Terwijl de loodjes het zwaarst wegen voor Mams, gaat er een zucht van verlichting op bij zoon.
Zijn schoolverlaterskamp te Brunssum is op het regenachtige weer na een nooit te vergeten ervaring geworden. De kennismaking met zijn toekomstige life science klas en zijn nieuwe mentor is prettig verlopen, zodat in elk geval hij de grote veranderingen die op stapel staan met vertrouwen tegemoet ziet.
Na ontelbare repetities en pittige generales is de eerste officiële voorstelling van de musical van groep 8, Strafkamp, een feit én een succes geworden. Mams is ervan overtuigd dat ze aanstaande vrijdag, als ze, vanuit de zaal ( in plaats van van achter de coulissen) vol trots de escapades van Zoonlief en zijn klasgenootjes op het podium zit te kijken, ze ongetwijfeld de nodige traantjes zal wegpinken.
Nog anderhalve week te gaan voor het leven van alledag wordt verruild voor een welverdiende zomervakantie. Een dagelijks ritme dat zelfs ingebakken zit bij onze honden. Als Baas om kwart op zeven richting werk is vertrokken staan ze klokslag half 8 al klaar om Dochter uit te "zwaaien". Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze voor niets staan te blaffen. Dochter is er niet!
Want zij is deze week op schoolverlaterskamp in Zeeland. In een week waarin de zinderende hitte zelfs de kaarsen op onze verandatafel heeft doen smelten en bliksemend noodweer Nederland op de kop zet.
Dag handje in hand, "selluf"doen, struikelen over speelgoed, geitjes voeren, en schepjes in de zandbak.
Dag Maan-Roos-Vis, vriendjes over de vloer, leren fietsen zonder wieltjes en zwemles.
Dag communicantje, uitzwaaien bij de schoolreis.
Dag flippo en voetbalplaatjes mania, pokemon, anubis en nintendofreakjes.
En dag hulpouder zijn op de basisschool en samen lunchen tussen de middag.
Vooral afgelopen jaar lijkt wel voorbij te zijn gevlogen. Zoon, die de Cito eindtoets maar een makkie vond. Zijn eigen eitjes leerde bakken en daar een gewoonte van maakte op de woensdagmiddag. Dochterlief die disco avonden had en elke dag, zelfs bij 20 cm sneeuw niet wilde gebracht maar zelf op de fiets naar school toog. De spannende tijd van wachten op de uitslagen van toetsen en het wel of niet aangenomen worden als leerling op twee nieuwe scholen.
De kleren aan de waslijn die met de maand groter lijken te worden.
Een jaar waarin zowel Zoon als Dochter enorm zijn gegroeid. Letterlijk en Figuurlijk!!!
En Mams...tja...steeds een beetje minder nodig lijken te hebben.
Nog anderhalve week te gaan...
Voor Dochter staat nog het aanmeten van de kokskleding op het programma die ze nodig heeft om de richting Horeca in te gaan. En niet onbelangrijk; Haar eerste gala-avond.
De jurk hangt al klaar, de schoenen zijn uitgezocht en de komende woensdag zal ongetwijfeld in het teken staan van kapsels en mace-up. Zo'n echte moeder- dochterdag. Alhoewel Paps zich ook niet onbetuigd laat en een bijzonder vervoer heeft weten te regelen om op unieke wijze bij het Gala te arriveren.
Boeken moeten ingeleverd, adressen uitgewisseld, foto's gemaakt en kastjes uitgeruimd. En dan zal het de laatste schooldag zijn van 2010-2011.
Afscheid van het vertrouwde. Voor Dochter die, na 3 jaar begeleid leren, de overstap gaat maken naar het Regulier onderwijs. En Zoon en zijn klasgenoten die die dag zullen worden uitgezwaaid door de groepen 1 tot en met 7 van de Basisschool waar hij de afgelopen 8 jaar bijna dagelijks te vinden was.
Dat wordt ongetwijfeld emotioneel!
En na de zomervakantie gaat het leven van dit gezin met een "brugpieper"en een zestienjarige een geheel andere wending nemen. Gelukkig heeft Mams zeven weken om aan het idee te wennen.
Alle leerlingen van groep 8 BS Willibrordus Obbicht en klas 3 Dacapo Eysenhegge Sittard heel veel plezier gewenst op jullie nieuwe school en een fijne toekomst.
donderdag 30 juni 2011
woensdag 22 juni 2011
Een vreemde eend in de bijt
Ik zit hier met een stel piepende, simmende reuen op de achtergrond en een hoogloops teefje dat stoicijns schijnheilig zit te wezen in de bench.
Zelfs Dobby heeft het "virus"nu te pakken en is gestopt met eten... dus de chemische castratie doet zijn werk spijtig genoeg nog niet helemaal. Wel zien we grote veranderingen in de manier waarop de jongens met elkaar omgaan. Was het de afgelopen keren al tig keer raak geweest tussen hen omdat Dobby met snauwen en aanzetten tot een gevecht Nelson's machogedrag wenstte te ondermijnen, nu zien we hem als de Macho van zich laat horen, schoorvoetend achteruit stappen en een andere weg kiezen. Eigenlijk doet hij niet echt pogingen om bij Keshia te komen maar aan zijn zenuwachtig gelikkebaard te zien zijn ook zijn hormonen op hol geslagen.
Keshia maakte het helemaal bont gisteren.....
Dobby zat gewoon relaxed op de grote bank, wat op afstand met dochterlief te tutten, Keshia lag op de tweezitter. Opeens springt ze van die bank af..rent naar de bank van Dobby...klautert naast hem...maakt ze hoger en groter dan hem en gaat op een hele diepe eentonige manier tegen hem grommen. Dobby's gezicht sprak boekdelen! Hij wist zich gewoonweg geen raad met haar...
Helaas had Keshia het even verkeerd gepland want de afsluitingsles van de cursus behendigheid was deze week. En een hoogloops teefje meenemen naar een groep honden leek mij niet zo'n goed idee.
Even overleg gepleegd en toen kon ik toch meedoen met de laatste les ....
met de zwarte schapendoes Gimli van de instructeur. Deze probeerde dochterlief, die voor het fotografeer gebeuren was meegegaan, te overtuigen dat schapendoezen toch veel leuker zijn dan zo'n "wanna be " als onze Bearded Collies, maar MJ houdt vast aan haar eigen liefde voor..Shelties.
Dat schapendoezen net als Beardies blaffend enthousiast zijn om behendigheid te doen werd al snel duidelijk. Suus, Keshia's halfzusje wakkerde het vuurtje mee aan en dus zijn er ongetwijfeld een paar cursisten achteraf blij geweest met de rust thuis.
Net als Keshia is Gimli nog een beetje schuw voor de wip maar alle andere toestellen nam ze met het gemakje....dat wil zeggen als ik de aantrekkingskracht die baas had op haar kon ombuigen tot aandacht voor mij. Niet zo gemakkelijk want zelfs met mijn hand vol koekjes was het magnetisme toch af en toe sterker.
Met Keshia vaker veel eerder dan ik bij het einde van zo'n toestel als de kattenloop, was het lopen met Gimli echter gewoon een verademing.....ja...ik kon het bijhouden... toch voelde het net zo als met een beardie werken...zou dat het rasgevoel zijn???
Het was een beetje spijtig dat ik het seizoen niet met Keshia kon afsluiten maar het was echt heel leuk om met een andere hond dan die van jezelf te trainen.Maar volgend seizoen ga ik weer lekker met Keshia trainen en dan bij behendigheid 3.
Met het diploma op zak en een zak koekjes mee voor het thuisfront en een heleboel foto's gemaakt door MJ en mezelf gingen we weer huiswaarts waar dat stelletje beardiebatjes ons al opwachtte.
Zelfs Dobby heeft het "virus"nu te pakken en is gestopt met eten... dus de chemische castratie doet zijn werk spijtig genoeg nog niet helemaal. Wel zien we grote veranderingen in de manier waarop de jongens met elkaar omgaan. Was het de afgelopen keren al tig keer raak geweest tussen hen omdat Dobby met snauwen en aanzetten tot een gevecht Nelson's machogedrag wenstte te ondermijnen, nu zien we hem als de Macho van zich laat horen, schoorvoetend achteruit stappen en een andere weg kiezen. Eigenlijk doet hij niet echt pogingen om bij Keshia te komen maar aan zijn zenuwachtig gelikkebaard te zien zijn ook zijn hormonen op hol geslagen.
Keshia maakte het helemaal bont gisteren.....
Dobby zat gewoon relaxed op de grote bank, wat op afstand met dochterlief te tutten, Keshia lag op de tweezitter. Opeens springt ze van die bank af..rent naar de bank van Dobby...klautert naast hem...maakt ze hoger en groter dan hem en gaat op een hele diepe eentonige manier tegen hem grommen. Dobby's gezicht sprak boekdelen! Hij wist zich gewoonweg geen raad met haar...
Helaas had Keshia het even verkeerd gepland want de afsluitingsles van de cursus behendigheid was deze week. En een hoogloops teefje meenemen naar een groep honden leek mij niet zo'n goed idee.
Even overleg gepleegd en toen kon ik toch meedoen met de laatste les ....
met de zwarte schapendoes Gimli van de instructeur. Deze probeerde dochterlief, die voor het fotografeer gebeuren was meegegaan, te overtuigen dat schapendoezen toch veel leuker zijn dan zo'n "wanna be " als onze Bearded Collies, maar MJ houdt vast aan haar eigen liefde voor..Shelties.
Dat schapendoezen net als Beardies blaffend enthousiast zijn om behendigheid te doen werd al snel duidelijk. Suus, Keshia's halfzusje wakkerde het vuurtje mee aan en dus zijn er ongetwijfeld een paar cursisten achteraf blij geweest met de rust thuis.
Net als Keshia is Gimli nog een beetje schuw voor de wip maar alle andere toestellen nam ze met het gemakje....dat wil zeggen als ik de aantrekkingskracht die baas had op haar kon ombuigen tot aandacht voor mij. Niet zo gemakkelijk want zelfs met mijn hand vol koekjes was het magnetisme toch af en toe sterker.
Met Keshia vaker veel eerder dan ik bij het einde van zo'n toestel als de kattenloop, was het lopen met Gimli echter gewoon een verademing.....ja...ik kon het bijhouden... toch voelde het net zo als met een beardie werken...zou dat het rasgevoel zijn???
Het was een beetje spijtig dat ik het seizoen niet met Keshia kon afsluiten maar het was echt heel leuk om met een andere hond dan die van jezelf te trainen.Maar volgend seizoen ga ik weer lekker met Keshia trainen en dan bij behendigheid 3.
Met het diploma op zak en een zak koekjes mee voor het thuisfront en een heleboel foto's gemaakt door MJ en mezelf gingen we weer huiswaarts waar dat stelletje beardiebatjes ons al opwachtte.
donderdag 16 juni 2011
Roedel loops-je
Zo'n 4 weken geleden besloten we dat er iets moest gebeuren aan de situatie tussen de reuen in onze roedel. een situatie van een zwaar bewapende wapenstilstand waar bij het minste of geringste akkefietje als het net iets eerder door de deur zijn dan de ander al een tricker kon zijn voor het uit de hand lopen van de roedelvrede.
In overleg met onze Sittardse Dierenkliniek ( en na gedegen eigen research op het worldwideweb en de fora) besloten we er toch nog eens voor te kiezen Dobby chemisch te laten castreren, alhoewel de keer daarvoor het middel maar 6 weken had geholpen. Maar dit keer werd gekozen voor het implantaat Suprelorin van Virbac, dat na een inwerkperiode van 3 weken ongeveer tot 6 of meer maanden ( afhankelijk van grootte/gevoeligheid hond) werken zal. Een soort prikpil dus maar dan voor honden. Voor ons het beste alternatief voor de ouderwetse balletjes-eraf methode, waar we nog steeds bedenkingen over hebben.
De eerste paar dagen was Dobby een gedweëe hond, zo rustig dat we vraagtekens zetten bij de termijn van 3 weken voor het goedje eigenlijk effect zou moeten krijgen. Keshia was steeds Dobby aan het besnuffelen en had het de eerste dagen geregeld op hem voorzien, alsof ze de verandering in hem voelde.
Gelukkig hadden we ons goed voorbereid op de bijwerkingen waardoor we consequent konden reageren toen Dobby, aan het einde van de tweede week, plots een chagrijnige, grommende en snauwende hond werd, voor een kleine week ( zoals ook op de forums werd gezegd). Dus de reuen uiteen, Dobby apart eten geven om baknijd te voorkomen. Over de bijwerking dat de castratie er toe zou leiden dat Dobby dikker zou worden ( wat met zijn HD slecht is) hadden we ons voor niks zorgen gemaakt want meneer gaf zelf aan minder te willen eten ( van 4 mokjes naar 2,5-3 mokjes per dag)
We waren ons net begonnen af te vragen of het implantaat al zou werken, op een miniem verschil in de testikels, was het net alsof er niets gaande was bij het passeren van de 3e week, toen Keshia besloot een extra pittige testmethode in te zetten; en lekker loops te worden!
En nu weten we dus zo goed als zeker dat het implantaat, al is het nog niet helemaal in topvorm actief, zijn werk aan het doen is, want.....
Terwijl Nelson meteen is begonnen een machokant te laten zien die we nog niet kenden, is Dobby, de reu die normaal gesproken tegen elke boom plast, ruzie uitlokt met Nelson en andere reuen tijdens het uitlaten; zijn voerbak zelfs tegen het konijn beschermd met een hoop gegrom om vervolgens de inhoud te laten staan; en kompleet hotel de botel is van ons loopse teefje van de eerste tot de laatste dag ervan, voor zover wij kunnen zien zich wel bewust van Keshia's loopse aanwezigheid maar is de drang zich als macho te gedragen bij hem op een laag pitje gezet. het is zelfs zo dat hij Nelson's uitdagingen voor een gevecht, om wie Keshia mag "hebben"uit de weg gaat en liever de andere deur neemt of helemaal op zolder, op MJ's kamer in ale rust gaat liggen pitten.
Na alle vorige loopsheden, waarbij het aanpakken en tussenbeide komen van Dobby en Nelson om strijd te voorkomen orde van de dag is, is dit gewoon een verademing!!!
Alhoewel nu Nelson meent dat hij alles mag???!!!
En dus al voor straf in de kennel heeft moeten zitten omdat hij, om Keshia als zijn eigendom te markeren, zijn poot heeft opgelicht tegen mijn salontafel, een stoel en de hondenmand ( waar Keshia op dat moment in zat). hebben we dat weer!!!!!
wordt vervolgd
In overleg met onze Sittardse Dierenkliniek ( en na gedegen eigen research op het worldwideweb en de fora) besloten we er toch nog eens voor te kiezen Dobby chemisch te laten castreren, alhoewel de keer daarvoor het middel maar 6 weken had geholpen. Maar dit keer werd gekozen voor het implantaat Suprelorin van Virbac, dat na een inwerkperiode van 3 weken ongeveer tot 6 of meer maanden ( afhankelijk van grootte/gevoeligheid hond) werken zal. Een soort prikpil dus maar dan voor honden. Voor ons het beste alternatief voor de ouderwetse balletjes-eraf methode, waar we nog steeds bedenkingen over hebben.
De eerste paar dagen was Dobby een gedweëe hond, zo rustig dat we vraagtekens zetten bij de termijn van 3 weken voor het goedje eigenlijk effect zou moeten krijgen. Keshia was steeds Dobby aan het besnuffelen en had het de eerste dagen geregeld op hem voorzien, alsof ze de verandering in hem voelde.
Gelukkig hadden we ons goed voorbereid op de bijwerkingen waardoor we consequent konden reageren toen Dobby, aan het einde van de tweede week, plots een chagrijnige, grommende en snauwende hond werd, voor een kleine week ( zoals ook op de forums werd gezegd). Dus de reuen uiteen, Dobby apart eten geven om baknijd te voorkomen. Over de bijwerking dat de castratie er toe zou leiden dat Dobby dikker zou worden ( wat met zijn HD slecht is) hadden we ons voor niks zorgen gemaakt want meneer gaf zelf aan minder te willen eten ( van 4 mokjes naar 2,5-3 mokjes per dag)
We waren ons net begonnen af te vragen of het implantaat al zou werken, op een miniem verschil in de testikels, was het net alsof er niets gaande was bij het passeren van de 3e week, toen Keshia besloot een extra pittige testmethode in te zetten; en lekker loops te worden!
En nu weten we dus zo goed als zeker dat het implantaat, al is het nog niet helemaal in topvorm actief, zijn werk aan het doen is, want.....
Terwijl Nelson meteen is begonnen een machokant te laten zien die we nog niet kenden, is Dobby, de reu die normaal gesproken tegen elke boom plast, ruzie uitlokt met Nelson en andere reuen tijdens het uitlaten; zijn voerbak zelfs tegen het konijn beschermd met een hoop gegrom om vervolgens de inhoud te laten staan; en kompleet hotel de botel is van ons loopse teefje van de eerste tot de laatste dag ervan, voor zover wij kunnen zien zich wel bewust van Keshia's loopse aanwezigheid maar is de drang zich als macho te gedragen bij hem op een laag pitje gezet. het is zelfs zo dat hij Nelson's uitdagingen voor een gevecht, om wie Keshia mag "hebben"uit de weg gaat en liever de andere deur neemt of helemaal op zolder, op MJ's kamer in ale rust gaat liggen pitten.
Na alle vorige loopsheden, waarbij het aanpakken en tussenbeide komen van Dobby en Nelson om strijd te voorkomen orde van de dag is, is dit gewoon een verademing!!!
Alhoewel nu Nelson meent dat hij alles mag???!!!
En dus al voor straf in de kennel heeft moeten zitten omdat hij, om Keshia als zijn eigendom te markeren, zijn poot heeft opgelicht tegen mijn salontafel, een stoel en de hondenmand ( waar Keshia op dat moment in zat). hebben we dat weer!!!!!
wordt vervolgd
Vervangen en veranderen
Dit jaar staat bij ons een beetje in het teken van Vervanging en Verandering. Zo heeft ons wasmachine het begeven na tien jaar trouwe dienst. Niet dat er nu om getreurd werd, zeker niet nadat deze vervangen werd door een 11 kilo machine waar twee keer zoveel was tegelijk in kan en dus zowel tijd als water en energie bespaard. ( Alhoewel je wel meer tijd kwijt bent om de was op te hangen en te strijken, tja hoe zou dat nou kunnen?). Ook vervingen we de logge volvo voor een superhip smartje fortwo ( die de baas in huis heeft geclaimd trouwens, en nee niet de vrouwelijke...)
Ons huisje, waar we dit jaar alweer 6 jaar in wonen, is ook zo'n item waar verandering en vervanging troef is.
Dit voorjaar hebben we ( hopenlijk voor de komende tien jaar of zo) de achtertuin nog maar weer eens aangepakt en alle items erin aangepakt die de afgelopen jaren niet dat waren wat we ervan verwachten. Het ontwerp, van dezelfde hand als dit blog, had een aantal thema's; een tweede terras, groot genoeg voor het opzetzwembad, uitbreiding van de grasvlakte om te kunnen trainen met de honden en zo nu en dan wat sport en spel voor the family , een pergola voor clematissen, ruimte voor planten als hortensia's, leuke hoekjes en hergebruik waar mogelijk. En , eerlijk is eerlijk, de uitvoering lag ( met uitzondering van beplanten en decoreren) voor 90% bij manlief , het resultaat is zeer geslaagd te noemen. Omdat ons huis uit het eerste trimester van vorige eeuw stamt zijn we de afgelopen jaren in gedeeltes bezig geweest met het vervangen van de enkele beglazing door energiezuinig HR++ glas en meteen dan maar in kunststof uitvoering( dus milieu- en onderhoudsvriendelijk!). Dit voorjaar zijn de laatste drie grote ramen vervangen. Mochten jullie van plan zijn een zolderraam te gaan plaatsen dan adviseren wij jullie ook meteen een verduisteringsgordijn te nemen. Toen we vorig jaar het kunststof dakraam plaatsten dachten we dat niet nodig te hebben maar met de warmte van dit voorjaar bleek dat toch echt geen overbodige luxe. De temperatuur op zolder daalde maar liefst 6-10 graden, zodat MJ weer comfortabeler kon slapen.
Over slapen gesproken... in het kader van de vervanging ( mocht ook wel na pak-em-beet 10 jaar) besloten manlief en ik dit jaar dan ook maar te gaan kijken voor een matras.Met het idee dit matras op de oude te leggen moest dat dan een 160cm breed worden. Bij de winkel bleek op het bonell- matras dat wij wel wilden hebben toevallig een actie te lopen 1+ 1 gratis. Maar ja wat moesten wij nu met twee 160 cm matrassen.En de actie niet nemen zou idioot zijn want het matras kostte ruim 300 euri. Ja..zei de verkoper, ( zo bleek dus dat de actie eigenlijk alleen voor 1 persoons bedoeld was) hij kon op ons matras een korting geven van 20%. Alleen daar trapten wij dus niet in. Met in ons achterhoofd dat MJ's 90 cm matras eigenlijk ook aan vervanging toe was, probeerden we dat dus. Nou volgens de verkoper kon dat niet...dat moest de bedrijfsleider beslissen...goed dan stuur de bedrijfsleider maar... enne...na wat discussie...kon het dus wel. En zo kregen we het 90 cm matras a 180 euro en het 160-er samen voor de 300 euri. Leuk gedaan maar toen het vervoer naar huis. Het 90cm matras pastte, met wat duwwerk, gemakkelijk in de achterbak van de Peugeot partner, maar het 160 cm moest toch echt op het dak. Met touw door de raampjes en pas vastgebonden toen we beiden in de auto zaten en van weerskanten een hand door de raam om het matras nog wat vaster te houden gingen we op een voor de auto's achter ons, slakkegangetje vanuit de stad huiswaarts. De regen bleef gelukkig in de wolken tot we hadden uitgeladen maar de wind was bij tijd en wijle wel een vervelend punt. MAAR...we hebben het gered. Met zo erg de kramp in de vingers dat we nog geen koffie konden zetten kwamen we thuis. Beardie Dobby besloot ons daar nog even te pesten door telkens juist op die plaatsen te gaan liggen waar we langs moesten met de matrassen. Maar we slapen inmiddels prins en prinsesheerlijk op een superhoog bed.
Voor de rest van het eerste halfjaar 2011 staan er nog een paar grote veranderingen op stapel. De belangrijkste is wel dat deze mama straks geen kids meer heeft op de basisschool ( en het daar heel moeilijk mee heeft). Zoonlief is aangenomen op het Trevianum (Vwo) en in de life science stroming aldaar. En dochterlief heeft over twee weken haar eerste Gala-avond en vervolgt komend schooljaar haar Vmbo in de richting Horeca. Dat wordt na de zomervakantie twee broodtrommeltjes, twee x twee pakjes drinken, twee fietsen op de oprit........maar daar later meer over.
Ons huisje, waar we dit jaar alweer 6 jaar in wonen, is ook zo'n item waar verandering en vervanging troef is.
Dit voorjaar hebben we ( hopenlijk voor de komende tien jaar of zo) de achtertuin nog maar weer eens aangepakt en alle items erin aangepakt die de afgelopen jaren niet dat waren wat we ervan verwachten. Het ontwerp, van dezelfde hand als dit blog, had een aantal thema's; een tweede terras, groot genoeg voor het opzetzwembad, uitbreiding van de grasvlakte om te kunnen trainen met de honden en zo nu en dan wat sport en spel voor the family , een pergola voor clematissen, ruimte voor planten als hortensia's, leuke hoekjes en hergebruik waar mogelijk. En , eerlijk is eerlijk, de uitvoering lag ( met uitzondering van beplanten en decoreren) voor 90% bij manlief , het resultaat is zeer geslaagd te noemen. Omdat ons huis uit het eerste trimester van vorige eeuw stamt zijn we de afgelopen jaren in gedeeltes bezig geweest met het vervangen van de enkele beglazing door energiezuinig HR++ glas en meteen dan maar in kunststof uitvoering( dus milieu- en onderhoudsvriendelijk!). Dit voorjaar zijn de laatste drie grote ramen vervangen. Mochten jullie van plan zijn een zolderraam te gaan plaatsen dan adviseren wij jullie ook meteen een verduisteringsgordijn te nemen. Toen we vorig jaar het kunststof dakraam plaatsten dachten we dat niet nodig te hebben maar met de warmte van dit voorjaar bleek dat toch echt geen overbodige luxe. De temperatuur op zolder daalde maar liefst 6-10 graden, zodat MJ weer comfortabeler kon slapen.
Over slapen gesproken... in het kader van de vervanging ( mocht ook wel na pak-em-beet 10 jaar) besloten manlief en ik dit jaar dan ook maar te gaan kijken voor een matras.Met het idee dit matras op de oude te leggen moest dat dan een 160cm breed worden. Bij de winkel bleek op het bonell- matras dat wij wel wilden hebben toevallig een actie te lopen 1+ 1 gratis. Maar ja wat moesten wij nu met twee 160 cm matrassen.En de actie niet nemen zou idioot zijn want het matras kostte ruim 300 euri. Ja..zei de verkoper, ( zo bleek dus dat de actie eigenlijk alleen voor 1 persoons bedoeld was) hij kon op ons matras een korting geven van 20%. Alleen daar trapten wij dus niet in. Met in ons achterhoofd dat MJ's 90 cm matras eigenlijk ook aan vervanging toe was, probeerden we dat dus. Nou volgens de verkoper kon dat niet...dat moest de bedrijfsleider beslissen...goed dan stuur de bedrijfsleider maar... enne...na wat discussie...kon het dus wel. En zo kregen we het 90 cm matras a 180 euro en het 160-er samen voor de 300 euri. Leuk gedaan maar toen het vervoer naar huis. Het 90cm matras pastte, met wat duwwerk, gemakkelijk in de achterbak van de Peugeot partner, maar het 160 cm moest toch echt op het dak. Met touw door de raampjes en pas vastgebonden toen we beiden in de auto zaten en van weerskanten een hand door de raam om het matras nog wat vaster te houden gingen we op een voor de auto's achter ons, slakkegangetje vanuit de stad huiswaarts. De regen bleef gelukkig in de wolken tot we hadden uitgeladen maar de wind was bij tijd en wijle wel een vervelend punt. MAAR...we hebben het gered. Met zo erg de kramp in de vingers dat we nog geen koffie konden zetten kwamen we thuis. Beardie Dobby besloot ons daar nog even te pesten door telkens juist op die plaatsen te gaan liggen waar we langs moesten met de matrassen. Maar we slapen inmiddels prins en prinsesheerlijk op een superhoog bed.
Voor de rest van het eerste halfjaar 2011 staan er nog een paar grote veranderingen op stapel. De belangrijkste is wel dat deze mama straks geen kids meer heeft op de basisschool ( en het daar heel moeilijk mee heeft). Zoonlief is aangenomen op het Trevianum (Vwo) en in de life science stroming aldaar. En dochterlief heeft over twee weken haar eerste Gala-avond en vervolgt komend schooljaar haar Vmbo in de richting Horeca. Dat wordt na de zomervakantie twee broodtrommeltjes, twee x twee pakjes drinken, twee fietsen op de oprit........maar daar later meer over.
woensdag 11 mei 2011
kruimel 2
Dochter heeft er de laatste tijd niet veel zin in om ons konijn schoon te maken. Mede doordat ze dan Nelson weg moet blijven sturen die het konijn wil besnuffelen en beknabbelen en omdat het vies stinkt.Vanmorgen dan maar zelf de kooi aangepakt...om tot de ontdekking te komen dat het een wonder is dat Kruimel nog kon poepen. Door de aan zijn dijbeen hangende "ei"tumor was alles aaneen gekoekt onder zijn staart. Drastische maatregelen waren nodig en zo moest Kruimel in een badedasbad. Ging ie ook nog kopje onder door zijn wilde gespartel maar met pijn en moeite en veel vangen het losgeweekt en met pietluttige knipjes zoveel mogelijk verwijderd van waar, zeker weten , geen huid zat. Helaas ook tot de ontdekking gekomen dat er een tweede tumor bij is gekomen, nog onderhuids en kleiner dan het "ei" maar net boven zijn staart.
Na het grondig afdrogen en doorborstelen van zijn vacht ( wat hij niet echt waardeerde) ook maar even zijn nagels bijgeknipt. Door de ouderdom ( hij is ruim 10) zijn die van zijn achterpoten namelijk schuin aan het groeien. Dat Kruimel op zijn oude dag loopt merk je wel. Hij is doof en tegenwoordig ligt hij vaak zoals Misty onze tweede Bearded Collie met 13 lag te slapen, zo stil dat je dacht dat hij dood was tot je hem aanraakte en hij met een sprong opvloog. Maar hij eet en drinkt nog. Om precies te zijn; hij laat het met zijn rammelende bakjes en het opduwen van zijn hooiruif wel weten als het etenstijd is (zo rond de tijd dat de honden hier s'morgens en s'avonds ook krijgen).
Voor mij maakt dat het dilemma alleen maar groter...want omdat hij zo oud is is opereren aan de tumor geen optie meer ( overlevingskans bij narcose en eerlijk is eerlijk ook de kosten van een paar honderd euro) maar om hem te laten inslapen vind ik hem nog niet ziek/oud genoeg. Soms wens ik wel eens dat hij me die beslissing uit handen neemt maar met inmiddels het laten gaan van twee Bearded Collies weet ik dat die kans vrijwel nihil is. Manlief is in elk geval bereid om de "klus"te klaren als het puntje bij paaltje komt en tot die tijd houden we beraad over het wanneer en hoe.
Na het grondig afdrogen en doorborstelen van zijn vacht ( wat hij niet echt waardeerde) ook maar even zijn nagels bijgeknipt. Door de ouderdom ( hij is ruim 10) zijn die van zijn achterpoten namelijk schuin aan het groeien. Dat Kruimel op zijn oude dag loopt merk je wel. Hij is doof en tegenwoordig ligt hij vaak zoals Misty onze tweede Bearded Collie met 13 lag te slapen, zo stil dat je dacht dat hij dood was tot je hem aanraakte en hij met een sprong opvloog. Maar hij eet en drinkt nog. Om precies te zijn; hij laat het met zijn rammelende bakjes en het opduwen van zijn hooiruif wel weten als het etenstijd is (zo rond de tijd dat de honden hier s'morgens en s'avonds ook krijgen).
Voor mij maakt dat het dilemma alleen maar groter...want omdat hij zo oud is is opereren aan de tumor geen optie meer ( overlevingskans bij narcose en eerlijk is eerlijk ook de kosten van een paar honderd euro) maar om hem te laten inslapen vind ik hem nog niet ziek/oud genoeg. Soms wens ik wel eens dat hij me die beslissing uit handen neemt maar met inmiddels het laten gaan van twee Bearded Collies weet ik dat die kans vrijwel nihil is. Manlief is in elk geval bereid om de "klus"te klaren als het puntje bij paaltje komt en tot die tijd houden we beraad over het wanneer en hoe.
zaterdag 23 april 2011
Van katjes tot kattenkwaad
De achtertuin, die naar ontwerp van ondergetekende, inmiddels in de laatste fase van afwerking is belandt nu het gras net vers is gelegd, heeft zijn aantrekkingskracht op mens en dier. Van s’morgens vroeg tot s ‘avonds laat vliegen meesjes in allerlei soorten en mama-merels af en aan. Om te poedelen in het vijvertje. Of wormen en insekten te vangen, voor het kroost dat in de verschillende vogelhuisjes aan de kennelmuur om hun maaltijd schettert. Regelmatig springt Dobby over het tijdelijk geïmproviseerde hek, dat het nieuwe terras van de grasvlakte scheidt, om die invasie van flierefluiters in te tomen.
Na gedane zaken gaat hij zitten aan de graskant van het hekwerk, wachtend op het gemopper van baas of vrouwtje omdat hij weer erover heen is gesprongen. Stiekem hebben wij het vermoeden dat hij dit doet om toch, ook al mag hij dat vanwege zijn HD niet meer, een portie behendigheid te kunnen doen. Want als we roepen dat hij terug moet komen, trekt hij zijn neus op en doet alsof ie oost-indisch doof is…tot we alleen “Hoog” roepen en hij met een gracieuze sprong vanuit stand over het hekwerk terugspringt. Ons duveltje!!!
Het mooie weer nodigt uit tot heerlijke wandelingen langs het kanaal en door het bos waarna de honden de koelte van het huis opzoeken om weer te acclimatiseren. Prachtig is het dat alles in de natuur in kleur en geur staat alleen kan de stofzuiger elke dag meerdere keren van stal gehaald worden om de tapijt van katjes, meegesleept door de honden van zo’n wandeling, weer om te toveren tot tegelvloer.
Het zomerse biedt natuurlijk ook een goed excuus om weer op zaterdag als de ijscoman langskomt een heerlijk ijsje te nuttigen. Zodra de batjes in de gaten krijgen dat we ijs hebben dan hebben we opeens zulke lieve honden.
Likkebaardend zitten ze gedrieën om je heen, keurig wachtend op een likje ijs of zoals vrouwtje vaker heeft, milkshake banaan. Er worden drie ikea bakjes uitgehaald waar ze een paar lepeltjes milkshake indoet voor elk en die worden zo leeg gelikt dat ze bijna schoon de kast terug in kunnen. Als vrouwtje aan het laatste beetje is, gaan de oren op scherp want wie krijgt vandaag het rietje, dekseltje of “de Beker” om af te lebberen. Die beker daar doen ze het om, want zo’n dekseltje of rietje die is snel leeg en schuift altijd weg, maar deBeker, die kun je blijven likken, terwijl hij om je neus klemt.
En Nelson heeft het de afgelopen week maar druk gehad met de grijze kat van onze overburen. Deze gaat elke dag eventjes naar “oma”die naast ons woont voor zijn viskoekje. Prima, maar volgens Nelson mag ie dat niet via onze tuin. Als hij voor is dan moet je hem verjagen vind Nel. Zeker als zo’n kat zich verstopt onder “zijn”kar op “zijn”oprit.
Alleen een kat kan door het Heras hekwerk dat langs de oprit staat en ..ja… een beardie, die is toch net iets te dik…
Katlief heeft nu in de gaten dat hij Nelson kan pesten door zich alleen maar te laten zien. Bang voor honden is hij namelijk niet, zijn huisgenoten zijn namelijk een bastaardhondje en een Vizla.
En zo komt het geregeld voor dat er plots een grote zwarte beardie voor het raam staat met een woeste grom/blaf, voor een kat die aan de overkant van de straat op zijn oprit heen en weer paradeert en dan zo gaat zitten dat hij richting ons huis “kijkt”. En ja, dat zet kwaad bloed bij Nelson want stel je voor dat die kat weer bij ons in de voortuin komt …
woensdag 23 maart 2011
lente
Ha, het is weer lente. Heerlijk is het om s'morgens in alle vroegte, met een net opkomend daglicht, te genieten van de rust en de natuur, zonder het menselijk dagelijks lawaai. Gekwetter van vogeltjes, een mereltje huppelt tussen de struiken met een worm in de bek. Terwijl ik met Keshia relaxed wandel wordt de wereld wakker.
Vanmorgen liep heel parmantig, gewoon over het pad waar we liepen, een egeltje langs, vast op zoek naar zijn ontbijt, en zich niet eens bewust van ons twee. Zelfs Keshia was zo verbaasd dat ze er niet eens achteraan wilde gaan. We vervolgen onze route stilzwijgend. S'morgens hoeven er geen commando's, slechts een blik of wink is genoeg om de goede richting uit te gaan.
Gisteravond was de tweede les behendigheid met Keshia. Het ziet er naar uit dat in de wintermaanden, toen de cursus even stil lag, Keshia zich het aangeleerde goed heeft laten bezinken. Al de eerste les was een enthousiast commando "paaltjes" voldoende om haar er door heen te sturen. Dat terwijl we de vorige cursus, mede vanwege vrouwtjes onvermogen om van de oude manier (in-uit met handgebaren) over te schakelen naar de nieuwe methode ( sturen door richting blokkeren met je voet, zullen we het maar noemen), nog regelmatig aan het stunten waren. Ook de cat, sprongen en tunnels zijn geen probleem voor onze blaffend enthousiaste beardie. Deze cursus wordt het nog wel werken aan de wip, die ze maar eng blijft vinden en het dak , die ze netjes neemt met raakvlakken als we er kort voor staan maar rennend van een afstandje gewoon het eerste raakvlak vergeet te raken, maar het lichtpuntje is dat ze de het laatste raakvlak wel perfect neemt.
Nu ook nog even werken aan het geblaf. Moeilijk want dit seizoen is er voldoende echo aanwezig. Haar bruine halfzusje Suus en diens zwarte vriendin Roos ( en hun bazin natuurlijk) zijn namelijk ook van de partij.
De kynologe in mijzelf is echter ook een beetje gefascineerd door een ras dat meedoet welke ik nog nooit had gezien of zelfs maar van gehoord. Het is een grote stevig gespierde,imposante hond met iets weg van een Rhodesian Ridgeback qua postuur, bruin gemeleerd ala een jachthond, donkere blaf, 1 blauw en 1 bruin oog. Volgens de eigenaar een canadees/amerikaanse veedrijvershond (koe/paard), dat niet in Nederland erkend is en waarvan er ook nog maar zo'n 25 in Nederland zijn. Deze kleur is niet standaard, er komen ook zwarte en bruine exemplaren voor. De Rasnaam; Catahoula
Enfin, na de wandeling zijn we weer thuis aangelandt. Een paar minuten later loopt ook baas binnen met de "mannen". Na het ontbijt wordt het lenteweer gebruikt om de was weer eens heerlijk in de tuin te laten droogwaaien. Zodra Nelson mij ziet lopen met de wasmand stapt hij in zijn rol van Beschermer van de Wasvrouw. Huppelend naast me op loopt hij mee naar de achtertuin en terwijl ik de was ophang ligt hij aan mijn voeten de boel in de gaten te houden. Meteen nadat ik zeg dat ik klaar ben, volgt er een vrolijke blaf waar mee hij Keshia stimuleert om even een partijtje te komen ravotten in het nog natte gras. Terwijl ze met zijn tweetjes bekvechten over een gevonden tak, waarbij Keshia het niet schuwt om die door middel van vieze standjes te veroveren, sta ik genietend, met mijn tweede kopje koffie van de dag toe te kijken.
Ik had gepland Keshia te kammen maar het wordt even wachten tot ze droger is. Over een uurtje is het lekker warm in de tuin en kan de achterdeur open. Ik weet nu al dat Dobby dan zich uitstrekt op de drempel om daar van het zonnetje te gaan genieten....
HA de lente is begonnen!!! Eindelijk!
Vanmorgen liep heel parmantig, gewoon over het pad waar we liepen, een egeltje langs, vast op zoek naar zijn ontbijt, en zich niet eens bewust van ons twee. Zelfs Keshia was zo verbaasd dat ze er niet eens achteraan wilde gaan. We vervolgen onze route stilzwijgend. S'morgens hoeven er geen commando's, slechts een blik of wink is genoeg om de goede richting uit te gaan.
Gisteravond was de tweede les behendigheid met Keshia. Het ziet er naar uit dat in de wintermaanden, toen de cursus even stil lag, Keshia zich het aangeleerde goed heeft laten bezinken. Al de eerste les was een enthousiast commando "paaltjes" voldoende om haar er door heen te sturen. Dat terwijl we de vorige cursus, mede vanwege vrouwtjes onvermogen om van de oude manier (in-uit met handgebaren) over te schakelen naar de nieuwe methode ( sturen door richting blokkeren met je voet, zullen we het maar noemen), nog regelmatig aan het stunten waren. Ook de cat, sprongen en tunnels zijn geen probleem voor onze blaffend enthousiaste beardie. Deze cursus wordt het nog wel werken aan de wip, die ze maar eng blijft vinden en het dak , die ze netjes neemt met raakvlakken als we er kort voor staan maar rennend van een afstandje gewoon het eerste raakvlak vergeet te raken, maar het lichtpuntje is dat ze de het laatste raakvlak wel perfect neemt.
Nu ook nog even werken aan het geblaf. Moeilijk want dit seizoen is er voldoende echo aanwezig. Haar bruine halfzusje Suus en diens zwarte vriendin Roos ( en hun bazin natuurlijk) zijn namelijk ook van de partij.
De kynologe in mijzelf is echter ook een beetje gefascineerd door een ras dat meedoet welke ik nog nooit had gezien of zelfs maar van gehoord. Het is een grote stevig gespierde,imposante hond met iets weg van een Rhodesian Ridgeback qua postuur, bruin gemeleerd ala een jachthond, donkere blaf, 1 blauw en 1 bruin oog. Volgens de eigenaar een canadees/amerikaanse veedrijvershond (koe/paard), dat niet in Nederland erkend is en waarvan er ook nog maar zo'n 25 in Nederland zijn. Deze kleur is niet standaard, er komen ook zwarte en bruine exemplaren voor. De Rasnaam; Catahoula
Enfin, na de wandeling zijn we weer thuis aangelandt. Een paar minuten later loopt ook baas binnen met de "mannen". Na het ontbijt wordt het lenteweer gebruikt om de was weer eens heerlijk in de tuin te laten droogwaaien. Zodra Nelson mij ziet lopen met de wasmand stapt hij in zijn rol van Beschermer van de Wasvrouw. Huppelend naast me op loopt hij mee naar de achtertuin en terwijl ik de was ophang ligt hij aan mijn voeten de boel in de gaten te houden. Meteen nadat ik zeg dat ik klaar ben, volgt er een vrolijke blaf waar mee hij Keshia stimuleert om even een partijtje te komen ravotten in het nog natte gras. Terwijl ze met zijn tweetjes bekvechten over een gevonden tak, waarbij Keshia het niet schuwt om die door middel van vieze standjes te veroveren, sta ik genietend, met mijn tweede kopje koffie van de dag toe te kijken.
Ik had gepland Keshia te kammen maar het wordt even wachten tot ze droger is. Over een uurtje is het lekker warm in de tuin en kan de achterdeur open. Ik weet nu al dat Dobby dan zich uitstrekt op de drempel om daar van het zonnetje te gaan genieten....
HA de lente is begonnen!!! Eindelijk!
vrijdag 18 maart 2011
De gebeten hond
Mensen die honden hebben zijn altijd van mening dat hun honden de allerliefste wezens zijn in de wereld. Vaak kunnen ze zich dan ook niet verenigen met mensen die vinden dat wanneer een hond zich niet gedraagt dat hij dan het veld maar moet ruimen.Nou van de week was er een moment waarop ik als bazin van drie allerliefste ( altijd luisterende, uhm) beardies ook zo'n kreet over mijn lippen liet komen dat mijn hond "DE DEUR UIT"ging.
Er wordt wel eens gezegd dat ongelukken nooit alleen komen en iedereen kent ook wel het gezegde"haastige spoed is zelden goed"! Juist!
Een uurtje voor ik de deur uit moest gaan besloot ik nog even de rolluiken boven open te maken en vanwege het lekkere lenteweer een paar ramen te openen. Ook zo op de zolder van dochterlief ,waar bleek dat ze weer stiekem voor haar uitzet aan het sparen was. Met een stel glazen in de hand ging ik nog vrolijk de trap af...om vervolgens de glazen uit mijn handen te laten vallen zodat ik niet de gehele trap af donderde. Die glazen vielen helaas erg ongunstig op de balustrade en zo op de volgende trap. Wonder boven wonder was ik niet in het glas gevallen en had ik op dat moment alleen een fiks geschaafde bloedende
(en gekneusde) arm, vooral opengehaald aan de sierpleisterwand en de traptreden.
In de paniek, die daarop ontstond, besloten de twee bruine beardies mijn kant op te zoeken, wat helaas juist de verkeerde richting was, vanwege alle glasscherven op de trap. Zoon kreeg het voor elkaar om Keshia en Nelson richting woonkamer op te dirigeren maar Dobby bleef volhardend in zijn besluit de trap verder op te klimmen, in zijn idee weg te kunnen vluchten van het onheil en de hectiek.
Terwijl er gezocht werd naar een veger en blik om de glasscherven te verwijderen, moest er een oplossing komen voor Dobby. Mijn besluit om hem aan zijn halsband mee te leiden naar een veiligere plaats, weg van de glasscherven, was echter niet een verstandige, want gesterkt door zijn stress-angst, draaide hij bliksemsnel zijn hoofd en beet me diep in mijn al pijnlijke pols. Door mijn gil besefte hij volgens mij pas wat hij had gedaan en vluchtte, gelukkig de goede richting , de woonkamer in om daar in een ver hoekje ingedoken weg te kruipen. Snel snel de ergste glasscherven weggehaald ,ook al vond zoonlief het stromende bloed uit mijn pols erg eng en toen moest er toch EHBO aan te pas komen. Eerst de hele arm maar schoongespoeld met kraan en gekookt water en daarna had ik toch even hulp van mijn 12 jarige kanjer nodig want zelf een flinke scheut sterilon en een stel pleisters, dat lukte me even niet! Gelukkig dus zoonlief wel ( al stond ie erbij te griezelen).
Met een kop koffie en een dikke mams-zoon knuffel gingen we daarna de schrik maar even te lijf.
S'middags bleek dat mijn laatste Tetanusinjectie al meer dan 11 jaar geleden was en dus maar even langs de dokter, de assistente uitgelegd wat gebeurd was en ja hoor, een injectie. Nou ben ik niet bang voor een spuitje maar wat baal ik nu al drie dagen dat ik hem ben wezen halen, eerst een dikke blauwe arm ervan, sinds gisteren mijn hele arm onder de uitslag. Internet meldde dat dit de bijwerkingen zijn en dat ze sterker kunnen zijn als je afweer zwak is ( leuk om achteraf te lezen, als je net een paar dagen beter bent van de griep). Gelukkig hoef ik hem pas weer te herhalen in 2021!
En Dobby? ......
Na mijn eerste reactie dat ik hem nu de deur uitgooi én hem de rest van de dinsdag negeren, is hij nu al een paar dagen lang zo poeslief mogelijk om "het goed te maken" met me. En ik denk dat ik zijn excuses maar ga accepteren. Ook al zal mijn pijnlijke arm me nog wel een aantal dagen eraan herinneren dat ik de gebeten hond ben.
Er wordt wel eens gezegd dat ongelukken nooit alleen komen en iedereen kent ook wel het gezegde"haastige spoed is zelden goed"! Juist!
Een uurtje voor ik de deur uit moest gaan besloot ik nog even de rolluiken boven open te maken en vanwege het lekkere lenteweer een paar ramen te openen. Ook zo op de zolder van dochterlief ,waar bleek dat ze weer stiekem voor haar uitzet aan het sparen was. Met een stel glazen in de hand ging ik nog vrolijk de trap af...om vervolgens de glazen uit mijn handen te laten vallen zodat ik niet de gehele trap af donderde. Die glazen vielen helaas erg ongunstig op de balustrade en zo op de volgende trap. Wonder boven wonder was ik niet in het glas gevallen en had ik op dat moment alleen een fiks geschaafde bloedende
(en gekneusde) arm, vooral opengehaald aan de sierpleisterwand en de traptreden.
In de paniek, die daarop ontstond, besloten de twee bruine beardies mijn kant op te zoeken, wat helaas juist de verkeerde richting was, vanwege alle glasscherven op de trap. Zoon kreeg het voor elkaar om Keshia en Nelson richting woonkamer op te dirigeren maar Dobby bleef volhardend in zijn besluit de trap verder op te klimmen, in zijn idee weg te kunnen vluchten van het onheil en de hectiek.
Terwijl er gezocht werd naar een veger en blik om de glasscherven te verwijderen, moest er een oplossing komen voor Dobby. Mijn besluit om hem aan zijn halsband mee te leiden naar een veiligere plaats, weg van de glasscherven, was echter niet een verstandige, want gesterkt door zijn stress-angst, draaide hij bliksemsnel zijn hoofd en beet me diep in mijn al pijnlijke pols. Door mijn gil besefte hij volgens mij pas wat hij had gedaan en vluchtte, gelukkig de goede richting , de woonkamer in om daar in een ver hoekje ingedoken weg te kruipen. Snel snel de ergste glasscherven weggehaald ,ook al vond zoonlief het stromende bloed uit mijn pols erg eng en toen moest er toch EHBO aan te pas komen. Eerst de hele arm maar schoongespoeld met kraan en gekookt water en daarna had ik toch even hulp van mijn 12 jarige kanjer nodig want zelf een flinke scheut sterilon en een stel pleisters, dat lukte me even niet! Gelukkig dus zoonlief wel ( al stond ie erbij te griezelen).
Met een kop koffie en een dikke mams-zoon knuffel gingen we daarna de schrik maar even te lijf.
S'middags bleek dat mijn laatste Tetanusinjectie al meer dan 11 jaar geleden was en dus maar even langs de dokter, de assistente uitgelegd wat gebeurd was en ja hoor, een injectie. Nou ben ik niet bang voor een spuitje maar wat baal ik nu al drie dagen dat ik hem ben wezen halen, eerst een dikke blauwe arm ervan, sinds gisteren mijn hele arm onder de uitslag. Internet meldde dat dit de bijwerkingen zijn en dat ze sterker kunnen zijn als je afweer zwak is ( leuk om achteraf te lezen, als je net een paar dagen beter bent van de griep). Gelukkig hoef ik hem pas weer te herhalen in 2021!
En Dobby? ......
Na mijn eerste reactie dat ik hem nu de deur uitgooi én hem de rest van de dinsdag negeren, is hij nu al een paar dagen lang zo poeslief mogelijk om "het goed te maken" met me. En ik denk dat ik zijn excuses maar ga accepteren. Ook al zal mijn pijnlijke arm me nog wel een aantal dagen eraan herinneren dat ik de gebeten hond ben.
Abonneren op:
Posts (Atom)