hun stek op de trap, Sirius van achter de blauwe bank, Sogno uit haar hoekje in de badkamer, Nienke vanachter de bruine bank in de tv-hoek, en zelfs logeetjes Lara en Bono weten me direct te vinden.
Je ziet aan de kuifjes op hun hoofd dat ze hun oren gespitst hebben..wat zal het commando worden?

En op "Zit" sta ik midden in de kamer met vier zwarte, in allerlei greyfactoren, een donkerbruine, een lichtbruine en een blauwe beardie.
Allemaal keurig zittend met kwispelstaartjes in een cirkel binnen mijn zichtsveld om me heen.

Sommige hebben hun blik vast gericht op mijn gezicht. Andere proberen binnen de blackbox methode te achterhalen wat het is dat ze moeten doen voor een lekkertje.
En dat kan van alles zijn; high five, staan, af, kom voet...

Maar zou ik nu"pootje"vragen in het algemeen. Dan is de rest van het stel al zo dicht mogelijk bij me aan het zwaaien met het zijne of hare, wanneer ik bij de eerste een pootje aanneem en een lekkertje geef.Strevend om de volgende te zijn in de rij.
Dus zeg ik een naam vooraf en benader alleen diegene. Je ziet ze gewoon denken..oh..en ik dan? Maar ook de "smile"op hun gezichtjes van triomf als zij de volgende zijn die genoemd wordt. En dat is steeds wisselend.

Pootje laten geven vind ik zo leuk. De stoere binken die hun stevige knuisten in mijn hand leggen, bijna smijten. De blauwe dame die het altijd zo subtiel doet door haar poot naar voren toe in je hand te schuiven, de grote oude bruine bear die zijn poot extra lang in jouw hand laat liggen en je er bij blijft aankijken ( want wie weet krijg je dan wel twee koekjes), logeetje Lara, die haar votje naar voren schuift om zo netjes mogelijk haar pootje aan te bieden en dan de jongste en de oudste dame in het gezelschap...

Als ze in het donker bij me zouden zitten en ik niet zou kunnen zien wie de donkerbruine Keshia en wie de zwarte Sogno is..dan zouden ze me met pootje geven ook echt voor de gek kunnen houden.
Dezelfde elegante manier van geven, echt meisjesachtig, het zelfde gevormde slanke "handje"in de palm van mijn hand. En allebei met prachtige bruine ogen die je vragend aankijken om vervolgens superbeschaafd het frolicje op te smikkelen.

Ik heb er in elk geval graag nog een extra frolicje voor over om het ritueel nog eens te herhalen en nog een keertje van die kleine intense momentjes te genieten.
En de beardies..die vinden dat helemaal niet erg hoor!

Auto-Immuun, weer eens iets over na te denken...

16 oktober 2015, vandaag is het de 9e verjaardag van mijn mooie zwarte mannetje Nelson, Seagull Stardust. Of althans dat zou het zijn geweest, als ik hem niet 28 december 2013 door de ziekte Cushing had moeten laten gaan. Net 7 jaar en 2 maanden oud.

Nooit zal ik vergeten hoe hij tot t laatst bij mij wilde blijven,probeerde bij me te kruipen om te troosten. Maar ook de shock van wat deze verborgen ziekte in korte tijd te weeg had gebracht aan zijn lijf, toen hij zijn levende Beardie- masker had afgeworpen.

Had ik nog wat voor hem kunnen doen, had de fokker maar geen informatie achter gehouden, had ik zelf meer moeten vragen, wat als ik het eerder... Dat zijn van die vragen die door je heen zoemen. Ook al weet je nu dat zelfs wanneer je het eerder had geweten en medicatie nog mogelijk zou zijn geweest dat de levensduur niet verlengd had kunnen worden en alleen kwaliteit van leven door die medicatie nog iets wordt verbeterd. Ik denk dat ik hem niet beter had kunnen begeleiden dan ik gedaan heb.

Zijn plotselinge dood door deze auto-immuun ziekte, die recessief wordt overgebracht op meerdere deeltjes van een gen, zorgde ervoor dat mijn beeld van mijn meest ideale Bearded Collies op slag veranderde.

Natuurlijk was ik kwaad op Nelson's fokker, niet omdat mijn hond ziek was geworden, maar wel omdat bewust ( voor hen nadelige) informatie was weggehouden, die had kunnen leiden tot eerder besef of verzoening met een zieke hond. Maar vooral ook vanwege de laconieke houding nadat ik vertelde dat hij ziek was..(ze hebben me zelfs nooit gecondoleerd).

Naarmate ik meer research deed en feiten vond, bleek ook ik erin getuind te zijn en dat ouderlijn, bekendheid fokker, aangesloten bij een vereniging in dit geval geen garantie was dat ik een gezonde huisvriend had gekocht. Simpelweg omdat kwantiteit boven kwaliteit van pups ging. Dat er niks mis kon zijn met een hond die ofwel schoonheidskampioen was of een afstammeling er van. Maar er bleek ook dat die schoonheid in het verleden was verkregen door geregelde inteelt, bij de mens gewoonweg bekend als incest.
NB; Iets dat ook bij de mens in vorige eeuwen vrij normaal was binnen diverse kleine dorpen in ons land ( met ziekten zoals taaislijmziekte, bepaalde kankersoorten en auto-immuunziekten als gevolg).

Is er in de Beardie wereld al wat veranderd sindsdien? Ja en Nee. Er zijn fokkers (o.m. door ouderdom of verandering van ras) gestopt met het fokken van hun lijn. En anderen (bij) gekomen die zich meer terdege proberen te verdiepen in het ras, helaas hier vaak in tegen gewerkt door de geslotenheid van het verleden.
Door een aantal maatregelen van de Raad van Beheer mogen bepaalde fok combinaties niet meer gedaan worden, waardoor het moeilijker wordt om vast te houden aan nauwe lijnteelt. Er komen steeds meer regels om de gezondheid van rashonden te garanderen of in elk geval te verbeteren en broodfokkers worden aangepakt.
Maar ja pups van een kampioen verkopen nu eenmaal beter,dus worden nog steeds vaak dezelfde dekreuen ingezet in verschillende lijnen, niet of juist bewust rekeninghoudend met het feit dat daarmee lijnen in de toekomst toch weer nauwer verbonden worden. Vaak zijn het zelfs ook nog jonge reuen die qua karakter nog maar net volwassen zijn en waarvan helemaal nog niet bekend is hoe gezond ze zijn.
En het klinkt natuurlijk leuk als je een buitenlandse dekreu hebt gebruikt..want wat je van ver haalt is beter...?
Leuk dat deze reu nu John, Sean of Jean heet en er op de stamboom allemaal andere ( groot) ouders staan, maar in hoeverre wordt er gekeken of deze mooie kerel geen familie is van de (groot)ouder van de teef, die toevallig Jan heet, waardoor je dus eigenlijk weer direct aan inteelt doet...Want inteelt ontstaat niet alleen door incest maar ook door teveel verwantschap.

Helaas is het zo dat uiterlijk meer zegt dan gezondheid. En wat betreft die auto-immuunziekten zit je dan helemaal goed!!
Want omdat ze recessief overerven zie je er niks van!!!

Totdat een nakomeling ( of de ouderhond zelf) allerlei ( vaak vage) symptomen krijgt, spontaan of als reactie op trauma ( een bevalling, een tekenbeet,een kennelhoestje of een ongeluk).
De fokker in kwestie zou het dan natuurlijk mooi staan als hij nu informatie naar buiten bracht, naar de andere pupkopers, naar de rasvereniging, naar andere/jongere fokkers die betrokken zijn bij de lijn van de ouderhond. En nog beter, wanneer hij ook de ouderhond in kwestie uit de fok haalt.Mijn petje af voor de fokkers en ras liefhebbers die dat wel durven! En voor de pupkoper die niet alleen valt voor dat mooie beertje, maar ook voor de rashond erachter.

Ben ik een expert dat ik dit allemaal durf te zeggen? Nee, ik ben een pleiter. Een pleiter voor het op een gezonde manier in standhouden van mijn favouriete hondenras.
Omdat ik, en niet alleen bij de Bearded Collie, steeds vaker honden op jonge leeftijd zie die al tijden kampen met allerlei vage klachten of juist al duidelijke symptomen van auto-immuunziekten of andere aandoeningen die door genen zijn overgebracht. Soms moeilijk vast te stellen zonder consequenties of omdat het testmoment net niet het juiste tijdstip was.
Waarvan de baasjes, vaak ook gezinnen, moeten opboksen tegen de macht van een kleine groep, de fokkers van hun hond, die zich beroepen op meestal door hen zelf vastgestelde fokvoorwaarden of "toeval". En opboksen moeten tegen de onmacht om hun geliefde huisdier "beter" te krijgen, danwel zijn/ haar leven dragelijker te maken tot ze noodgedwongen toch afscheid moeten nemen.

Mijn lieve Nelson krijg ik er niet mee terug. De herinneringen aan hem leven voort in mijn hart en met mijn andere Bearded Collies. Het verdriet slijt, omdat ik weet dat hij nu rust heeft na zijn lijden.Het onbegrip blijft!

En als ik elk jaar op Nelson's verjaardag jullie aandacht, als fokker, eigenaar,keurmeester,hondenliefhebber en mens, even mag krijgen om hier over na te denken dan is Nelson, Seagull Stardust, en met hem alle andere Beardies met eenzelfde genetische sluipmoordenaar, niet voor niets ( te jong) gestorven!!

Hond en sport

Sporten met je hond. Met je Beardie ( en andere honden natuurlijk ook) kun je een heleboel hondse sporten doen. Veel honden vinden het heerlijk om samen met de baas te gaan joggen of aan de fiets mee te lopen, naast de dagelijkse wandelroutes natuurlijk. Zelf kende ik vroeger een aardig gespierde hond, die elke dag, ongeacht het weer, samen met de baas ging zwemmen in openbaar water.
Maar het scala aan hondse sporten die je kunt beoefenen via een hondenvereniging of hondenschool is de laatste tien jaar flink in variatie toegenomen. Kon je vroeger vooral terecht voor gehoorzaamheid of behendigheid en bij de politiehondenvereniging voor pakwerk/IPO.Tegenwoordig is de keuze enorm.
Of je hond nu jong of ouder is, welk ras hij/zij ook is, of je hond bepaalde activiteiten niet mag doen omdat ie bijvoorbeeld ED/HD heeft, jijzelf net zo effectief wilt trainen als de hond rennen moet, of je recreatief of competitief bezig wilt zijn, er is altijd wel een sport mogelijk die zowel bij je hond als bij jou als zijn baasje past.
Gehoorzaamheid vind je in allerlei gradaties van Elementaire Gehoorzaamheidslessen tot Obedience, voor honden van puppyleeftijd die het commando zit aangeleerd krijgen tot zij die een extra uitdaging in wedstrijd verband niet uit de weg gaan.
Voor zij die er echt op uit willen gaan met de hond zijn er tegenwoordig sporten als Canicross en Steppen. Bij canicross zit de hond door middel van een speciale lijn aan de baas vast en legt samen met hem al hardlopend zo snel mogelijk een parcours af ( door onregelmatig/ bosrijk gebied).
Steppen met je hond is als je dat zelf wilt gaan doen misschien een dure sport. Een Dogstep kost gauw een paar honderd euro. Maar het is ook een sport die je vrijwel overal kunt uitvoeren nadat je de hond hebt aangeleerd hoe hij naast de step mee moet gaan. Er worden door diverse scholen inmiddels workshops gegeven waarbij je aanleert hoe je dit doet. Voor je eigen conditie zijn deze sporten natuurlijk ook helemaal niet slecht ;)
Je kunt ook gaan trainen voor de UV-proef, een Uithoudingsvermogen proef waarbij de hond, na gedegen training!, 20 kilometer lopen op een snelheid van 12-15 km/u naast de fiets moet afleggen en erna nog een gehoorzaamheidsparcours aflegt. Tijdens de pauzes in de proef word de hond lichamelijk gecontroleerd op voetzolen en vermoeidheid. Het behalen van de proef laat de werkwil en uithoudingsvermogen van de hond zien.
Waterwerk is een sport die veel beoefent wordt door honden die vroeger ten doel hadden hun bazen te helpen bij visserij activiteiten ( vb newfoundlander). Het bewegen in het water zorgt voor een sterke bespiering. De honden moeten in het water een boot en een pop ( drenkeling) leren ophalen en een dummy naar de baas brengen. Ze kunnen opgaan voor diverse diploma's ( brevetten) en jaarlijks meedoen aan een watertrial.
Dan heb je behendigheid ofwel Agility, een competitieve sport, waarbij de uitdaging ligt in het zo netjes mogelijk nemen van hindernissen als hordes, walk-overs en tunnels, volgens een meestal vastgesteld parcours in een zo kort mogelijke tijd. En waarbij jij als handler meerent naast de hond die het parcours aflegt. Een sport waarbij een gedegen opbouw nodig is om de hindernissen aan te leren en blessures te voorkomen. Geschikt voor rassen die niet te zwaar gebouwd zijn en vooral al zijn uitgegroeid vanwege de belastingen op achter- en voorhand. Rasgroep 1, collies en herdershonden zijn veel vertegenwoordig in deze sport.
Er zijn verschillende afgeleide sporten van agility die meer geschikt zijn voor honden die blessuregevoelig zijn, waarbij naast een deel behendigheid ook een deel
gehoorzaamheid wordt aangeboden. Agidience ( Agility-Obedience) bijvoorbeeld. Of Rally-O waarbij de hond met de handler samen een parcours volgt waarbij via bordjes aanwijzigingen worden gegeven voor de uit te voeren opdracht, zo moet de hond bijvoorbeeld bij een pion gaan liggen of moet een kom hier uitgevoerd, terwijl elders een aantal hordes genomen moet worden.
De nieuwe sport Hoopers is een vorm van behendigheid met vrij minimale belasting voor hond en handler, en daardoor ook zeer geschikt voor een baas die zelf moeilijk ter been is. Het variabele parcours bestaat uit hoopers ( bogen waar de hond onderdoor moet gaan), Tonnen ( er om heen) en tunnels ( er door heen) en wordt samen met de baas doorlopen.
Voor honden die dol zijn op het vangen van een bal of frisbee is flyball of Dogfrisbee waarschijnlijk de sport waarin baas en hond hun passie kwijt kunnen. Ook voor deze sporten geldt dat het goed moet worden opgebouwd en de hond een bepaalde leeftijd en bouw moet hebben waarbij blessures voorkomen kunnen worden.
Bij Flyball is het de bedoeling dat de hond, aangestuurd door zijn baas, een aantal hordes neemt om vervolgens met zijn poot een apparaat te openen waaruit een bal opkomt, die hij opvangt en via de hordes terug naar zijn baas neemt. Iedereen heeft vast wel eens mensen op het strand zien frisbeëen. De een gooit, de ander vangt. Bij Dogfrisbee heet deze variatie Toss&Fetch. Er bestaat ook nog de freestyle variant waarin de hond continue in beweging blijft met de ene na de andere frisbee en waarbij handler en hond samenwerken om door middel van trucs en sprongen( tegen/op de baas bijvoorbeeld)een zo mooi mogelijk schouwspel er van te maken.
Ook een sport waarbij uiterste precisie goed denkwerk vanuit de hond en teamwork met de baas vereist en dan een mooie muzikale show oplevert is Doggy Dance. Op you tube kun je er prachtige shows van terugvinden die het bekijken absoluut waard zijn.
Het beoefenen van denk en balans sporten is tegenwoordig ook een sport, die voor zij die het standaard trainveldje voorbij zijn, een nieuwe passie aanbiedt. Je werkt nauw samen met je hond wat de band ten goede komt. Ook wordt er veel denkwerk van de hond gevraagd die naast lichamelijk ook geestelijk lekker moe wordt.
Bij Balanssporten wordt veel coördinatie gevraagd. De hond leert zijn spieren optimaal gebruiken zonder deze extreem te belasten door ondermeer het aanraken van targets en het balanceren op ballen of andere attributen. Het heeft vaak een geruststellende werking op de hond waardoor het goed gebruikt kan worden om een hyperactieve hond tot rust te brengen.
Denksport kan zowel kleinschalig als groter worden ingezet. Het maakt lekker ( geestelijk) moe en biedt voldoening voor de hond. De hond moet nadenken over hoe hij zijn doel kan bereiken en maakt veel gebruik van zijn neus. Of het nu het zoeken naar koekjes in een ballenbak of snuffelmat, het gebruik maken van een hondenpuzzel of een echte speurtraining betreft waarbij de hond een spoor moet volgen naar een atrribuut of "wild".
Speurwerk is ( geestelijk) vermoeiender voor de hond zelf dan jachttraining, omdat hij/zij intensiever met zijn neus aan de gang gaat om sporen te volgen. Bij jachttraining maakt hij meer gebruik van zijn appporteerkwaliteiten en kan hij naast speuren ook zijn ei kwijt in apporteren en revierwerk over grotere afstanden. Mits apporteren ( terugbrengen van een attribuut) in zijn/ haar bloed zit, zijn zowel speurwerk als jachttraining als sport geschikt voor veel hondenrassen. Al zal de echte jachttraining toch vooral worden beoefend door zij die een jachthond of retriever bezitten.
Voor de hoeders/ herdersrassen zijn er ook mogelijkheden tot het volgen van schapendrijven.In Nederland helaas vooral voor de Border Collie. Vooraf wordt met een aanlegtest bepaald of de hond in kwestie nog beschikt over de genetische aanleg ertoe. De Belgische Bearded Collie organiseert gelukkig inmiddels al weer een paar jaar in het voorjaar een aanlegtest speciaal voor dit ras. In Hasselt bestaat er ook de mogelijkheid om lessen in het schapendrijven te volgen. Hopenlijk volgen er ook verenigingen en leslokaties in Nederland voor mijn ras.

Zelf beoefen ik sinds deze zomer met mijn Bearded Collie Nienke Treibball. Hoewel vaak wordt gedacht dat het een afgeleide vorm is van schapendrijven maar het is een compleet andere sport. In Duitsland ontdekt door Jan Nijboer en zo in Nederland terecht gekomen. Het is een weinig belastende sport, waarbij de hond met de handler samenwerkt, om afhankelijk van het leerniveau tot max 8 ballen ( Bearded Collie doorsnede 65cm), vanuit een driehoek ( 4-3-1, zoals bij poolbiljart), op aanwijzigingen de ballen de goal in probeert te werken binnen een bepaalde tijd ( 10 min/ 8 ballen). en maakt er gebruik van de hand/stem/fluitcommando's away, comebye, stop, push en vooruit.En elke les start met een gedegen warming-up om blessures te voorkomen. Het is een intensieve sport die veel denkwerk vanuit de hond zelf vraagt en daardoor zelfs in de eerste lesfase best vermoeiend.
Met zo'n variatie aan hondse sporten moet een getrainde, slank en dus gezonde hond en een super baas-hond team toch niet zo moeilijk meer zijn!

Ik hoop dan ook dat mijn blog je zal inspireren om in je eigen omgeving op zoek te gaan naar een hondenschool of vereniging waar je de sport van je keuze de komende jaren met je hond kunt gaan beoefenen. Ik wens je alvast heel veel plezier toe!

Gered van het gewisse

Na de woensdagochtend weggeweest te zijn werd ik thuis half buiten, half binnen begroet door mijn vijf Beardies, allemaal super enthousiast dat vrouwtje er weer was, want dat betekent het krijgen van een mergkoekje.
De Baas was bezig met het snijden van dakleer, dat in de tussentijd elders op de nieuwe dakkapel werd gebrand.
Er werd pauze ingelast om te lunchen en de puppies Sirius en Sogno speelden in de tussentijd op het terras, tot ze ook eten kregen, samen met hun vriendinnetje Nienke.
Na het eten werd het tuinhek naar achter open gezet, ook omdat de bijna 10 jarige Dobby weer eens erover was gesprongen en de pups natuurlijk ook mee wilden. Onder begeleiding dan wel want ze hebben de afgelopen weken genoeg gesnoeid en gegraven.
Tijdens het spelen rende Sirius naar binnen, ik dacht om wat te drinken.Intussen probeerde ik Sogno te beletten het konijnenhol, dat ze al eerder deze week had gegraven, verder uit te diepen.
Opeens zie ik Sirius op me toe komen, geheel bibberend van kop tot teen, half gebogen loopje en duidelijk in paniek.Ik dacht dat hij geschrokken was van een klusgeluid ( de mannen waren namelijk weer aan de slag gegaan op het dak) maar toen ik hem wilde vasthouden moest hij plots overgeven. Al zijn eten kwam eruit. Maar de spiertrillingen hielden niet op.Zijn hart klopte torenhoge slagen. Toen ik hem op schoot tilde, zag ik dat zijn ogen een blik op oneindig hadden en dat het oogroze wit was. Meteen naar zijn bek gekeken,waar slijm aan hing en waar zowel zijn tong als het tandvlees witter waren dan ze hoorden te zijn, veel witter..
Geschreeuwd naar Baas op het dak dat er iets ernstigs aan de hand was en dat hij moest komen. Mijn instinct zei namelijk dat het wel eens iets giftigs kon zijn dat hij binnen had gekregen.We moesten direct naar de dierenarts.
We zijn de auto ingesprongen en naar de stad gereden waar de dierenartspraktijk is.Achteraf stom dat we niet eerst gebeld hadden want er had ook net geen arts kunnen zijn. Maar gelukkig voor Sirius was er wel een.
Onderweg had hij nog twee keer overgegeven. Maagzuur, slijm en tuinaarde. Hij heeft er een handje van om zo nu en dan stiekem een hapje van te nemen.Maar er niets bij gedacht op dat moment.
De dierenarts checkte zijn hart, slymvliezen, darmen en spieren en nam hem meteen over om hem aan een infuus te leggen en vit. K toe te dienen. Sirius had een strychnine vergiftiging en haast was geboden want hij verkeerde in anafylactische shock.
We moesten naar huis gaan en hem alleen laten want tot het infuus aansloeg konden we niks voor hem doen dan duimen!

Nu zijn er wel verschillende personen in onze straat die deze week de oprit met een goedje hebben bespoten,maar zelf hebben we nooit vergif in huis.En als we weten waar, lopen we er met een bochtje omheen. Natuurlijk meteen het terras geïnspecteerd maar er was geen takje opgevreten van de planten in het nieuw aangelegde bordertje en achterin de tuin konden ze voorheen dus niet door de barricade.De dierenarts was ook van mening dat een aantal takjes of een gevonden walnoot ook nooit deze heftige reactie konden uitlokken.

Rond half 4 hield ik het niet langer uit, Sirius lag al zo'n 2 uur aan het infuus, en ik belde de dierenarts op. De assistente zei dat de toestand van mijn puppenkind niet was verslechterd,gelukkig, maar dat er nog geen effect was door het infuus en dat dat ook nog wel even kon duren.We moesten ook onze tweede pup Sogno in de gaten houden. Zij had kort ervoor ook over gegeven en even slijm aan de bek. Bij gaan trillen of bleekheid moesten we ook meteen komen.Maar het kon bij haar ook de stress zijn van de hele situatie.

Rond 17 uur belde de dierenarts zelf. Hij had onze Beardie valium gegeven zodat zijn hart niet langer meer zo op hol was zodat zijn lichaam het gif door de infuus beter kon verwerken maar hij moest de nacht daar blijven aan de infuus. Die was wel aan geslagen want het gebibber in zijn lijf was wat afgenomen. Hij had zelf dienst en zou dus geregeld gaan kijken naar hem en via de webcam konden ze hem ook in de gaten houden. Vond het vreselijk dat hij daar toch "alleen"zou zijn. we bespraken ook onze bevindingen met betrekking tot zijn overgeven en de mogelijke oorzaken.De dierenarts weet deze vergiftiging niet aan een enkele walnoot of een takje van een plant, maar bemeste tuinaarde zou een oorzaak kunnen zijn.
NB: De enige plant, die al deze symptomen trouwens geeft, de rhodondendron, staat niet in onze tuin.

S'avonds rond 22.15 uur ging de telefoon, de dierenarts praktijk, ik schrok me te pletter want ik dacht dat hij belde om te zeggen dat Sirius achteruit was gegaan. Maar dat bleek niet zo. In de 5 uurtjes tussen zijn twee telefoontjes had de infuus en de vit. K zijn werk gedaan en Sirius was, zij het nog heel moe, weer op de benen, zonder spiertrillingen. Als we wilden mochten we hem komen halen!

Tuurlijk wilden we dat! De kids kregen de opdracht op de anderen te passen en we stapten in de auto. Bij het horen van onze stemmen wilde ons manneke al bijna over de balie heen klauteren. Hij was moe maar blij en klom direct bij me op schoot voor n knuffel.
Beide voorpoten waren geschoren en zaten nog in de tape. De eerste infuus had hij eruit gebeten dus hadden ze geen andere keuze gehad dan de tweede poot ook gebruiken. Maar die haren groeien wel weer aan, beter kaal dan hem moeten verliezen. Zijn ogen stonden niet meer apatisch, zijn tandvlees en tong waren weer roze. We bespraken nogmaals de situatie met de dierenarts.
Het was, gezien zijn neurologische reactie ( die anafylactische shock!) definitief een strychnine vergiftiging. Dit gif komt voor als rattenvergif, zit in slakkenkorrels en bevindt zich in bestrijdingsmiddelen en meststoffen. Strychnine en de soortgelijke gifstoffen kunnen , afhankelijk van de ingenomen dosis, binnen een kwartier tot enkele uren na inname in het bloed zijn opgenomen. Omdat er tussen de wandeling s'morgens en het tijdstip van gebeuren hoogstwaarschijnlijk te veel tijd zit en er zich in het braaksel aardig wat zwarte aarde bevond, is voor 99% de bemeste tuinaarde de oorzaak. Hierin zitten namelijk diverse meststoffen en ook heel vaak vermalen cacaodoppen.(NB chocolade is in bepaalde hoeveelheden/puurheid ook dodelijk voor honden).
Mogelijk heeft hij net een hap genomen waarin zich een te geconcentreerde hoeveelheid meststoffen bevond.

Thuis werd hij begroet door een dolblije Sogno, die een beetje down was geweest en hem meerdere malen was gaan zoeken maar hij ging direct op zoek naar zijn "surrogaatmoeder"Nienke, waarbij je een last van haar schouders af zag vallen. Zelf de Grauwelaars Dobby en Keshia waren blij hem weer te zien alsof ze beseften wat was gebeurd.
Ik ben vannacht op de bank bij ze blijven slapen. Sirius sliep erg diep ademend, bijna grommend, af en toe een jankje. Na een paar uurtje was hij even wakker omdat hij een hele sloot moest plassen ( als reactie op de infuus) en nodig moest. Maar erna sliep hij verder tot Baas na het gaan van de wekker beneden kwam. De tape van zijn pootjes mocht er af maar dat ging niet zonder slag of stoot. Hij haat al het kammen van zijn voorpoten en nu moest er ook nog haartje voor haartje van de tape geplukt worden. we hebben nu een soort van Beardiepoodle.Ook vandaag wordt hij natuurlijk scherp in de gaten gehouden

Na het ontbijt ben ik direct de border met keien dicht gaan stapelen zodat hij niet zomaar een hap verse grond kan nemen. Door onze snelle reactie waren we er op tijd bij en kunnen we dit zonder tranen ( okee wel die van geluk) aan jullie vertellen. Omdat er momenteel veel beardiepuppen zijn, die vast en zeker ook wel eens aan snoei en graafwerk doen en waar misschien ook, vanwege het voorjaar,een nieuwe tuin wordt aangelegd of plantenbakken gevuld, willen we jullie waarschuwen.

Kijk alsjeblieft uit dat je hond geen meststoffen, dus ook bemeste tuinaarde, potgrond of plantenvoeding, tot zich kan nemen. Want bij een verkeerde inname kan dit dus een vergiftiging tot gevolg hebben. Vraag je buren het je te zeggen als ze de stoep of hun tuin met onkruidverdelger te lijf gaan zodat je er om heen kunt gaan voor een paar dagen ( of nog beter vraag ze een krabber te gebruiken). En mocht je hond plots met spiertrillingen bij je komen,zijn ogen apatisch zijn en zijn tandvlees of tong is zo wit als een kalfslapje, bel dan om de nondeju de dierenarts en zeg dat je een vergiftiging vermoed en ga zo snel mogelijk er naar toe want elke minuut telt!

Help, een puppy! ( vanuit Dobby's point of view)

Zo ongelooflijk vreemd dat een wildvreemd logeetje eerder geaccepteerd wordt om samen mee te leven in je eigen roedel. Maar dat het toch wel als een hele impact ervaren wordt als er een kleine uk van hetzelfde ras binnenkomt, die blijkbaar nooit meer weggaat.
Wordt het kleine zwarte meiske eerst nog super enthousiast begroet en besnuffeld bij aankomst. Een paar uur later wordt het minder leuk als die kleine uk er nog altijd is als je terugkomt van je wandeling met de baas of als deze net de aandacht lijkt in te pikken voor iets stoms als een plasje doen of zich eenzaam voelen, terwijl jij net eigenlijk die aandacht van baas of vrouwtje wilde.
Wat moet je nu met zo'n jong ding?

Dan is het voor jou toch wel tijd geworden om te laten zien dat je het er helemaal niet mee eens bent. Wie zegt dat honden niet kunnen zitten mokken, die heeft nog nooit deze beardie gezien!

Om de aandacht naar je toe te trekken kun je overdreven en vaak diep gaan zuchten. Mopperend steeds een plaatsje opzoeken waar je zo ver mogelijk van dat gespuis weg bent. Je kunt negeren dat er iets kleins rond loopt en er gewoon "overheen"lopen alsof het niet bestaat. Gaan staan blaffen bij de achterdeur om buiten te willen terwijl je net binnen bent gekomen. Of als extra impact simpel ook binnen een plasje te doen. En er naast gaan staan kijkend naar vrouwtje met een blik"zo, dan had je maar..."

Maar wat doe je als al die tactieken geen gewenst effect lijken te hebben en de baas niet te overtuigen is dat ding weg te halen.Als vrouwtje gewoon net doet of je ook een ongelukje binnen deed en het zonder iets te zeggen opruimt.

Wat als je liefste blauwe vriendinnetje heeft besloten zich over het zwarte kleintje te ontfermen en soms geen tijd heeft om met jou een potje touw te trekken, omdat ze even het ukje naar buiten begeleidt of er bij blijft om te zorgen dat het genoeg eet. En je bruine vriendin en zelfs het 13 jarig logeetje vinden het helemaal niet erg dat ze er is.

Tja maar, ieder lid van deze roedel weet toch dat jouw etensbak verboden gebied is tot je genoeg gegeten hebt, dat je pas daarna mag komen kijken of er nog restjes zijn. En dat de oudste het eerste drinken mag. Dat als je ergens ligt te slapen, je dan niet gestoord mag worden met vervelend gesnuffel en al helemaal niet wilt dat ze bij je in de buurt komt liggen. Zelfs het logeetje weet hoe het hier werkt!
Het ergste van die kleine etterbak is dat ze zich niets lijkt aan te trekken van je gegrom, hoe gemeen je dat ook doet. Ze staat je gewoon uit te dagen! Dat ze zelfs het lef heeft om terug te keffen als je blaft dat ze op moet rotten. okee, als je het gemeen genoeg doet dan peert ze em wel...maar toch. Hoe durft ze?

Maar vrouwtje knuffelt nog steeds met haar oude Mopper-Dob, zoals ze je noemt.Ze zegt ook steeds dat die kleine echt niet weg gaat, dat ze nu hier woont bij jou en de andere twee meiden. Ze straft je niet voor je gemopper maar ziet het ook als dat zwartje je echt zit te treiteren, dan haalt ze haar van je weg. Vrouwtje liet je zelfs al alleen met dat batje in de tuin. Alsof ze weet dat je gemopper en gegrom maar gewoon protest is en je dat kleintje echt niks zal doen...

Okee toegegeven! Het was best interessant dat ze net als jij een kort blafje doet als ze naar buiten wilt. Als je erover nadenkt waren de andere meiden ooit ook zo vervelend tot ze de regels kenden en nu zijn het je beste vriendinnen.Jouw meisjes...een bruine, een blauwe en nu ook nog een zwarte?

Met dat zachte lijfje tegen je aan slapen op het kussen naast de bank was trouwens best knusjes.
Eigenlijk is het ook best leuk dat ze het lef heeft je steeds te plagen. Wacht maar als ze ouder en sterker is, kun je met haar ook touwtrekken, ravotten in de tuin en rennen langs de dijk.mmm, misschien is zo'n puppy nog niet zo verkeerd.

Zeg nou zelf..hoe stoer is het om als bijna 10 jarige bearded collie reu met maar liefst 3 meiden om je heen door het dorp te paraderen!!!