Van katjes tot kattenkwaad

De achtertuin, die naar ontwerp van ondergetekende,  inmiddels in de laatste fase van afwerking is belandt nu het gras net vers is gelegd, heeft zijn aantrekkingskracht op mens en dier. Van s’morgens vroeg tot s ‘avonds laat vliegen meesjes in allerlei soorten en mama-merels af en aan. Om te poedelen in het vijvertje. Of wormen en insekten te vangen, voor het kroost dat in de verschillende vogelhuisjes aan de kennelmuur om hun maaltijd schettert. Regelmatig springt Dobby over het tijdelijk geïmproviseerde hek, dat het nieuwe terras van de grasvlakte scheidt, om die invasie van flierefluiters in te tomen.

Na gedane zaken gaat hij zitten aan de graskant van het hekwerk, wachtend op het gemopper van baas of vrouwtje omdat hij weer erover heen is gesprongen. Stiekem hebben wij het vermoeden dat hij dit doet om toch, ook al mag hij dat vanwege zijn HD niet meer, een portie behendigheid te kunnen doen. Want als we roepen dat hij terug moet komen, trekt hij zijn neus op en doet alsof ie oost-indisch doof is…tot we alleen “Hoog” roepen en hij met een gracieuze sprong vanuit stand over het hekwerk terugspringt. Ons duveltje!!!

Het mooie weer nodigt uit tot heerlijke wandelingen langs het kanaal en door het bos waarna de honden de koelte van het huis opzoeken om weer te acclimatiseren. Prachtig is het dat alles in de natuur in kleur en geur staat alleen kan de stofzuiger elke dag meerdere keren van stal gehaald worden om de tapijt van katjes, meegesleept door de honden van zo’n wandeling, weer om te toveren tot tegelvloer.

Het zomerse biedt natuurlijk ook een goed excuus om weer op zaterdag als de ijscoman langskomt een heerlijk ijsje te nuttigen.  Zodra de batjes in de gaten krijgen dat we ijs hebben dan hebben we opeens zulke lieve honden.

Likkebaardend zitten ze gedrieën om je heen, keurig wachtend op een likje ijs of zoals vrouwtje vaker heeft, milkshake banaan. Er worden drie ikea bakjes uitgehaald waar ze een paar lepeltjes milkshake indoet voor elk en die worden zo leeg gelikt dat ze bijna schoon de kast terug in kunnen. Als vrouwtje aan het laatste beetje is, gaan de oren op scherp want wie krijgt vandaag het rietje, dekseltje of “de Beker” om af te lebberen.  Die beker daar doen ze het om, want zo’n dekseltje of rietje die is snel leeg en schuift altijd weg, maar deBeker, die kun je blijven likken, terwijl hij om je neus klemt.

En Nelson heeft het de afgelopen week maar druk gehad met de grijze kat van onze overburen. Deze gaat elke dag eventjes naar “oma”die naast ons woont voor zijn viskoekje. Prima, maar volgens Nelson mag ie dat niet via onze tuin. Als hij voor is dan moet je hem verjagen vind Nel. Zeker als zo’n kat zich verstopt onder “zijn”kar op “zijn”oprit.

 Alleen een kat kan door het Heras hekwerk dat langs de oprit staat en ..ja… een beardie, die is toch net iets te dik…

Katlief heeft nu in de gaten dat hij Nelson kan pesten door zich alleen maar te laten zien. Bang voor honden is hij namelijk niet, zijn huisgenoten zijn namelijk een bastaardhondje en een Vizla.

En zo komt het geregeld voor dat er plots een grote zwarte beardie voor het raam staat met een woeste grom/blaf, voor een kat die aan de overkant van de straat op zijn oprit heen en weer paradeert en dan zo gaat zitten dat hij richting ons huis “kijkt”.  En ja, dat zet kwaad bloed bij Nelson want stel je voor dat die kat weer bij ons in de voortuin komt …

lente

Ha, het is weer lente. Heerlijk is het om s'morgens in alle vroegte, met een net opkomend daglicht, te genieten van de rust en de natuur, zonder het menselijk dagelijks lawaai. Gekwetter van vogeltjes, een mereltje huppelt tussen de struiken met een worm in de bek. Terwijl ik met Keshia relaxed wandel wordt de wereld wakker.
 Vanmorgen liep heel parmantig, gewoon over het pad waar we liepen, een egeltje langs, vast op zoek naar zijn ontbijt, en zich niet eens bewust van ons twee. Zelfs Keshia was zo verbaasd dat ze er niet eens achteraan wilde gaan. We vervolgen onze route stilzwijgend. S'morgens hoeven er geen commando's, slechts een blik of wink is genoeg om de goede richting uit te gaan.

Gisteravond was de tweede les behendigheid met Keshia. Het ziet er naar uit dat in de wintermaanden, toen de cursus even stil lag, Keshia zich het aangeleerde goed heeft laten bezinken. Al de eerste les was een enthousiast commando "paaltjes" voldoende om haar er door heen te sturen. Dat terwijl we de vorige cursus, mede vanwege vrouwtjes onvermogen om van de oude manier (in-uit met handgebaren) over te schakelen naar de nieuwe methode ( sturen door richting blokkeren met je voet, zullen we het maar noemen), nog regelmatig aan het stunten waren. Ook de cat, sprongen en tunnels zijn geen probleem voor onze blaffend enthousiaste beardie. Deze cursus wordt het nog wel werken aan de wip, die ze maar eng blijft vinden en het dak , die ze netjes neemt met raakvlakken als we er kort voor staan maar rennend van een afstandje gewoon het eerste raakvlak vergeet te raken, maar het lichtpuntje is dat ze de het laatste raakvlak wel perfect neemt.
Nu ook nog even werken aan het geblaf. Moeilijk want dit seizoen is er voldoende echo aanwezig. Haar bruine halfzusje Suus en diens zwarte vriendin Roos ( en hun bazin natuurlijk) zijn namelijk ook van de partij.

De kynologe in mijzelf is echter ook een beetje gefascineerd door een ras dat meedoet welke ik nog nooit had gezien of zelfs maar van gehoord. Het is een grote stevig gespierde,imposante hond met iets weg van een Rhodesian Ridgeback qua postuur, bruin gemeleerd ala een jachthond, donkere blaf, 1 blauw en 1 bruin oog. Volgens de eigenaar een canadees/amerikaanse veedrijvershond (koe/paard), dat niet in Nederland erkend is en waarvan er ook nog maar zo'n 25 in Nederland zijn. Deze kleur is niet standaard, er komen ook zwarte en bruine exemplaren voor. De Rasnaam; Catahoula

Enfin, na de wandeling zijn we weer thuis aangelandt. Een paar minuten later loopt ook baas binnen met de "mannen". Na het ontbijt wordt het lenteweer gebruikt om de was weer eens heerlijk in de tuin te laten droogwaaien. Zodra Nelson mij ziet lopen met de wasmand stapt hij in zijn rol van Beschermer van de Wasvrouw. Huppelend naast me op loopt hij mee naar de achtertuin en terwijl ik de was ophang ligt hij aan mijn voeten de boel in de gaten te houden. Meteen nadat ik zeg dat ik klaar ben, volgt er een vrolijke blaf waar mee hij Keshia stimuleert om even een partijtje te komen ravotten in het nog natte gras. Terwijl ze met zijn tweetjes bekvechten over een gevonden tak, waarbij Keshia het niet schuwt om die door middel van vieze standjes te veroveren, sta ik genietend, met mijn tweede kopje koffie van de dag toe te kijken.
Ik had gepland Keshia te kammen maar het wordt even wachten tot  ze droger is. Over een uurtje is het  lekker warm in de tuin en kan de achterdeur open. Ik weet nu al dat Dobby dan zich uitstrekt op de drempel om daar van het zonnetje te gaan genieten....
HA de lente is begonnen!!! Eindelijk!

De gebeten hond

Mensen die honden hebben zijn altijd van mening dat hun honden de allerliefste wezens zijn in de wereld. Vaak kunnen ze zich dan ook niet verenigen met mensen die vinden dat wanneer een hond zich niet gedraagt dat hij dan het veld maar moet ruimen.Nou van de week was er een moment waarop ik als bazin van drie allerliefste ( altijd luisterende, uhm) beardies ook zo'n kreet over mijn lippen liet komen dat mijn hond "DE DEUR UIT"ging.
Er wordt wel eens gezegd dat ongelukken nooit alleen komen en iedereen kent ook wel het gezegde"haastige spoed is zelden goed"! Juist!
Een uurtje voor ik de deur uit moest gaan besloot ik nog even de rolluiken boven open te maken en vanwege het lekkere lenteweer een paar ramen te openen. Ook zo op de zolder van dochterlief ,waar bleek dat ze weer stiekem voor haar uitzet aan het sparen was. Met een stel glazen in de hand ging ik nog vrolijk de trap af...om vervolgens de glazen uit mijn handen te laten vallen zodat ik niet de gehele trap af donderde. Die glazen vielen helaas erg ongunstig op de balustrade en zo op de volgende trap. Wonder boven wonder was ik niet in het glas gevallen en had ik op dat moment alleen een fiks geschaafde bloedende
(en gekneusde) arm, vooral opengehaald aan de sierpleisterwand en de traptreden.
In de paniek, die daarop ontstond, besloten de twee bruine beardies mijn kant op te zoeken, wat helaas juist de verkeerde richting was, vanwege alle glasscherven op de trap. Zoon kreeg het voor elkaar om Keshia en Nelson richting woonkamer op te dirigeren maar Dobby bleef volhardend in zijn besluit de trap verder op te klimmen, in zijn idee weg te kunnen  vluchten van het onheil en de hectiek.
Terwijl er gezocht werd naar een veger en blik om de glasscherven te verwijderen, moest er een oplossing komen voor Dobby. Mijn besluit om hem aan zijn halsband mee te leiden naar een veiligere plaats, weg van de glasscherven, was echter niet een verstandige, want gesterkt door zijn stress-angst, draaide hij bliksemsnel zijn hoofd en beet me diep in mijn al pijnlijke pols. Door mijn gil besefte hij volgens mij pas wat hij had gedaan en vluchtte, gelukkig de goede richting , de woonkamer in om daar in een ver hoekje ingedoken weg te kruipen. Snel snel de ergste glasscherven weggehaald ,ook al vond zoonlief het stromende bloed uit mijn pols erg eng en toen moest er toch EHBO aan te pas komen. Eerst de hele arm maar schoongespoeld met kraan en gekookt water en daarna had ik toch even hulp van mijn 12 jarige kanjer nodig want zelf een flinke scheut sterilon en een stel pleisters, dat lukte me even niet! Gelukkig dus zoonlief wel ( al stond ie erbij te griezelen).
Met een kop koffie en een dikke mams-zoon knuffel gingen we daarna de schrik maar even te lijf.
S'middags bleek dat mijn laatste Tetanusinjectie al meer dan 11 jaar geleden was en dus maar even langs de dokter, de assistente uitgelegd wat gebeurd was en ja hoor, een injectie. Nou ben ik niet bang voor een spuitje maar wat baal ik nu al drie dagen dat ik hem ben wezen halen, eerst een dikke blauwe arm ervan, sinds gisteren mijn hele arm onder de uitslag. Internet meldde dat dit de bijwerkingen zijn en dat ze sterker kunnen zijn als je afweer zwak is ( leuk om achteraf te lezen, als je net een paar dagen beter bent van de griep). Gelukkig hoef ik hem pas weer te herhalen in 2021!
En Dobby? ......
Na mijn eerste reactie dat ik hem nu de deur uitgooi én hem de rest van de dinsdag negeren, is hij nu al een paar dagen lang zo poeslief mogelijk om "het goed te maken" met me. En ik denk dat ik zijn excuses maar ga accepteren. Ook al zal mijn pijnlijke arm me nog wel een aantal dagen eraan herinneren dat ik de gebeten hond ben.

hondenbezitter versus niet-hondbezitter

Op een van mijn hondeforums was er het bericht dat een zwitserse herder overleden was als gevolg van een botsing met een 100 km p/u surfende kitesurfer op een strand waar honden los mogen. De mevrouw is een petitie begonnen om deze surfers van het strand te weren die ik met respect getekend heb en waarvan ik hoop dat het de gewenste gevolgen heeft. Want je moet er toch niet aan denken dat het in plaats van dit 4 jarige teefje je kindje was geweest die zijn/haar nek had gebroken. Soortgelijke situaties hebben we in het verleden al eens meegemaakt op een losloop-strand in Zeeland toen een groep ruiters met zo'n twintig paarden via de palen de branding bij ons in kwamen galopperen en we ons ineens te midden van hoge paardenvoeten bevonden en ook nog een grote bek kregen dat we de honden moesten vasthouden (terwijl zij daar helemaal niet mochten rijden.) dan sta je doodsangsten uit dat de hond door zijn verschrikte geblaf geen venijnige trap van een paard zal krijgen.
 In de media zie je natuurlijk nu ook zulke reacties op het voorval met de kite surfer. Vooral van mensen die niet gediend zijn van  (losse) honden. Gek wel dat er van ons hondenbezitters het respect verwacht worden richting niet honden-bezitters inzake het aangelijnd houden van onze honden,  geblaf, hondenpoep opruimen en meer...maar dat niet-hondenbezitters blijkbaar geen respect hoeven te hebben voor de hondenbezitter. Een hondenbezitter is ook een mens en een hond net als de kat die ze misschien zelf hebben ook een levend wezen. Maar als het er op aan komt dan zijn de honden ( en hun bazen) altijd schuld...
Hoe vaak het mij niet gebeurt dat ik opzij moet springen omdat er een auto of brommer rakelings langs mij en mijn hond heen scheurt of achteruit rijdt zonder te kijken uit een oprit.. Of mensen die klagen als een hond blaft bij het hek  maar zelf s'avonds laat hun auto of motor ronkend op de oprit benzine laten verspillen. En de kattenbezitter  die zijn kat buiten laten rondzwalken om zijn behoefte te doen ( in mijn tuin), die met zijn nagels over mijn auto paradeert en s'zaterdagmorgens vanaf 7 uur aan een stuk voor hun deur zit te janken omdat ie binnen wil maar niet kan omdat de baasjes willen uitslapen.
Of die keer dat mijn hond en ik ( hoogzwanger toen) geslagen werden met een heggeschaar omdat mijn hond tegen een boom in een openbaar perkje plastte en de politie, ondanks een getuige, geen procesverbaal kon opmaken omdat de hond en ikzelf geen medisch te verzorgen wonden hadden.
Dat fiets en wandelroutes worden uitgezet daar waar al decennia mensen hun hond uitlaten.Of dat je geacht wordt je hondenkeutels op te ruimen maar je een half dorp moet lopen een vuilbak die dan uitpuilt van het huisvuil...en dat een ruiter volgens de wet niet de paardenkak hoeft op te ruimen die hun schatje heeft geparkeerd op jouw oprit.
Maar nog erger dan de hondenhaters zijn de hondenbezitters die het verpesten voor hun eigen soort.
Diegene die hun hond moedwillig laten loslopen in plaatsen waar het niet is toegestaan en die je van uit de verte toeroepen dat "hun  hond ", die al bijna bij jouw aangelijnde honden staat, "niets...doet."
Die toestaan dat hun Jack Russel een andere hond aanvalt want "zo'n klein hondje kan die grote toch niet pijn doen, het is maar spelen".  De baas die zelf geen zin heeft om zijn hond uit te laten en dan een kind van pak en beet 8 jaar laat wandelen met een hond van labradorgrootte, zich niet realiserend dat dit niet oneindig goed kan gaan en er een moment komt dat er iets gebeurt met hun kind, hun hond of beiden.
Of de huichelaars die vloeken als een vreemde hond op hun stoepje heeft gescheten maar als hun eigen "Fifi"op het grasveldje bij de speeltuin een hoopje doet schichtig om zich heen kijken of niemand het heeft gezien en dan vervolgens snel doorstappen zonder het op te ruimen. Jammer dan... ik zag het toch!
Een wereld waarin hondenliefhebbers en hondenhaters helemaal met elkaar overweg kunnen is net zo ver weg als de voorstelling van de multiculturele samenleving die Nederland moet zijn volgens de politiek. Maar laten we een ding niet vergeten;
Respect krijg je pas als je het zelf hebt verdient. Dus begin bij jezelf!

blaasontsteking

Vanmorgen als eerste taak de dierenarts bezoeken met ons teefje.
Na een hele week proberen het op te vangen besloot Keshia me ter wille te zijn en plastte vanmorgen nog eens op de gang waardoor ik een vers plasje mee kon nemen om er achter te komen of ze nu wel of geen blaasontsteking heeft want uit haar verwarrende symptomen valt het niet op te maken. Bij een blaasontsteking horen veel kleine moeilijke plasjes dicht bij de grond en veel drinken, vaak een zurige geur, en bij andere urineweg/nieraandoeningen ook een echt zieke hond.
Dus niet bij Keshia, haar temperatuur is okee, soms zelfs wat lager dan normaal (38-39graden), is levendig, ze drinkt niet veel, ze plast juist grote lange plassen laag bij de grond , ruikt wel zo nu en dan zoet weeïg, maar ze eet wel al een anderhalve week slecht en zoekt warme plekjes om te liggen op , wil vaker dan normaal je handen aflikken ( voor het zout?) en de urine blijkt na het opvangen toch wel donkerder van kleur dan goed is.
Net na 9 uur de auto in en na het parkeren even gewacht tot een vrachtwagen vlak bij de ingang van de praktijk was weggereden. Keshia heeft het niet zo op diesels dus leek het me verstandiger dat item niet in connectie met de dierenarts te combineren. We stonden net bij de deur toen de dierenarts ook kwam aanlopen en onder een praatje over obbichtse zaken (hij woont ook daar) met hem mee naar binnengelopen.
Omdat ze toch wel onder de indruk was besloot Keshia spontaan even de vloer te bewateren. Kwam goed uit zei de dierenarts want als het opgevangen plasje niet duidelijk was in de waarden dan kon hij die wel gebruiken.
Maar het stripje gaf meteen een zeer duidelijke uitslag aan, het eerste vakje dat kleurde was die van bloed in de urine en de ph waarde was veel te laag ( dus de urine te zuur). Alle waardes bijeen gaven een stevige blaasontsteking aan.
Keshia op de tafel getild. Onder een hoop gehijg liet ze zich betasten. Volgens de DA was haar blaasomgeving erg gevoelig. Grappig was dat toen de DA haar vriendelijk zei niet zo te hijgen, want dat hij dan haar hartje niet kon horen, ze meteen stopte met hijgen. Zonder problemen kreeg ze twee injecties, eentje voor de infectie en een pijnstiller/remmer om ervoor te zorgen dat de blaasstreek zich kon gaan ontspannen cq minder gevoelig was en natuurlijk van vrouwtje een frolicje voor de moed.
Nog even gauw gewogen, toch 18,4 kilo (okee met de riem erbij) en met twee kuurtjes voor 5/10 dagen en 75 euro armer stapten we de behandelkamer uit en de wachtkamer in. Al Keshia's spanningen waren in een klap verdwenen toen we bij de deur naar buiten een piepjonge Berner Sennenpup tegen het lijf liepen die zich maar al te graag door Keshia liet begroeten.

Terwijl elders in het land de vergadering van de NBCC aan de gang is inzake een nieuw bestuur, naar de studiedag van E& B geweest in Woudenberg. Als eerste groep aan de slag met de beoordeling van diverse honden. Probleem voor mijn persoontje was de Bull terrier reu. Want met zijn indrukwekkende massief gespierde verschijning ging mijn hartje toch licht van rikketik omdat ik hem ook moest betasten. het was dat hij het aanvoelde want hij zocht steeds vriendelijk mijn gezelschap op..alsof ie wou zeggen dat ie niets kwaads in de zin had.  De kleinste van alle honden, een norwich terrier is mijn huiswerkproject geworden. Na de middag het theoriegedeelte. Op geanimeerde toon werd de stof gebracht en er heerste een prettige sfeer dat het begrijpen vergemakkelijkte.Carpoolend weer naar Limburg teruggekeerd om om 19 uur vermoeid op de bank neer te strijken.
Van de week de grappige ontdekking gedaan dat de haren die tijdens het gevecht tussen de twee reuen waren uitgetrokken bij de oudste zijn teruggekomen als zijn donkerbruine puppyharen van vroeger. Een 5,5 jaar oude beardie met puppyvacht...zoals een mooi grappig randje donkerbruine vacht rondom zijn oog ( dat overigens netjes is geheeld). Toevallig is hij deze week ook weer bezig met zijn puppystreken zoals uitdagen met het touw, slijmballen om aandacht en superlief mooi zitten om een koekje te krijgen...toeval??
Morgen even met onze muizemeis naar de dierenarts want ik vermoed een blaasontsteking.. Het heeft even wat om handen om een plasje op te vangen van haar dat ze nodig hebben voor een onderzoek. Omdat ze ook slecht eet wil ik toch maar even laten controleren of een antibioticakuurtje nodig is... dus wordt vervolgd.

kruimel

Ons konijn kruimel is inmiddels al bejaard, wat slechter ter been en helaas in minderende gezondheid. Zijn ervaring met Bearded Collies begon met onze zwarte makker Misty. Kruimel woont in een kooi op de grond binnen. Maar de deksel ervan staat al sinds we hem hebben open. Vroeger waren we hem geregeld kwijt daardoor. Zijn favouriete spelletje was met Misty kuiten. Snel rondhuppen in de kamer, zoef langs diens neus in de hoop hem te porren tot een ravotspelletje. Waarbij hij uiteraard gebruik maakte van zijn kleine postuur om hem te slim af te zijn. En daar stond dan een blaffende beardie tegen de radiator van de cv te blaffen of verwoedde pogingen te doen om met zijn neus onder de bank te komen om vervolgens met een ietwat gewaagde zijwaartse sprong een  konijn te achtervolgen dat vanuit zijn schuilplaats als een speer onder de poten van de beardie door stormde op weg naar een volgende schuilplek die te groot was voor zijn dikke vriend. En was het die dikke dan gelukt om hem gevangen te nemen dan nestelde hij zich tussen diens voorpoten en werd er geknord van plezier als zijn vacht werd besnuffeld en belebberd door dat harige beardiebatje. Of die prettige ervaringen ertoe hebben geleid dat Kruimel dol is op zwarte beardies??
Ik weet het niet maar wat ik wel zie is de aantrekkingskracht die zwarte beardies en ons konijn op elkaar hebben. Zodra ons bejaarde konijn zijn kooi verlaat wordt hij gebodyquard whereever hij gaat. Niet door Misty want die is helaas naar de andere kant van de Regenboogbrug gegaan maar door onze zwarte lubbes Nelson. Alhoewel Nelson eigenlijk ook met hem wil spelen en daartoe wel eens subtiele tikjes richting dat bruine beestje met die lange oren doet, beseft hij ook dat dit beestje dat niet meer zo goed kan dus houdt hij het bij wat snuffelen en lebberen ( en het opeten van diens konijnedropjes). In een hoekje onder de tafel of de kast of in de grote bench die in de kamer staat, liggen de twee dan knus gezamelijk bijeen. Tot Kruimel, onder Nelsons begeleiding weer terug hupt naar zijn thuisbasis.

een nieuw huis voor freddy

Het werd de hoogste tijd dat er een nieuw huis werd geregeld voor Freddy, ons agarpornisvrouwtje. Sinds ze 5 jaar geleden is komen aanvliegen in de duiventil van opa, woonde ze in het huiske van onze voorgaande vogelvrienden een koppeltje parkieten. Om echt in rond te fladderen te klein en door haar vreselijk toegetakeld. Vooral de onderbak kon op de hoeken het zand niet meer binnen houden door haar knaagwerkzaamheden. Via het internet, toch wel fijn zo'n stukje media, een nieuw optrekje voor haar besteld en nog geen drie dagen later, gistermiddag kwam er een "kleine"doos met de duitse versie van de TNT ( die wel gewoon hun werk deden). Een kwestie van uitvouwen en in elkaar haken en voila....
Met grote interesse heeft freddy vanaf mijn hoofd en later vanaf haar oude kooi toegekeken hoe ondanks haar protesterend geschetter alle items uit haar oude stekje werden overgeheveld naar het nieuwe optrekje. Zeker toen haar voerbakje en drinkbakje ook vertrokken...
Maar na enige aanmoediging was ze toch nieuwsgierig genoeg om een kijkje te gaan nemen. Hoppend van stokje naar stokje zocht ze het dak op om vervolgens weer naar beneden te fladderen naar het nieuwe drinkbakje dat ik ook met water had gevuld en per direct door Freddy met veel bombarie bestempeld werd als poedelbad. In deze kooi gaat ze zich vast niet meer vervelen, schommelen, fladderen, hoppen, klauteren, daar is in dit vogelherenhuis genoeg plaats. En misschien komt er nog wel een vriendje bij, wie weet?