Met het nieuwe schooljaar heeft het leven bij ons een andere wending genomen. Beide kids zijn inmiddels alweer een paar weken van start gegaan met een nieuw schooljaar op een nieuwe school. Dochterlief is de Horeca ingedoken en maakt kennis met kooklessen en het leren serveren met drie borden tegelijk ( en nee er is er nog geeneen gesneuveld) op een andere vestiging van haar oude scholengemeenschap zij het dan met een deel dezelfde leerlingen.
Zoon is gepakt en bezakt met zware schooltassen inmiddels een volleerd fietser geworden, die zich, s'ochtends in gezelschap van grote zus, een weg baant door het drukke ochtendverkeer richting de grote stad. De tweede week stond al meteen in het teken van kamp, met de fiets van Sittard naar Molenbeersel. Al met al een indrukwekkende ervaring om met vreemde klasgenoten in den vreemde, drie hele dagen te vullen.
Dat de schoolbel gaat op het middaguur( van de basisschool vrijwel achter ons) en dat er toch geen jongetje door de achterdeur komt met "hoi mam"dat is een feit waaraan zowel alle beardies als moeders nog steeds moeten wennen. Vanaf de bank worden de langskomende kinderen gadegeslagen en wordt er door Keshia en Nelson gecontroleerd of toch niet toevallig "kleine baas"erbij zit.
En als dan een aantal uur later een van de kids ( of beiden) met de fietsen de oprit op komen rijden dan breekt er een enthousiast welkomst groeten uit.... alsof beiden "eeuwen......"weg zijn geweest.
Terwijl , de pas 4 jaar geworden, Keshia zich weer vol overgave op de behendigheidsles ( en haar teamgenoten) heeft gestort en vrouwtje nu haar al, ondanks twee keer Zumba in de week, niet kan bijbenen als ze de sprint erin heeft gezet, doet Nelson zijn best om ons notenrapers voor te zijn en de gevallen walnoten uit de tuin in te pikken en te verstoppen onder het kussen van zijn mand of in te graven in ons grasveld ( potverdo...)
Daarintegen moeten we regelmatig op zoek naar onze zesjarige Dobby om hem dan vervolgens uitgestrekt te vinden op het logeerbed dat op de vliering bij dochters zolderkamer staat. Eigenlijk niet zo'n goede zet van hem al die trappen want we hebben moeten constateren dat hij meer last begint te krijgen van zijn HD-D. Rondjes draaien met zijn kontje levert regelmatig een hoogkermend gejank op en ook Keshia's pogingen hem baas boven baas te worden zorgt soms voor een waarschuwende grom. Toch krijgen we hem niet overtuigd minder trappen te klauteren of te springen over het hekwerk van de tuin of zelfs de veranda.
Komende maand is de jaarlijkse controle en inentingsronde weer aan de beurt. Alhoewel vorig jaar er nog niets viel te ontdekken aan zijn achterhand gaan we er van uit dat de Dierenarts het dit keer wel zal zien..we zijn ons al aan het voorbereiden om eventuele medicatie..al weten we van Misty ( zijn oudoom) destijds dat Beardies een ontzettend hoge pijngrens kunnen hebben en medicijnen soms niet het beoogde effect hebben.
Maar het zij zo...we houden toch niet minder van Dobby erdoor.
Alhoewel het jaar al heel wat veranderingen en verbeteringen in petto had zijn we in huis weer begonnen aan een paar grote projecten; het veranderen van onze keuken/gang/woonkamer
en de start van De Hondentuin; ons oppas en logeeradres voor ( Bearded) collies en andere sheepdogs in eigen huis en tuin, waar we afgelopen zomer al een voorproefje in de familiekring van hebben mogen meemaken. We hopen dat er veel baasjes en hun hondenkinderen hun weg naar ons zullen weten te vinden.
Hoewel de natuur rondom ons zich klaarmaakt voor misschien weer een strenge winter, start voor ons dit Najaar met een nieuw seizoen vol veranderingen, verrassingen en vooral genieten...
zaterdag 17 september 2011
woensdag 20 juli 2011
'n kwieke dame
Zoals jullie wel ergens op onze hyves,FB of website hebben kunnen lezen hebben we een hondenlogeetje.
De Border Collie dame, Bo, in kwestie is al aardig op leeftijd, tenminste als je bijna 12 zo mag noemen.
Maar nog best wel bij de pannen. Dobby merkte dat de eerste dag al op nadat ze hem flink snaaide omdat hij aan haar vot bleef snuffelen. Toen de rollen werden omgedraaid was het ijs echter zo gebroken.
Haar familie was bang dat ze wat moeite zou hebben met aanpassen aan ons Beardie-huishouden, vooral met eten. Omdat ze thuis de hele dag een bak brokken ter beschikking heeft en hier twee keer per dag eten zou gaan krijgen. Maar dat was zo gepiept.
De eerste avond wilde ze inderdaad niet eten en ging ze op 12 o'clock haar bak liggen te bewaken tegen de andere honden. Alleen had ze buiten de vrouwelijke waard gerekend, die haar bak gewoon weghaalde, toen de anderen het op hadden.
Dus moest ze zonder eten naar bed.( zielig he?) De volgende ochtend leek het verhaal zich te vervolgen. Weer ging ze haar bak bewaken tot.. het nieuwe vrouwtje de lege etensbakken van de Beardie-heren weg begon te halen. De blik die ze toewierp was alleszeggend en met een korte snelle sprint stoof ze op haar bak af om die snel leeg te 'vreten".Want stel je voor.......!!!
Daarna was de zaak beklonken. S'avonds bij het vullen van de bakken stonden er ineens twee honden in afwachting van in de keuken...de zwart-witte Beardiereu, die er altijd staat, en een zwart-witte Border dame.
Ons Beardie-meisje vond zo'n oudere dame in haar thuis maar een vreemde zaak. Met het wandelen samen, want Baas gaat nu met de twee jongens en Bazin met de dames, was het even wennen. Deze Border Collie dame plast namelijk als een reu, met een poot half opgelicht en dat is wel raar en je weet natuurlijk ook niet of ze je iets doet...dus werden er haastige blikken geworpen om botsingen te voorkomen.
Wanneer je denkt dat als je al eerder met een oudere dove hond hebt moeten omgaan het wel gemakkelijk is dan kom je bedrogen uit. Ja er zijn overeenkomsten zoals een hond die zo diep slaapt dat je denkt... juist of het stramme van de poten als ze lang op de tegelvloer heeft gelegen maar terwijl Chico en Misty destijds steeds langzamer werden met wandelen, is deze dame nog zo kwiek dat ze met gemak de lange wandeling van de "jongelui" op hun tempo aankan. Al is het, omdat haar eigen Baas toch net andere gebaren maakt dan jij, even zoeken naar het juiste commando/gebaar wanneer ze onderweg een andere hond opmerkt en het op blaffen zet.
"he, heb je er een hond bij?" wordt er al regelmatig gevraagd onderweg. Ja zeker, als je Keshia en Bo nu met zijn tweetjes naast elkaar ziet lopen, zou je haast denken.
Bo heeft zich al aardig ingeburgerd; geen probleem dat die nieuwe bazin haar oren schoonmaakt en haar medicijn geeft ( of zou het hondensnoepje erna het 'm doen)....Tuurlijk krijgt ook zij een knuffel als het Vrouwtje beneden komt of thuis....nee, snaaien als de anderen in je buurt komen dat mag ook jij niet...plaats genoeg voor vier honden rondom de bank hoor, veel gezelliger tvkijken toch zo samen...balletje gooien ( hee wat hebben we ineens veel balletjes weer)
Wat nou, Beardies en Border Collies gaan niet samen? Wel dus.
Dat een hond van bijna 12 zich nog zo goed kan aanpassen en zelfs nog nieuwe dingen kan leren daar staat dit Vrouwtje zelfs versteld van!
Zo is het bij ons de gewoonte om voor het slapengaan de Beardiebatjes een koekje te geven als ze op hun plaatsje zijn. De eerste avond wordt het koekje nog argwanend bekeken....de tweede dag echter... en dat terwijl Zij de lade niet kan horen waar de koekjes vandaan komen, spurt ze net zo snel als de anderen naar haar mand om daar keurig rechtop zittend haar koekje af te wachten.
Dat wordt dus nog leuk als ze straks weer thuis is ( Sorry Broertje van me)
Weet het zeker dat het voor iedereen wel weer vreemd zal zijn als haar eigen familie straks terug is van kampeervakantie en ze weer weg gaat.
De Border Collie dame, Bo, in kwestie is al aardig op leeftijd, tenminste als je bijna 12 zo mag noemen.
Maar nog best wel bij de pannen. Dobby merkte dat de eerste dag al op nadat ze hem flink snaaide omdat hij aan haar vot bleef snuffelen. Toen de rollen werden omgedraaid was het ijs echter zo gebroken.
Haar familie was bang dat ze wat moeite zou hebben met aanpassen aan ons Beardie-huishouden, vooral met eten. Omdat ze thuis de hele dag een bak brokken ter beschikking heeft en hier twee keer per dag eten zou gaan krijgen. Maar dat was zo gepiept.
De eerste avond wilde ze inderdaad niet eten en ging ze op 12 o'clock haar bak liggen te bewaken tegen de andere honden. Alleen had ze buiten de vrouwelijke waard gerekend, die haar bak gewoon weghaalde, toen de anderen het op hadden.
Dus moest ze zonder eten naar bed.( zielig he?) De volgende ochtend leek het verhaal zich te vervolgen. Weer ging ze haar bak bewaken tot.. het nieuwe vrouwtje de lege etensbakken van de Beardie-heren weg begon te halen. De blik die ze toewierp was alleszeggend en met een korte snelle sprint stoof ze op haar bak af om die snel leeg te 'vreten".Want stel je voor.......!!!
Daarna was de zaak beklonken. S'avonds bij het vullen van de bakken stonden er ineens twee honden in afwachting van in de keuken...de zwart-witte Beardiereu, die er altijd staat, en een zwart-witte Border dame.
Ons Beardie-meisje vond zo'n oudere dame in haar thuis maar een vreemde zaak. Met het wandelen samen, want Baas gaat nu met de twee jongens en Bazin met de dames, was het even wennen. Deze Border Collie dame plast namelijk als een reu, met een poot half opgelicht en dat is wel raar en je weet natuurlijk ook niet of ze je iets doet...dus werden er haastige blikken geworpen om botsingen te voorkomen.
Wanneer je denkt dat als je al eerder met een oudere dove hond hebt moeten omgaan het wel gemakkelijk is dan kom je bedrogen uit. Ja er zijn overeenkomsten zoals een hond die zo diep slaapt dat je denkt... juist of het stramme van de poten als ze lang op de tegelvloer heeft gelegen maar terwijl Chico en Misty destijds steeds langzamer werden met wandelen, is deze dame nog zo kwiek dat ze met gemak de lange wandeling van de "jongelui" op hun tempo aankan. Al is het, omdat haar eigen Baas toch net andere gebaren maakt dan jij, even zoeken naar het juiste commando/gebaar wanneer ze onderweg een andere hond opmerkt en het op blaffen zet.
"he, heb je er een hond bij?" wordt er al regelmatig gevraagd onderweg. Ja zeker, als je Keshia en Bo nu met zijn tweetjes naast elkaar ziet lopen, zou je haast denken.
Bo heeft zich al aardig ingeburgerd; geen probleem dat die nieuwe bazin haar oren schoonmaakt en haar medicijn geeft ( of zou het hondensnoepje erna het 'm doen)....Tuurlijk krijgt ook zij een knuffel als het Vrouwtje beneden komt of thuis....nee, snaaien als de anderen in je buurt komen dat mag ook jij niet...plaats genoeg voor vier honden rondom de bank hoor, veel gezelliger tvkijken toch zo samen...balletje gooien ( hee wat hebben we ineens veel balletjes weer)
Wat nou, Beardies en Border Collies gaan niet samen? Wel dus.
Dat een hond van bijna 12 zich nog zo goed kan aanpassen en zelfs nog nieuwe dingen kan leren daar staat dit Vrouwtje zelfs versteld van!
Zo is het bij ons de gewoonte om voor het slapengaan de Beardiebatjes een koekje te geven als ze op hun plaatsje zijn. De eerste avond wordt het koekje nog argwanend bekeken....de tweede dag echter... en dat terwijl Zij de lade niet kan horen waar de koekjes vandaan komen, spurt ze net zo snel als de anderen naar haar mand om daar keurig rechtop zittend haar koekje af te wachten.
Dat wordt dus nog leuk als ze straks weer thuis is ( Sorry Broertje van me)
Weet het zeker dat het voor iedereen wel weer vreemd zal zijn als haar eigen familie straks terug is van kampeervakantie en ze weer weg gaat.
dinsdag 19 juli 2011
Foutje bedankt!
"mam, er is iets met mijn computer??? Hij doet heel raar, ik heb geen msn meer, geen skype...ja wel nog internet. "( klinkt het ergens al bekend?) Mams tegen dochter; "heb je AVG al geupdated..ja mam...een scan gedraaid...vanmorgen nog...dat heb je met al die zooi die je download...ik zit alleen maar op Hyves en You Tube mam....er komt steeds een scherm op..."
Zucht, "okee ga hem dan maar naar beneden halen!"
Laptop op tafel, opstarten okee, meteen pop-up rechtsonder van een of ander rood/zwarte virusscanner."heb je die gedownload?"Nee mama, die was er opeens"...jaja
AVG openen. Helaas; pop-up; AVG.exe is geinfecteerd en wordt geblokkeerd zegt de Rood/Zwarte onbekende. Prompt een groot scherm waarin razendsnel, euh, wel honderden virussen worden gevonden en op mijn radicale kruisje gereageert wordt wilt u wel onbeschermd verder...ja zeker!
Waarom opent AVG niet? Dan maar Defender opstarten; jammer dan same story...CCleaner dan...Nadaa! Internet openen; dat werkt nog..F-secure online scanner erover..dus niet..de onbekende rood/zwarte popt-up Geinfecteerd programma, uitvoering gestopt. Staat er een vreemd programma in de lijst nee.. processen dan; rechtermuisknop Taakbeheer; dus pech... taskui.exe is geinfecteerd en afgesloten.
Ojee het ziet er naar uit dat we een hardnekkig virus binnen hebben want alles dat maar enigszins een opening is naar het verwijderen wordt geblokkeerd, zelfs als we de pop-ups negeren.
Dan maar met een omweg. Eerst alle temporary files en cookies deleten. Dan IE opstarten..traag..maar nog werkend. Zoek"vreemde virusscanner" Meteen 10 sites over deze Oldschool Malware Trojan virus...
Dit is dus echt foute boel!! ah..mijn favouriete site voor probleemoplossing staat er ook bij. Klik..Ja dus een Trojan binnen. Die vervelende pop-ups tussendoor.Scroll naar... hoe te verwijder...Okee zegt meneer Trojan, dat hoef je niet te lezen, IE closed. Opnieuw maar nu direct naar favouriete site...scroll...advies..haal vink bij proxy onder LAN weg, reboot, F8, safe mode with networking- andere virusscanner downloaden.
Goed doen we...geintje...geen vinkje..F8 reageert niet ( werkt dat niet bij windows 7?)..wel F2 maar daar zie ik nergens de keuze die ik moest maken... computer start van zichzelf door. Weer IE openen en een andere oplossing zoeken, maar bij elke site met de naam van de Vreemdeling wordt IE consequent afgesloten. Dan even via zoon's pc het web op. Tips meenemen en proberen een virusscanner te downloaden.Ja dat mag best van Meneer, maar openen en runnen... helaas pindakaas.
Nog eens taakbeheer proberen maar nu via msconfig...Override door virus. Via reboot, ctrl-alt-del en dan taakbeheer...nee ook niet weer geblokkeerd. Begint irritant te worden dit virusje!
Ik begin er een hard hoofd in te krijgen. Al ruim twee en een half uur bezig. Dan..FLOEP..zwart beeld met een of andere te snel verdwijnende tekst en laptop is uit. K*T, wat is dit nu oververhit door het verwerken van al die pop-ups of windows aangetast? 5 minuten wachten dan maar..ja lekker..doe maar een kopje koffie...
Even naar de wc, de koffie opleuten en dan laptop weer aan, bij de eerste tekenen van het opstarten van dochters werkscherm ctrl-alt-del en taakbeheer kiezen..Nadaa..te laat Trojan alweer actief. Goed Jij vervelend ik ook vervelend.Uit die laptop."kunnen we 'm niet beter wegbrengen naar de Pc zaak?"wordt gevraagd.
Nee we proberen opnieuw...net iets eerder dan het beeldscherm opstart..ctrl-alt-del en taakbeheer. Twee pogingen verder ( sorry lappie)..we zijn binnen in taakbeheer..tabblad processen. Ergens moet dat rotding staan..snel checken voor ie het weer overneemt. Van alles wat lijkt op combi's van letters van de fake virusscanner, alles wat vreemd lijkt en alles wat ik niet herken als van windows zelf ( ahum, bij mijn eigen desktop met XP moet je wel eens wat processen stopzetten om de pc te versnellen), daar wordt het proces van beeindigd...we houden hoop.
Taakbeheer naar taakbalk anders kom ik er misschien niet meer in...ik zie nog geen pop-up.
Zou AVG nu lukken? Yep..updaten en draaien die hap..helaas vindt AVG alleen maar cookies. Ccleaner er achteraan...maar liefst 78001 temp files ( hoe kan dat nu ik had er al zelf gedeleted).Goed schoon maar op.
Nog steeds geen pop-up..checken bij Taakbeheer of er niets is teruggekeerd uit het Verwijderde .....nee 't gaat nog goed...
Via configuratie dan Defender opstarten..volledige scan aan na een update. "kan uren duren".
Goed hoor..we hebben nog de hele avond.
Drie kwartier later; gevonden een ernstige bedreiging asx.wimad.az Trojan. Wilt U hem verwijderen of in quarantaine?
Nou Verwijder maar lekker hoor.
Voor alle zekerheid alle virusscanners nog maar eens updaten, windows gooit er nog even een beveiliging en een servicepackje tegen aan ( Fijn, kon dat niet eerder?). De laptop uit. En weer opnieuw aanzetten. Op Hoop van Zege.
Joepie de Poe... het is gelukt we hebben het beest verslagen!
Dankjewel Mams... kosten 3 uur en 20 minuten en de eerste aflevering van NCIS-LA gemist.
Foutje bedankt!
Zucht, "okee ga hem dan maar naar beneden halen!"
Laptop op tafel, opstarten okee, meteen pop-up rechtsonder van een of ander rood/zwarte virusscanner."heb je die gedownload?"Nee mama, die was er opeens"...jaja
AVG openen. Helaas; pop-up; AVG.exe is geinfecteerd en wordt geblokkeerd zegt de Rood/Zwarte onbekende. Prompt een groot scherm waarin razendsnel, euh, wel honderden virussen worden gevonden en op mijn radicale kruisje gereageert wordt wilt u wel onbeschermd verder...ja zeker!
Waarom opent AVG niet? Dan maar Defender opstarten; jammer dan same story...CCleaner dan...Nadaa! Internet openen; dat werkt nog..F-secure online scanner erover..dus niet..de onbekende rood/zwarte popt-up Geinfecteerd programma, uitvoering gestopt. Staat er een vreemd programma in de lijst nee.. processen dan; rechtermuisknop Taakbeheer; dus pech... taskui.exe is geinfecteerd en afgesloten.
Ojee het ziet er naar uit dat we een hardnekkig virus binnen hebben want alles dat maar enigszins een opening is naar het verwijderen wordt geblokkeerd, zelfs als we de pop-ups negeren.
Dan maar met een omweg. Eerst alle temporary files en cookies deleten. Dan IE opstarten..traag..maar nog werkend. Zoek"vreemde virusscanner" Meteen 10 sites over deze Oldschool Malware Trojan virus...
Dit is dus echt foute boel!! ah..mijn favouriete site voor probleemoplossing staat er ook bij. Klik..Ja dus een Trojan binnen. Die vervelende pop-ups tussendoor.Scroll naar... hoe te verwijder...Okee zegt meneer Trojan, dat hoef je niet te lezen, IE closed. Opnieuw maar nu direct naar favouriete site...scroll...advies..haal vink bij proxy onder LAN weg, reboot, F8, safe mode with networking- andere virusscanner downloaden.
Goed doen we...geintje...geen vinkje..F8 reageert niet ( werkt dat niet bij windows 7?)..wel F2 maar daar zie ik nergens de keuze die ik moest maken... computer start van zichzelf door. Weer IE openen en een andere oplossing zoeken, maar bij elke site met de naam van de Vreemdeling wordt IE consequent afgesloten. Dan even via zoon's pc het web op. Tips meenemen en proberen een virusscanner te downloaden.Ja dat mag best van Meneer, maar openen en runnen... helaas pindakaas.
Nog eens taakbeheer proberen maar nu via msconfig...Override door virus. Via reboot, ctrl-alt-del en dan taakbeheer...nee ook niet weer geblokkeerd. Begint irritant te worden dit virusje!
Ik begin er een hard hoofd in te krijgen. Al ruim twee en een half uur bezig. Dan..FLOEP..zwart beeld met een of andere te snel verdwijnende tekst en laptop is uit. K*T, wat is dit nu oververhit door het verwerken van al die pop-ups of windows aangetast? 5 minuten wachten dan maar..ja lekker..doe maar een kopje koffie...
Even naar de wc, de koffie opleuten en dan laptop weer aan, bij de eerste tekenen van het opstarten van dochters werkscherm ctrl-alt-del en taakbeheer kiezen..Nadaa..te laat Trojan alweer actief. Goed Jij vervelend ik ook vervelend.Uit die laptop."kunnen we 'm niet beter wegbrengen naar de Pc zaak?"wordt gevraagd.
Nee we proberen opnieuw...net iets eerder dan het beeldscherm opstart..ctrl-alt-del en taakbeheer. Twee pogingen verder ( sorry lappie)..we zijn binnen in taakbeheer..tabblad processen. Ergens moet dat rotding staan..snel checken voor ie het weer overneemt. Van alles wat lijkt op combi's van letters van de fake virusscanner, alles wat vreemd lijkt en alles wat ik niet herken als van windows zelf ( ahum, bij mijn eigen desktop met XP moet je wel eens wat processen stopzetten om de pc te versnellen), daar wordt het proces van beeindigd...we houden hoop.
Taakbeheer naar taakbalk anders kom ik er misschien niet meer in...ik zie nog geen pop-up.
Zou AVG nu lukken? Yep..updaten en draaien die hap..helaas vindt AVG alleen maar cookies. Ccleaner er achteraan...maar liefst 78001 temp files ( hoe kan dat nu ik had er al zelf gedeleted).Goed schoon maar op.
Nog steeds geen pop-up..checken bij Taakbeheer of er niets is teruggekeerd uit het Verwijderde .....nee 't gaat nog goed...
Via configuratie dan Defender opstarten..volledige scan aan na een update. "kan uren duren".
Goed hoor..we hebben nog de hele avond.
Drie kwartier later; gevonden een ernstige bedreiging asx.wimad.az Trojan. Wilt U hem verwijderen of in quarantaine?
Nou Verwijder maar lekker hoor.
Voor alle zekerheid alle virusscanners nog maar eens updaten, windows gooit er nog even een beveiliging en een servicepackje tegen aan ( Fijn, kon dat niet eerder?). De laptop uit. En weer opnieuw aanzetten. Op Hoop van Zege.
Joepie de Poe... het is gelukt we hebben het beest verslagen!
Dankjewel Mams... kosten 3 uur en 20 minuten en de eerste aflevering van NCIS-LA gemist.
Foutje bedankt!
vrijdag 15 juli 2011
Dobby Dobermans
Gisteren werd onze bruine beardie Dobby What a View of Happy Tale al weer 6 jaar.
Wat gaat de tijd eigenlijk snel hè?
Er is een tijdje geweest dat ik dacht dat de leeftijd zou zijn die hij maximaal zou worden. In het begin van zijn vertoeven bij ons , toen de navelbreuk die hij had niet vanzelf overging zoals door velen werd gedacht en hij met nog geen 6 maanden alsnog onder het mes moest om het te laten dichten..bijvoorbeeld.
En later toen we moesten stoppen met onze gezamelijke passie Behendigheid, waar we net waren begonnen met regionale wedstrijdjes, omdat de Raad van Beheer in een tweede controle ervan bevestigde dat hij HD-D had. Identiek dezelfde afwijking in de kogelvorm van zijn heup als zijn oudoom Misty had bij de foto's die met zijn ouderdomsHD/Arthrose waren gemaakt.
Elke dag, zeker als het klam en koud is, is het eerste wat ik doe, checken of Dobby niet stram loopt of moeite heeft met opstaan als teken dat de HD uitwendig zichtbaar wordt. Soms na een erg lange wandeling, zeker als er geklommen moet worden tegen heuvels op, dan is hij wat langzamer, voorzichtiger en mankt ie een beetje. Maar de volgende dag maakt hij weer soepeltjes gebruik van zijn lijf om over het hekwerk en de borderrand erachter heen te springen zodat hij in het vijvertje in de tuin kan gaan drinken. Als ik dan zie dat hij na die sprong van zeker 80-90 hoog netjes op zijn poten terecht komt hoop ik dat hij net als zijn oudoom Misty pas echte klachten krijgt na zijn elfde levensjaar.Maar ook dan,weet ik van Misty, zijn Beardies echte Die-Hards, met een pijngrens die een stuk hoger ligt dan bij ons mensen.
Onze Dobermans, zoals ik hem gekscherend noem omdat er nogal wat strubbels waren tussen hem en Nelson is inmiddels in een rustiger vaarwater aangelandt. Hoewel er ten tijde van de loopsheid van Keshia nog wel een wisselwerking was in zijn hormonen bleven de pieken in de vorm van twee vechtende reuen dit keer achterwege. Dobby ging geen enkele keer in op de uitdagingen die Nelson hem voorlegde maar bleef de hele periode met een bochtje om hem heen gaan. Tijdens de heldagen was hij wel eventjes helemaal van de kaart...zielig gewoon!
Inmiddels zijn we weer tig daagjes verder en is de rust in de roedel wedergekeerd en hebben we aan Dobby een geheel andere veel rustigere aardigere hond dan voor de chemische castratie. De grote dikke knuffelvot van de eerste twee jaren is herboren!
Zelfs zo dat hij op zijn buik gestreeld worden belangrijker vindt, dan dat hij op zijn rug ligt in de buurt van Nelson ( die sinds Dobby's verandering ook een stuk evenwichtiger is)
Dus ja...ik ben blij dat ik hem ( chemisch) heb laten castreren ondanks de nadelen die het voor zijn gewicht en dus zijn HD kan hebben. Dat zijn namelijk zaken waar je zonder veel moeite op kunt anticiperen; voerhoeveelheid aanpassen, glucosaminepilletje, de wandelroute laten afhangen van het weer, een iets warmere ligplaats .... trouwens niets zo gezellig als een wollige beardie half op je schoot op de bank tijdens het tv-hangen hoor....
Dobby gefeliciteerd met je verjaardag en dat er nog vele mogen volgen.
Wat gaat de tijd eigenlijk snel hè?
Er is een tijdje geweest dat ik dacht dat de leeftijd zou zijn die hij maximaal zou worden. In het begin van zijn vertoeven bij ons , toen de navelbreuk die hij had niet vanzelf overging zoals door velen werd gedacht en hij met nog geen 6 maanden alsnog onder het mes moest om het te laten dichten..bijvoorbeeld.
En later toen we moesten stoppen met onze gezamelijke passie Behendigheid, waar we net waren begonnen met regionale wedstrijdjes, omdat de Raad van Beheer in een tweede controle ervan bevestigde dat hij HD-D had. Identiek dezelfde afwijking in de kogelvorm van zijn heup als zijn oudoom Misty had bij de foto's die met zijn ouderdomsHD/Arthrose waren gemaakt.
Elke dag, zeker als het klam en koud is, is het eerste wat ik doe, checken of Dobby niet stram loopt of moeite heeft met opstaan als teken dat de HD uitwendig zichtbaar wordt. Soms na een erg lange wandeling, zeker als er geklommen moet worden tegen heuvels op, dan is hij wat langzamer, voorzichtiger en mankt ie een beetje. Maar de volgende dag maakt hij weer soepeltjes gebruik van zijn lijf om over het hekwerk en de borderrand erachter heen te springen zodat hij in het vijvertje in de tuin kan gaan drinken. Als ik dan zie dat hij na die sprong van zeker 80-90 hoog netjes op zijn poten terecht komt hoop ik dat hij net als zijn oudoom Misty pas echte klachten krijgt na zijn elfde levensjaar.Maar ook dan,weet ik van Misty, zijn Beardies echte Die-Hards, met een pijngrens die een stuk hoger ligt dan bij ons mensen.
Onze Dobermans, zoals ik hem gekscherend noem omdat er nogal wat strubbels waren tussen hem en Nelson is inmiddels in een rustiger vaarwater aangelandt. Hoewel er ten tijde van de loopsheid van Keshia nog wel een wisselwerking was in zijn hormonen bleven de pieken in de vorm van twee vechtende reuen dit keer achterwege. Dobby ging geen enkele keer in op de uitdagingen die Nelson hem voorlegde maar bleef de hele periode met een bochtje om hem heen gaan. Tijdens de heldagen was hij wel eventjes helemaal van de kaart...zielig gewoon!
Inmiddels zijn we weer tig daagjes verder en is de rust in de roedel wedergekeerd en hebben we aan Dobby een geheel andere veel rustigere aardigere hond dan voor de chemische castratie. De grote dikke knuffelvot van de eerste twee jaren is herboren!
Zelfs zo dat hij op zijn buik gestreeld worden belangrijker vindt, dan dat hij op zijn rug ligt in de buurt van Nelson ( die sinds Dobby's verandering ook een stuk evenwichtiger is)
Dus ja...ik ben blij dat ik hem ( chemisch) heb laten castreren ondanks de nadelen die het voor zijn gewicht en dus zijn HD kan hebben. Dat zijn namelijk zaken waar je zonder veel moeite op kunt anticiperen; voerhoeveelheid aanpassen, glucosaminepilletje, de wandelroute laten afhangen van het weer, een iets warmere ligplaats .... trouwens niets zo gezellig als een wollige beardie half op je schoot op de bank tijdens het tv-hangen hoor....
Dobby gefeliciteerd met je verjaardag en dat er nog vele mogen volgen.
donderdag 30 juni 2011
De laatste loodjes
Terwijl de loodjes het zwaarst wegen voor Mams, gaat er een zucht van verlichting op bij zoon.
Zijn schoolverlaterskamp te Brunssum is op het regenachtige weer na een nooit te vergeten ervaring geworden. De kennismaking met zijn toekomstige life science klas en zijn nieuwe mentor is prettig verlopen, zodat in elk geval hij de grote veranderingen die op stapel staan met vertrouwen tegemoet ziet.
Na ontelbare repetities en pittige generales is de eerste officiële voorstelling van de musical van groep 8, Strafkamp, een feit én een succes geworden. Mams is ervan overtuigd dat ze aanstaande vrijdag, als ze, vanuit de zaal ( in plaats van van achter de coulissen) vol trots de escapades van Zoonlief en zijn klasgenootjes op het podium zit te kijken, ze ongetwijfeld de nodige traantjes zal wegpinken.
Nog anderhalve week te gaan voor het leven van alledag wordt verruild voor een welverdiende zomervakantie. Een dagelijks ritme dat zelfs ingebakken zit bij onze honden. Als Baas om kwart op zeven richting werk is vertrokken staan ze klokslag half 8 al klaar om Dochter uit te "zwaaien". Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze voor niets staan te blaffen. Dochter is er niet!
Want zij is deze week op schoolverlaterskamp in Zeeland. In een week waarin de zinderende hitte zelfs de kaarsen op onze verandatafel heeft doen smelten en bliksemend noodweer Nederland op de kop zet.
Dag handje in hand, "selluf"doen, struikelen over speelgoed, geitjes voeren, en schepjes in de zandbak.
Dag Maan-Roos-Vis, vriendjes over de vloer, leren fietsen zonder wieltjes en zwemles.
Dag communicantje, uitzwaaien bij de schoolreis.
Dag flippo en voetbalplaatjes mania, pokemon, anubis en nintendofreakjes.
En dag hulpouder zijn op de basisschool en samen lunchen tussen de middag.
Vooral afgelopen jaar lijkt wel voorbij te zijn gevlogen. Zoon, die de Cito eindtoets maar een makkie vond. Zijn eigen eitjes leerde bakken en daar een gewoonte van maakte op de woensdagmiddag. Dochterlief die disco avonden had en elke dag, zelfs bij 20 cm sneeuw niet wilde gebracht maar zelf op de fiets naar school toog. De spannende tijd van wachten op de uitslagen van toetsen en het wel of niet aangenomen worden als leerling op twee nieuwe scholen.
De kleren aan de waslijn die met de maand groter lijken te worden.
Een jaar waarin zowel Zoon als Dochter enorm zijn gegroeid. Letterlijk en Figuurlijk!!!
En Mams...tja...steeds een beetje minder nodig lijken te hebben.
Nog anderhalve week te gaan...
Voor Dochter staat nog het aanmeten van de kokskleding op het programma die ze nodig heeft om de richting Horeca in te gaan. En niet onbelangrijk; Haar eerste gala-avond.
De jurk hangt al klaar, de schoenen zijn uitgezocht en de komende woensdag zal ongetwijfeld in het teken staan van kapsels en mace-up. Zo'n echte moeder- dochterdag. Alhoewel Paps zich ook niet onbetuigd laat en een bijzonder vervoer heeft weten te regelen om op unieke wijze bij het Gala te arriveren.
Boeken moeten ingeleverd, adressen uitgewisseld, foto's gemaakt en kastjes uitgeruimd. En dan zal het de laatste schooldag zijn van 2010-2011.
Afscheid van het vertrouwde. Voor Dochter die, na 3 jaar begeleid leren, de overstap gaat maken naar het Regulier onderwijs. En Zoon en zijn klasgenoten die die dag zullen worden uitgezwaaid door de groepen 1 tot en met 7 van de Basisschool waar hij de afgelopen 8 jaar bijna dagelijks te vinden was.
Dat wordt ongetwijfeld emotioneel!
En na de zomervakantie gaat het leven van dit gezin met een "brugpieper"en een zestienjarige een geheel andere wending nemen. Gelukkig heeft Mams zeven weken om aan het idee te wennen.
Alle leerlingen van groep 8 BS Willibrordus Obbicht en klas 3 Dacapo Eysenhegge Sittard heel veel plezier gewenst op jullie nieuwe school en een fijne toekomst.
Zijn schoolverlaterskamp te Brunssum is op het regenachtige weer na een nooit te vergeten ervaring geworden. De kennismaking met zijn toekomstige life science klas en zijn nieuwe mentor is prettig verlopen, zodat in elk geval hij de grote veranderingen die op stapel staan met vertrouwen tegemoet ziet.
Na ontelbare repetities en pittige generales is de eerste officiële voorstelling van de musical van groep 8, Strafkamp, een feit én een succes geworden. Mams is ervan overtuigd dat ze aanstaande vrijdag, als ze, vanuit de zaal ( in plaats van van achter de coulissen) vol trots de escapades van Zoonlief en zijn klasgenootjes op het podium zit te kijken, ze ongetwijfeld de nodige traantjes zal wegpinken.
Nog anderhalve week te gaan voor het leven van alledag wordt verruild voor een welverdiende zomervakantie. Een dagelijks ritme dat zelfs ingebakken zit bij onze honden. Als Baas om kwart op zeven richting werk is vertrokken staan ze klokslag half 8 al klaar om Dochter uit te "zwaaien". Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze voor niets staan te blaffen. Dochter is er niet!
Want zij is deze week op schoolverlaterskamp in Zeeland. In een week waarin de zinderende hitte zelfs de kaarsen op onze verandatafel heeft doen smelten en bliksemend noodweer Nederland op de kop zet.
Dag handje in hand, "selluf"doen, struikelen over speelgoed, geitjes voeren, en schepjes in de zandbak.
Dag Maan-Roos-Vis, vriendjes over de vloer, leren fietsen zonder wieltjes en zwemles.
Dag communicantje, uitzwaaien bij de schoolreis.
Dag flippo en voetbalplaatjes mania, pokemon, anubis en nintendofreakjes.
En dag hulpouder zijn op de basisschool en samen lunchen tussen de middag.
Vooral afgelopen jaar lijkt wel voorbij te zijn gevlogen. Zoon, die de Cito eindtoets maar een makkie vond. Zijn eigen eitjes leerde bakken en daar een gewoonte van maakte op de woensdagmiddag. Dochterlief die disco avonden had en elke dag, zelfs bij 20 cm sneeuw niet wilde gebracht maar zelf op de fiets naar school toog. De spannende tijd van wachten op de uitslagen van toetsen en het wel of niet aangenomen worden als leerling op twee nieuwe scholen.
De kleren aan de waslijn die met de maand groter lijken te worden.
Een jaar waarin zowel Zoon als Dochter enorm zijn gegroeid. Letterlijk en Figuurlijk!!!
En Mams...tja...steeds een beetje minder nodig lijken te hebben.
Nog anderhalve week te gaan...
Voor Dochter staat nog het aanmeten van de kokskleding op het programma die ze nodig heeft om de richting Horeca in te gaan. En niet onbelangrijk; Haar eerste gala-avond.
De jurk hangt al klaar, de schoenen zijn uitgezocht en de komende woensdag zal ongetwijfeld in het teken staan van kapsels en mace-up. Zo'n echte moeder- dochterdag. Alhoewel Paps zich ook niet onbetuigd laat en een bijzonder vervoer heeft weten te regelen om op unieke wijze bij het Gala te arriveren.
Boeken moeten ingeleverd, adressen uitgewisseld, foto's gemaakt en kastjes uitgeruimd. En dan zal het de laatste schooldag zijn van 2010-2011.
Afscheid van het vertrouwde. Voor Dochter die, na 3 jaar begeleid leren, de overstap gaat maken naar het Regulier onderwijs. En Zoon en zijn klasgenoten die die dag zullen worden uitgezwaaid door de groepen 1 tot en met 7 van de Basisschool waar hij de afgelopen 8 jaar bijna dagelijks te vinden was.
Dat wordt ongetwijfeld emotioneel!
En na de zomervakantie gaat het leven van dit gezin met een "brugpieper"en een zestienjarige een geheel andere wending nemen. Gelukkig heeft Mams zeven weken om aan het idee te wennen.
Alle leerlingen van groep 8 BS Willibrordus Obbicht en klas 3 Dacapo Eysenhegge Sittard heel veel plezier gewenst op jullie nieuwe school en een fijne toekomst.
woensdag 22 juni 2011
Een vreemde eend in de bijt
Ik zit hier met een stel piepende, simmende reuen op de achtergrond en een hoogloops teefje dat stoicijns schijnheilig zit te wezen in de bench.
Zelfs Dobby heeft het "virus"nu te pakken en is gestopt met eten... dus de chemische castratie doet zijn werk spijtig genoeg nog niet helemaal. Wel zien we grote veranderingen in de manier waarop de jongens met elkaar omgaan. Was het de afgelopen keren al tig keer raak geweest tussen hen omdat Dobby met snauwen en aanzetten tot een gevecht Nelson's machogedrag wenstte te ondermijnen, nu zien we hem als de Macho van zich laat horen, schoorvoetend achteruit stappen en een andere weg kiezen. Eigenlijk doet hij niet echt pogingen om bij Keshia te komen maar aan zijn zenuwachtig gelikkebaard te zien zijn ook zijn hormonen op hol geslagen.
Keshia maakte het helemaal bont gisteren.....
Dobby zat gewoon relaxed op de grote bank, wat op afstand met dochterlief te tutten, Keshia lag op de tweezitter. Opeens springt ze van die bank af..rent naar de bank van Dobby...klautert naast hem...maakt ze hoger en groter dan hem en gaat op een hele diepe eentonige manier tegen hem grommen. Dobby's gezicht sprak boekdelen! Hij wist zich gewoonweg geen raad met haar...
Helaas had Keshia het even verkeerd gepland want de afsluitingsles van de cursus behendigheid was deze week. En een hoogloops teefje meenemen naar een groep honden leek mij niet zo'n goed idee.
Even overleg gepleegd en toen kon ik toch meedoen met de laatste les ....
met de zwarte schapendoes Gimli van de instructeur. Deze probeerde dochterlief, die voor het fotografeer gebeuren was meegegaan, te overtuigen dat schapendoezen toch veel leuker zijn dan zo'n "wanna be " als onze Bearded Collies, maar MJ houdt vast aan haar eigen liefde voor..Shelties.
Dat schapendoezen net als Beardies blaffend enthousiast zijn om behendigheid te doen werd al snel duidelijk. Suus, Keshia's halfzusje wakkerde het vuurtje mee aan en dus zijn er ongetwijfeld een paar cursisten achteraf blij geweest met de rust thuis.
Net als Keshia is Gimli nog een beetje schuw voor de wip maar alle andere toestellen nam ze met het gemakje....dat wil zeggen als ik de aantrekkingskracht die baas had op haar kon ombuigen tot aandacht voor mij. Niet zo gemakkelijk want zelfs met mijn hand vol koekjes was het magnetisme toch af en toe sterker.
Met Keshia vaker veel eerder dan ik bij het einde van zo'n toestel als de kattenloop, was het lopen met Gimli echter gewoon een verademing.....ja...ik kon het bijhouden... toch voelde het net zo als met een beardie werken...zou dat het rasgevoel zijn???
Het was een beetje spijtig dat ik het seizoen niet met Keshia kon afsluiten maar het was echt heel leuk om met een andere hond dan die van jezelf te trainen.Maar volgend seizoen ga ik weer lekker met Keshia trainen en dan bij behendigheid 3.
Met het diploma op zak en een zak koekjes mee voor het thuisfront en een heleboel foto's gemaakt door MJ en mezelf gingen we weer huiswaarts waar dat stelletje beardiebatjes ons al opwachtte.
Zelfs Dobby heeft het "virus"nu te pakken en is gestopt met eten... dus de chemische castratie doet zijn werk spijtig genoeg nog niet helemaal. Wel zien we grote veranderingen in de manier waarop de jongens met elkaar omgaan. Was het de afgelopen keren al tig keer raak geweest tussen hen omdat Dobby met snauwen en aanzetten tot een gevecht Nelson's machogedrag wenstte te ondermijnen, nu zien we hem als de Macho van zich laat horen, schoorvoetend achteruit stappen en een andere weg kiezen. Eigenlijk doet hij niet echt pogingen om bij Keshia te komen maar aan zijn zenuwachtig gelikkebaard te zien zijn ook zijn hormonen op hol geslagen.
Keshia maakte het helemaal bont gisteren.....
Dobby zat gewoon relaxed op de grote bank, wat op afstand met dochterlief te tutten, Keshia lag op de tweezitter. Opeens springt ze van die bank af..rent naar de bank van Dobby...klautert naast hem...maakt ze hoger en groter dan hem en gaat op een hele diepe eentonige manier tegen hem grommen. Dobby's gezicht sprak boekdelen! Hij wist zich gewoonweg geen raad met haar...
Helaas had Keshia het even verkeerd gepland want de afsluitingsles van de cursus behendigheid was deze week. En een hoogloops teefje meenemen naar een groep honden leek mij niet zo'n goed idee.
Even overleg gepleegd en toen kon ik toch meedoen met de laatste les ....
met de zwarte schapendoes Gimli van de instructeur. Deze probeerde dochterlief, die voor het fotografeer gebeuren was meegegaan, te overtuigen dat schapendoezen toch veel leuker zijn dan zo'n "wanna be " als onze Bearded Collies, maar MJ houdt vast aan haar eigen liefde voor..Shelties.
Dat schapendoezen net als Beardies blaffend enthousiast zijn om behendigheid te doen werd al snel duidelijk. Suus, Keshia's halfzusje wakkerde het vuurtje mee aan en dus zijn er ongetwijfeld een paar cursisten achteraf blij geweest met de rust thuis.
Net als Keshia is Gimli nog een beetje schuw voor de wip maar alle andere toestellen nam ze met het gemakje....dat wil zeggen als ik de aantrekkingskracht die baas had op haar kon ombuigen tot aandacht voor mij. Niet zo gemakkelijk want zelfs met mijn hand vol koekjes was het magnetisme toch af en toe sterker.
Met Keshia vaker veel eerder dan ik bij het einde van zo'n toestel als de kattenloop, was het lopen met Gimli echter gewoon een verademing.....ja...ik kon het bijhouden... toch voelde het net zo als met een beardie werken...zou dat het rasgevoel zijn???
Het was een beetje spijtig dat ik het seizoen niet met Keshia kon afsluiten maar het was echt heel leuk om met een andere hond dan die van jezelf te trainen.Maar volgend seizoen ga ik weer lekker met Keshia trainen en dan bij behendigheid 3.
Met het diploma op zak en een zak koekjes mee voor het thuisfront en een heleboel foto's gemaakt door MJ en mezelf gingen we weer huiswaarts waar dat stelletje beardiebatjes ons al opwachtte.
donderdag 16 juni 2011
Roedel loops-je
Zo'n 4 weken geleden besloten we dat er iets moest gebeuren aan de situatie tussen de reuen in onze roedel. een situatie van een zwaar bewapende wapenstilstand waar bij het minste of geringste akkefietje als het net iets eerder door de deur zijn dan de ander al een tricker kon zijn voor het uit de hand lopen van de roedelvrede.
In overleg met onze Sittardse Dierenkliniek ( en na gedegen eigen research op het worldwideweb en de fora) besloten we er toch nog eens voor te kiezen Dobby chemisch te laten castreren, alhoewel de keer daarvoor het middel maar 6 weken had geholpen. Maar dit keer werd gekozen voor het implantaat Suprelorin van Virbac, dat na een inwerkperiode van 3 weken ongeveer tot 6 of meer maanden ( afhankelijk van grootte/gevoeligheid hond) werken zal. Een soort prikpil dus maar dan voor honden. Voor ons het beste alternatief voor de ouderwetse balletjes-eraf methode, waar we nog steeds bedenkingen over hebben.
De eerste paar dagen was Dobby een gedweëe hond, zo rustig dat we vraagtekens zetten bij de termijn van 3 weken voor het goedje eigenlijk effect zou moeten krijgen. Keshia was steeds Dobby aan het besnuffelen en had het de eerste dagen geregeld op hem voorzien, alsof ze de verandering in hem voelde.
Gelukkig hadden we ons goed voorbereid op de bijwerkingen waardoor we consequent konden reageren toen Dobby, aan het einde van de tweede week, plots een chagrijnige, grommende en snauwende hond werd, voor een kleine week ( zoals ook op de forums werd gezegd). Dus de reuen uiteen, Dobby apart eten geven om baknijd te voorkomen. Over de bijwerking dat de castratie er toe zou leiden dat Dobby dikker zou worden ( wat met zijn HD slecht is) hadden we ons voor niks zorgen gemaakt want meneer gaf zelf aan minder te willen eten ( van 4 mokjes naar 2,5-3 mokjes per dag)
We waren ons net begonnen af te vragen of het implantaat al zou werken, op een miniem verschil in de testikels, was het net alsof er niets gaande was bij het passeren van de 3e week, toen Keshia besloot een extra pittige testmethode in te zetten; en lekker loops te worden!
En nu weten we dus zo goed als zeker dat het implantaat, al is het nog niet helemaal in topvorm actief, zijn werk aan het doen is, want.....
Terwijl Nelson meteen is begonnen een machokant te laten zien die we nog niet kenden, is Dobby, de reu die normaal gesproken tegen elke boom plast, ruzie uitlokt met Nelson en andere reuen tijdens het uitlaten; zijn voerbak zelfs tegen het konijn beschermd met een hoop gegrom om vervolgens de inhoud te laten staan; en kompleet hotel de botel is van ons loopse teefje van de eerste tot de laatste dag ervan, voor zover wij kunnen zien zich wel bewust van Keshia's loopse aanwezigheid maar is de drang zich als macho te gedragen bij hem op een laag pitje gezet. het is zelfs zo dat hij Nelson's uitdagingen voor een gevecht, om wie Keshia mag "hebben"uit de weg gaat en liever de andere deur neemt of helemaal op zolder, op MJ's kamer in ale rust gaat liggen pitten.
Na alle vorige loopsheden, waarbij het aanpakken en tussenbeide komen van Dobby en Nelson om strijd te voorkomen orde van de dag is, is dit gewoon een verademing!!!
Alhoewel nu Nelson meent dat hij alles mag???!!!
En dus al voor straf in de kennel heeft moeten zitten omdat hij, om Keshia als zijn eigendom te markeren, zijn poot heeft opgelicht tegen mijn salontafel, een stoel en de hondenmand ( waar Keshia op dat moment in zat). hebben we dat weer!!!!!
wordt vervolgd
In overleg met onze Sittardse Dierenkliniek ( en na gedegen eigen research op het worldwideweb en de fora) besloten we er toch nog eens voor te kiezen Dobby chemisch te laten castreren, alhoewel de keer daarvoor het middel maar 6 weken had geholpen. Maar dit keer werd gekozen voor het implantaat Suprelorin van Virbac, dat na een inwerkperiode van 3 weken ongeveer tot 6 of meer maanden ( afhankelijk van grootte/gevoeligheid hond) werken zal. Een soort prikpil dus maar dan voor honden. Voor ons het beste alternatief voor de ouderwetse balletjes-eraf methode, waar we nog steeds bedenkingen over hebben.
De eerste paar dagen was Dobby een gedweëe hond, zo rustig dat we vraagtekens zetten bij de termijn van 3 weken voor het goedje eigenlijk effect zou moeten krijgen. Keshia was steeds Dobby aan het besnuffelen en had het de eerste dagen geregeld op hem voorzien, alsof ze de verandering in hem voelde.
Gelukkig hadden we ons goed voorbereid op de bijwerkingen waardoor we consequent konden reageren toen Dobby, aan het einde van de tweede week, plots een chagrijnige, grommende en snauwende hond werd, voor een kleine week ( zoals ook op de forums werd gezegd). Dus de reuen uiteen, Dobby apart eten geven om baknijd te voorkomen. Over de bijwerking dat de castratie er toe zou leiden dat Dobby dikker zou worden ( wat met zijn HD slecht is) hadden we ons voor niks zorgen gemaakt want meneer gaf zelf aan minder te willen eten ( van 4 mokjes naar 2,5-3 mokjes per dag)
We waren ons net begonnen af te vragen of het implantaat al zou werken, op een miniem verschil in de testikels, was het net alsof er niets gaande was bij het passeren van de 3e week, toen Keshia besloot een extra pittige testmethode in te zetten; en lekker loops te worden!
En nu weten we dus zo goed als zeker dat het implantaat, al is het nog niet helemaal in topvorm actief, zijn werk aan het doen is, want.....
Terwijl Nelson meteen is begonnen een machokant te laten zien die we nog niet kenden, is Dobby, de reu die normaal gesproken tegen elke boom plast, ruzie uitlokt met Nelson en andere reuen tijdens het uitlaten; zijn voerbak zelfs tegen het konijn beschermd met een hoop gegrom om vervolgens de inhoud te laten staan; en kompleet hotel de botel is van ons loopse teefje van de eerste tot de laatste dag ervan, voor zover wij kunnen zien zich wel bewust van Keshia's loopse aanwezigheid maar is de drang zich als macho te gedragen bij hem op een laag pitje gezet. het is zelfs zo dat hij Nelson's uitdagingen voor een gevecht, om wie Keshia mag "hebben"uit de weg gaat en liever de andere deur neemt of helemaal op zolder, op MJ's kamer in ale rust gaat liggen pitten.
Na alle vorige loopsheden, waarbij het aanpakken en tussenbeide komen van Dobby en Nelson om strijd te voorkomen orde van de dag is, is dit gewoon een verademing!!!
Alhoewel nu Nelson meent dat hij alles mag???!!!
En dus al voor straf in de kennel heeft moeten zitten omdat hij, om Keshia als zijn eigendom te markeren, zijn poot heeft opgelicht tegen mijn salontafel, een stoel en de hondenmand ( waar Keshia op dat moment in zat). hebben we dat weer!!!!!
wordt vervolgd
Vervangen en veranderen
Dit jaar staat bij ons een beetje in het teken van Vervanging en Verandering. Zo heeft ons wasmachine het begeven na tien jaar trouwe dienst. Niet dat er nu om getreurd werd, zeker niet nadat deze vervangen werd door een 11 kilo machine waar twee keer zoveel was tegelijk in kan en dus zowel tijd als water en energie bespaard. ( Alhoewel je wel meer tijd kwijt bent om de was op te hangen en te strijken, tja hoe zou dat nou kunnen?). Ook vervingen we de logge volvo voor een superhip smartje fortwo ( die de baas in huis heeft geclaimd trouwens, en nee niet de vrouwelijke...)
Ons huisje, waar we dit jaar alweer 6 jaar in wonen, is ook zo'n item waar verandering en vervanging troef is.
Dit voorjaar hebben we ( hopenlijk voor de komende tien jaar of zo) de achtertuin nog maar weer eens aangepakt en alle items erin aangepakt die de afgelopen jaren niet dat waren wat we ervan verwachten. Het ontwerp, van dezelfde hand als dit blog, had een aantal thema's; een tweede terras, groot genoeg voor het opzetzwembad, uitbreiding van de grasvlakte om te kunnen trainen met de honden en zo nu en dan wat sport en spel voor the family , een pergola voor clematissen, ruimte voor planten als hortensia's, leuke hoekjes en hergebruik waar mogelijk. En , eerlijk is eerlijk, de uitvoering lag ( met uitzondering van beplanten en decoreren) voor 90% bij manlief , het resultaat is zeer geslaagd te noemen. Omdat ons huis uit het eerste trimester van vorige eeuw stamt zijn we de afgelopen jaren in gedeeltes bezig geweest met het vervangen van de enkele beglazing door energiezuinig HR++ glas en meteen dan maar in kunststof uitvoering( dus milieu- en onderhoudsvriendelijk!). Dit voorjaar zijn de laatste drie grote ramen vervangen. Mochten jullie van plan zijn een zolderraam te gaan plaatsen dan adviseren wij jullie ook meteen een verduisteringsgordijn te nemen. Toen we vorig jaar het kunststof dakraam plaatsten dachten we dat niet nodig te hebben maar met de warmte van dit voorjaar bleek dat toch echt geen overbodige luxe. De temperatuur op zolder daalde maar liefst 6-10 graden, zodat MJ weer comfortabeler kon slapen.
Over slapen gesproken... in het kader van de vervanging ( mocht ook wel na pak-em-beet 10 jaar) besloten manlief en ik dit jaar dan ook maar te gaan kijken voor een matras.Met het idee dit matras op de oude te leggen moest dat dan een 160cm breed worden. Bij de winkel bleek op het bonell- matras dat wij wel wilden hebben toevallig een actie te lopen 1+ 1 gratis. Maar ja wat moesten wij nu met twee 160 cm matrassen.En de actie niet nemen zou idioot zijn want het matras kostte ruim 300 euri. Ja..zei de verkoper, ( zo bleek dus dat de actie eigenlijk alleen voor 1 persoons bedoeld was) hij kon op ons matras een korting geven van 20%. Alleen daar trapten wij dus niet in. Met in ons achterhoofd dat MJ's 90 cm matras eigenlijk ook aan vervanging toe was, probeerden we dat dus. Nou volgens de verkoper kon dat niet...dat moest de bedrijfsleider beslissen...goed dan stuur de bedrijfsleider maar... enne...na wat discussie...kon het dus wel. En zo kregen we het 90 cm matras a 180 euro en het 160-er samen voor de 300 euri. Leuk gedaan maar toen het vervoer naar huis. Het 90cm matras pastte, met wat duwwerk, gemakkelijk in de achterbak van de Peugeot partner, maar het 160 cm moest toch echt op het dak. Met touw door de raampjes en pas vastgebonden toen we beiden in de auto zaten en van weerskanten een hand door de raam om het matras nog wat vaster te houden gingen we op een voor de auto's achter ons, slakkegangetje vanuit de stad huiswaarts. De regen bleef gelukkig in de wolken tot we hadden uitgeladen maar de wind was bij tijd en wijle wel een vervelend punt. MAAR...we hebben het gered. Met zo erg de kramp in de vingers dat we nog geen koffie konden zetten kwamen we thuis. Beardie Dobby besloot ons daar nog even te pesten door telkens juist op die plaatsen te gaan liggen waar we langs moesten met de matrassen. Maar we slapen inmiddels prins en prinsesheerlijk op een superhoog bed.
Voor de rest van het eerste halfjaar 2011 staan er nog een paar grote veranderingen op stapel. De belangrijkste is wel dat deze mama straks geen kids meer heeft op de basisschool ( en het daar heel moeilijk mee heeft). Zoonlief is aangenomen op het Trevianum (Vwo) en in de life science stroming aldaar. En dochterlief heeft over twee weken haar eerste Gala-avond en vervolgt komend schooljaar haar Vmbo in de richting Horeca. Dat wordt na de zomervakantie twee broodtrommeltjes, twee x twee pakjes drinken, twee fietsen op de oprit........maar daar later meer over.
Ons huisje, waar we dit jaar alweer 6 jaar in wonen, is ook zo'n item waar verandering en vervanging troef is.
Dit voorjaar hebben we ( hopenlijk voor de komende tien jaar of zo) de achtertuin nog maar weer eens aangepakt en alle items erin aangepakt die de afgelopen jaren niet dat waren wat we ervan verwachten. Het ontwerp, van dezelfde hand als dit blog, had een aantal thema's; een tweede terras, groot genoeg voor het opzetzwembad, uitbreiding van de grasvlakte om te kunnen trainen met de honden en zo nu en dan wat sport en spel voor the family , een pergola voor clematissen, ruimte voor planten als hortensia's, leuke hoekjes en hergebruik waar mogelijk. En , eerlijk is eerlijk, de uitvoering lag ( met uitzondering van beplanten en decoreren) voor 90% bij manlief , het resultaat is zeer geslaagd te noemen. Omdat ons huis uit het eerste trimester van vorige eeuw stamt zijn we de afgelopen jaren in gedeeltes bezig geweest met het vervangen van de enkele beglazing door energiezuinig HR++ glas en meteen dan maar in kunststof uitvoering( dus milieu- en onderhoudsvriendelijk!). Dit voorjaar zijn de laatste drie grote ramen vervangen. Mochten jullie van plan zijn een zolderraam te gaan plaatsen dan adviseren wij jullie ook meteen een verduisteringsgordijn te nemen. Toen we vorig jaar het kunststof dakraam plaatsten dachten we dat niet nodig te hebben maar met de warmte van dit voorjaar bleek dat toch echt geen overbodige luxe. De temperatuur op zolder daalde maar liefst 6-10 graden, zodat MJ weer comfortabeler kon slapen.
Over slapen gesproken... in het kader van de vervanging ( mocht ook wel na pak-em-beet 10 jaar) besloten manlief en ik dit jaar dan ook maar te gaan kijken voor een matras.Met het idee dit matras op de oude te leggen moest dat dan een 160cm breed worden. Bij de winkel bleek op het bonell- matras dat wij wel wilden hebben toevallig een actie te lopen 1+ 1 gratis. Maar ja wat moesten wij nu met twee 160 cm matrassen.En de actie niet nemen zou idioot zijn want het matras kostte ruim 300 euri. Ja..zei de verkoper, ( zo bleek dus dat de actie eigenlijk alleen voor 1 persoons bedoeld was) hij kon op ons matras een korting geven van 20%. Alleen daar trapten wij dus niet in. Met in ons achterhoofd dat MJ's 90 cm matras eigenlijk ook aan vervanging toe was, probeerden we dat dus. Nou volgens de verkoper kon dat niet...dat moest de bedrijfsleider beslissen...goed dan stuur de bedrijfsleider maar... enne...na wat discussie...kon het dus wel. En zo kregen we het 90 cm matras a 180 euro en het 160-er samen voor de 300 euri. Leuk gedaan maar toen het vervoer naar huis. Het 90cm matras pastte, met wat duwwerk, gemakkelijk in de achterbak van de Peugeot partner, maar het 160 cm moest toch echt op het dak. Met touw door de raampjes en pas vastgebonden toen we beiden in de auto zaten en van weerskanten een hand door de raam om het matras nog wat vaster te houden gingen we op een voor de auto's achter ons, slakkegangetje vanuit de stad huiswaarts. De regen bleef gelukkig in de wolken tot we hadden uitgeladen maar de wind was bij tijd en wijle wel een vervelend punt. MAAR...we hebben het gered. Met zo erg de kramp in de vingers dat we nog geen koffie konden zetten kwamen we thuis. Beardie Dobby besloot ons daar nog even te pesten door telkens juist op die plaatsen te gaan liggen waar we langs moesten met de matrassen. Maar we slapen inmiddels prins en prinsesheerlijk op een superhoog bed.
Voor de rest van het eerste halfjaar 2011 staan er nog een paar grote veranderingen op stapel. De belangrijkste is wel dat deze mama straks geen kids meer heeft op de basisschool ( en het daar heel moeilijk mee heeft). Zoonlief is aangenomen op het Trevianum (Vwo) en in de life science stroming aldaar. En dochterlief heeft over twee weken haar eerste Gala-avond en vervolgt komend schooljaar haar Vmbo in de richting Horeca. Dat wordt na de zomervakantie twee broodtrommeltjes, twee x twee pakjes drinken, twee fietsen op de oprit........maar daar later meer over.
Abonneren op:
Posts (Atom)