Het einde van het jaar 2011 is al weer in zicht. Nog maar een maandje om alle voornemens voor 2011 nog gauw uit te voeren of ze opnieuw op het lijstje voor 2012 te zetten.
De dagen worden korter maar de strenge winter waarvan de media al weken bericht doet heeft zijn intrede nog niet gedaan. Ook wij hebben maar het dringend advies ( van de winkeliers) opgevolgd om strooizout in huis te halen en de schep, nee niet zo'n kunststof ding, staat al gebroederlijk met de bezem onder de veranda zodat als er, voor een derde keer op mijn verjaardag?, 20 cm sneeuw valt, we ons een weg naar buiten kunnen banen.
Maar het natte weer van deze week doet niets af aan het feit dat hier in huis een gezellig en knus winters sfeertje begint te heersen. Kaarsjes en waxinelichtjes op de schouw, kerststukje op tafel, de gordijnen s'avonds dicht.Op onze comfortabele bank liggen extra zachte kussens en heerlijke warme plaids om lekker tussen te duiken voor een zwijmelige film.
Wel moet je hier goed uitkijken als je gaat zitten, of het "onderste kussen" geen geluid of beweging maakt.
Want van het goede voornemen de beardies niet toe te laten op de nieuwe bank is namelijk niet veel uitgekomen!
Met het oog op de verbouwingen en veranderingen die dit jaar op onze benedenverdieping hebben plaatsgevonden was het slechts een klein stapje om ook de kerstversiering aan te pakken.
Net als ons inmiddels 18 jarig huwelijk, was het tijd om de veelkleurigheid in te ruilen voor een ietwat volwassenere stijl. Klinkt al luxe als ik dit zeg...
Met dank aan Hornbach, die me de mogelijkheid bood om eens lekker gunstig te graaien in de door mij gewenste kleur bordeaux en mauve,en wat brons, bruin en goud, passend bij de kleuren in onze nieuwe woonkamer. Dat onze levende kerstboom gewaardeerd wordt door iedereen, werd me gisteren even duidelijk gemaakt door een van de heren Beardie, die de boom bleek te hebben gedoopt.
Welke, tja, dat was niet meer te achterhalen want beide heren deden schijnheilig alsof hun neus bloedde....
Voor het eerst in negen jaar hoef ik niet meer voor inkoop- en inpakpiet te spelen en is december weer lekker "mijn" feestmaand
(dat heb je als je net voor kerst jarig bent). Niet dat het voorheen niet leuk was om Sinterklaas een handje te helpen, hoor, maar eens zijn de kids toch wel echt te oud om nog te geloven..Alhoewel.. De droom dat de spanning ,die elk jaar begint rond zoon's verjaardag (en intocht van de sint ) in November,daarmee de wereld is uit geholpen, is wel heftig verstoord door het fenomeen "Proefwerkweek",
Ik pleit voor verplaatsing naar een minder hectische periode van het schooljaar!
Gelukkig is alle hectiek van de donkere dagen voor kerstmis vergeten,
als we na de kerst-kerkmis en het traditionele gourmetten op 24 december de eerste pakjes onder boom mogen uitpakken, die daar stiekem door dit kerstelfje zijn neergelegd.
dinsdag 6 december 2011
woensdag 2 november 2011
Spock en Freddy
Nu een paar weken hebben we een nieuwe huisgenootje. Nee, geen bearded collie want baaslief wil daar nog niet aan, maar een tweede agapornis dwergpapegaaitje.
Sinds 2004 hebben we al een aga-vrouwtje genaamd Freddy. Ze is als bijna eenjarige in de duiventil van schoonpa komen aanvliegen en bij ons komen wonen toen ze door niemand werd opgeeist. Dat ze een vrouwtje was wisten we toen nog niet. Daar kwamen we volgende voorjaar achter toen ze plots eitjes begon te leggen en nestjes bouwde.
Freddy is een agapornis rosei collis, zachtgroen van kleur. En waarschijnlijk familie van freddy Krueger want ze is het bijterige type,zeker richting mannelijke (oppas) baasjes.
Omdat we het idee hadden dat ze wat eenzaam begon te worden waren we al een tijdje op zoek naar een andere agapornis. Niet echt op marktplaats maar het toeval wilde dat Baas die zondag zocht op onze woonplaats en prompt stuitte op een advertentie waarin een vervangend baasje werd gezocht voor dwergpapegaaitje, die wij op de foto natuurlijk direct herkende als een agapornis(mogelijk fischeri,een donkergroen met oranje en wat blauw)
Gemaild en na nog een telefoontje konden we deze agapornis komen afhalen in zijn eigen kooi.Volgens de voormalige eigenaren maakte hij/zij wat te veel lawaai sinds dat Kokki zijn partner er niet meer was en liet Kokki zich alleen zonder bijten verzorgen door de man des huizes.
Zo kwam Kokki bij ons en werd omgedoopt tot Spock (nieuw vrouwtje is Startrekfan).
Om te wennen zetten we de kooi een stuk van Freddy af met als gevolg een hoop schreeuwend geroep,dat volgens kenners "wie is daar?"betekende.
Dan toch maar de kooien vlakbij elkaar.. en daarna ging het geschreeuw over in geklets en s'avonds in gezellig gekneuter.
De dag erna de vogels beiden maar eens laten rondfladderen. Freddy ging onverstoord onder het straaltje water in de gootsteen douchen, terwijl Spock besloot de woonkamer in vogelvlucht te verkennen, om vervolgens, niet geheel zonder schrik van Vrouwtjes zijde, op haar hoofd te landen, waarna Freddy tot nadere kennismaking overging en ernaast landde. En daar zat het Vrouwtje dan met twee agapornissen op haar hoofd waarvan eentje soms kan bijten en de ander die alleen vriendelijk zou doen tegen mannen .
Wel meteen daaruit de conclusie getrokken dat Spock dan ongetwijfeld een mannetje moest zijn, Freddy namelijk...juist!
Gewoon verder gegaan met het verschonen van de kooien en daarna was het even "vangen"geblazen. Natuurlijk het "goede" idee om beiden samen in de kooi van Freddy te zetten,maar dat bleek niet zo'n goed idee!
Want zij beet letterlijk en figuurlijk Spock weg van haar eten en drinken.Dus opnieuw vangen en weer in hun eigen kooien terug.
In de dagen erna ontpopte Spock zich als een lief huisgenootje die, onder het motto, never bite the hand that feeds you, dit Vrouwtje voorziet van kusjes en zelfs eten wil geven aan haar vingers.
Eergisteren mochten we zelfs zien dat Spock, via de tralies van hun, tegen elkaar aangeschoven kooien,liefdevol Freddy zat te voeden en verzorgen.
Daarom, na het rondvliegen en schoonmaken van de kooien vandaag, de twee lovebirds nog eens bijeen gezet,nu tijdelijk in de kleinere kooi van Spock,
Freddy zit dan op niet eigen terrein en we vermoeden dat Spock er geen probleem mee heeft zijn eten en drinken met haar te delen. Eens zien wat er gaat gebeuren. In het ergste geval gaat Freddy weer terug naar haar eigen kooien hebben onze twee agapornissen een LAT-relatie....
Sinds 2004 hebben we al een aga-vrouwtje genaamd Freddy. Ze is als bijna eenjarige in de duiventil van schoonpa komen aanvliegen en bij ons komen wonen toen ze door niemand werd opgeeist. Dat ze een vrouwtje was wisten we toen nog niet. Daar kwamen we volgende voorjaar achter toen ze plots eitjes begon te leggen en nestjes bouwde.
Freddy is een agapornis rosei collis, zachtgroen van kleur. En waarschijnlijk familie van freddy Krueger want ze is het bijterige type,zeker richting mannelijke (oppas) baasjes.
Omdat we het idee hadden dat ze wat eenzaam begon te worden waren we al een tijdje op zoek naar een andere agapornis. Niet echt op marktplaats maar het toeval wilde dat Baas die zondag zocht op onze woonplaats en prompt stuitte op een advertentie waarin een vervangend baasje werd gezocht voor dwergpapegaaitje, die wij op de foto natuurlijk direct herkende als een agapornis(mogelijk fischeri,een donkergroen met oranje en wat blauw)
Gemaild en na nog een telefoontje konden we deze agapornis komen afhalen in zijn eigen kooi.Volgens de voormalige eigenaren maakte hij/zij wat te veel lawaai sinds dat Kokki zijn partner er niet meer was en liet Kokki zich alleen zonder bijten verzorgen door de man des huizes.
Zo kwam Kokki bij ons en werd omgedoopt tot Spock (nieuw vrouwtje is Startrekfan).
Om te wennen zetten we de kooi een stuk van Freddy af met als gevolg een hoop schreeuwend geroep,dat volgens kenners "wie is daar?"betekende.
Dan toch maar de kooien vlakbij elkaar.. en daarna ging het geschreeuw over in geklets en s'avonds in gezellig gekneuter.
De dag erna de vogels beiden maar eens laten rondfladderen. Freddy ging onverstoord onder het straaltje water in de gootsteen douchen, terwijl Spock besloot de woonkamer in vogelvlucht te verkennen, om vervolgens, niet geheel zonder schrik van Vrouwtjes zijde, op haar hoofd te landen, waarna Freddy tot nadere kennismaking overging en ernaast landde. En daar zat het Vrouwtje dan met twee agapornissen op haar hoofd waarvan eentje soms kan bijten en de ander die alleen vriendelijk zou doen tegen mannen .
Wel meteen daaruit de conclusie getrokken dat Spock dan ongetwijfeld een mannetje moest zijn, Freddy namelijk...juist!
Gewoon verder gegaan met het verschonen van de kooien en daarna was het even "vangen"geblazen. Natuurlijk het "goede" idee om beiden samen in de kooi van Freddy te zetten,maar dat bleek niet zo'n goed idee!
Want zij beet letterlijk en figuurlijk Spock weg van haar eten en drinken.Dus opnieuw vangen en weer in hun eigen kooien terug.
In de dagen erna ontpopte Spock zich als een lief huisgenootje die, onder het motto, never bite the hand that feeds you, dit Vrouwtje voorziet van kusjes en zelfs eten wil geven aan haar vingers.
Eergisteren mochten we zelfs zien dat Spock, via de tralies van hun, tegen elkaar aangeschoven kooien,liefdevol Freddy zat te voeden en verzorgen.
Daarom, na het rondvliegen en schoonmaken van de kooien vandaag, de twee lovebirds nog eens bijeen gezet,nu tijdelijk in de kleinere kooi van Spock,
Freddy zit dan op niet eigen terrein en we vermoeden dat Spock er geen probleem mee heeft zijn eten en drinken met haar te delen. Eens zien wat er gaat gebeuren. In het ergste geval gaat Freddy weer terug naar haar eigen kooien hebben onze twee agapornissen een LAT-relatie....
woensdag 5 oktober 2011
Ontmoeting van Oost en West; Beardie Girl meets Barzoi Boy
Gisteren was een zeer interessante avond. Sinds ik voor het eerst kennis maakte met kynologie en rassenkennis heb ik de vervelende gewoonte om rassen proberen te herkennen die ik niet vaak zie. Omdat ik te vroeg was voor de agility-les met Keshia stonden we bij het hek te kijken naar de ringtraining waar een van de agility leraren met zijn Laekense herder bezig was, toen een flink uit de kluiten gewassen jonge zwart-bruine hond ons enthousiast benaderde. Alhoewel er wel zeker een hoogteverschil van 20 cm was met het teefje dat in ons dorp woont, zag ik direct dat het een heel mooi gevormde Hovawart was. Mijn spontane reactie had een interessant internationaal gesprekje ten gevolg. Gelukkig was "Mein deutsch wie ein Türke dass sprecht" goed te verstaan.Dex, de 2 jarige reu in kwestie,ging vaker naar shows, haalde ook U-tjes, maar wilde niet zo goed lopen dus plakten ze er maar eens wat extra ringtraining aan vast.
Met de komst van halfzus Suus ging Keshia's en mijn aandacht weer richting Bearded Collies en naar de behendigheid die daarna volgde.
Omdat Keshia best moe was van de les, besloot ik thuisgekomen om gauw even een "rondje om de kerk" met haar te lopen zodat ik haar niet uit haar slaap hoefde te rukken voor de laatste wandeling.
Toen we de bocht met struiken om liepen kwamen we eindelijk de hond tegen die ik al een paar weken wilde ontmoeten.
Een koppel even verderop in de straat met twee Galgo's heeft pas de jongste ( pas 8) van de twee,( de andere is 17) moeten laten inslapen. Manlief vertelde me echter twee weken geleden dat hij ze was tegen gekomen met een nieuwe windhond, een herplaatser. Zijn woorden tegen mij; Z'on grote windhond die jij zo mooi vindt, weet niet wat voor ras". Stilletjes dus hoop! En yep, toen Keshia en ik om de bocht liepen kwam ons een Barzoi tegemoet met zijn baas.
Nu vind ik de Barzoi de mooiste windhond. Ooit zag ik op de tentoonstelling in Echt een mevrouw lopen met twee van deze prachtige dieren, wiens hoofden reikten tot voorbij haar schouders.Ondanks hun machtige aristocratische uitstraling waren de blikken die zij richting hun bazin wierpen innig en adorerend. Iets wat me altijd is bij gebleven.
Zijn bijnaam als de Hond der Tsaren doet hem recht. Dat zie je ook terug op de schilderijen van Yuri Krotov.
Maar terug naar de ontmoeting.
Toen we dichterbij kwamen begon de Barzoi als een "gans te janken"en deed verwoedde pogingen om bij Keshia te komen. De baas hield hem tegen al omarmend en zei me dat hij niet wist of de hond Keshia iets zou doen.
Mijn instinct zei me echter dat de Barzoi niets kwaads in de zin had, eerder onzeker leek want achter de baas om zwaaide zijn staart heen en weer. Bij elke beweging van Keshia, die op een afstandje haar charmes al friemelig in de strijd wierp, moest de baas even de hond weer vastnemen. Dus besloot ik te blijven staan om een praatje te maken over zijn overleden hond en zijn nieuwe huisgenoot, een tweejarige Barzoi reu met een zwart-witte, wat krullerige vacht. De nieuwe baas vertelde dat het een herplaatser was, door een puppyziekte blind aan éen oog en dat de hond heel goed omging met zijn Galgo maar dat deze reactie steeds gebeurde als hij iemand met een hond tegenkwam. Hij verbaasde zich er een beetje over dat ik durfde te blijven staan. Nu moet ik ook bekennen dat dat geen optie was geweest als ik een van de reuen bij me had gehad want die zouden de reactie van de Barzoi waarschijnlijk als te macho ervaren met onvoorziene gevolgen.
Maar onze lichtgewicht Kes vind alle honden even leuk al is ze wat bedeesder bij grotere honden sinds de Landseer bij ons in het dorp iets te enthousiast zijn 65 kilo in de "strijd" wierp. Dus zo bleven we staan op de voor beide honden veilige 1-meter linie.
Al gaandeweg werd de Barzoi rustiger en liet hij toe dat ik hem betastte, aaide en tegen hem en zijn baas sprak. De baas bleek 30 jaar geleden ook al een Barzoi te hebben gehad, zij het toen een roodbruin/wit. Daar had hij mee geshowd en aardig wat prijzen meegehaald.Deze zwart-witte jongen was wat steiler dan hoorde te zijn in de achterhand maar met zijn karakter was niets mis en de rest wordt goedgemaakt door zijn adelijke uitstraling.
Met een "dosvidânja"richting hond, de afspraak om als we elkaar tegenkwamen steeds even bijeen te staan voor een praatje om de hond te leren wennen aan andere honden, vervolgden Keshia en ik ons avondwandelingetje, om thuis nog even na te genieten van een paar bijzondere ontmoetingen.
Met de komst van halfzus Suus ging Keshia's en mijn aandacht weer richting Bearded Collies en naar de behendigheid die daarna volgde.
Omdat Keshia best moe was van de les, besloot ik thuisgekomen om gauw even een "rondje om de kerk" met haar te lopen zodat ik haar niet uit haar slaap hoefde te rukken voor de laatste wandeling.
Toen we de bocht met struiken om liepen kwamen we eindelijk de hond tegen die ik al een paar weken wilde ontmoeten.
Een koppel even verderop in de straat met twee Galgo's heeft pas de jongste ( pas 8) van de twee,( de andere is 17) moeten laten inslapen. Manlief vertelde me echter twee weken geleden dat hij ze was tegen gekomen met een nieuwe windhond, een herplaatser. Zijn woorden tegen mij; Z'on grote windhond die jij zo mooi vindt, weet niet wat voor ras". Stilletjes dus hoop! En yep, toen Keshia en ik om de bocht liepen kwam ons een Barzoi tegemoet met zijn baas.
Nu vind ik de Barzoi de mooiste windhond. Ooit zag ik op de tentoonstelling in Echt een mevrouw lopen met twee van deze prachtige dieren, wiens hoofden reikten tot voorbij haar schouders.Ondanks hun machtige aristocratische uitstraling waren de blikken die zij richting hun bazin wierpen innig en adorerend. Iets wat me altijd is bij gebleven.
Zijn bijnaam als de Hond der Tsaren doet hem recht. Dat zie je ook terug op de schilderijen van Yuri Krotov.
Maar terug naar de ontmoeting.
Toen we dichterbij kwamen begon de Barzoi als een "gans te janken"en deed verwoedde pogingen om bij Keshia te komen. De baas hield hem tegen al omarmend en zei me dat hij niet wist of de hond Keshia iets zou doen.
Mijn instinct zei me echter dat de Barzoi niets kwaads in de zin had, eerder onzeker leek want achter de baas om zwaaide zijn staart heen en weer. Bij elke beweging van Keshia, die op een afstandje haar charmes al friemelig in de strijd wierp, moest de baas even de hond weer vastnemen. Dus besloot ik te blijven staan om een praatje te maken over zijn overleden hond en zijn nieuwe huisgenoot, een tweejarige Barzoi reu met een zwart-witte, wat krullerige vacht. De nieuwe baas vertelde dat het een herplaatser was, door een puppyziekte blind aan éen oog en dat de hond heel goed omging met zijn Galgo maar dat deze reactie steeds gebeurde als hij iemand met een hond tegenkwam. Hij verbaasde zich er een beetje over dat ik durfde te blijven staan. Nu moet ik ook bekennen dat dat geen optie was geweest als ik een van de reuen bij me had gehad want die zouden de reactie van de Barzoi waarschijnlijk als te macho ervaren met onvoorziene gevolgen.
Maar onze lichtgewicht Kes vind alle honden even leuk al is ze wat bedeesder bij grotere honden sinds de Landseer bij ons in het dorp iets te enthousiast zijn 65 kilo in de "strijd" wierp. Dus zo bleven we staan op de voor beide honden veilige 1-meter linie.
Al gaandeweg werd de Barzoi rustiger en liet hij toe dat ik hem betastte, aaide en tegen hem en zijn baas sprak. De baas bleek 30 jaar geleden ook al een Barzoi te hebben gehad, zij het toen een roodbruin/wit. Daar had hij mee geshowd en aardig wat prijzen meegehaald.Deze zwart-witte jongen was wat steiler dan hoorde te zijn in de achterhand maar met zijn karakter was niets mis en de rest wordt goedgemaakt door zijn adelijke uitstraling.
Met een "dosvidânja"richting hond, de afspraak om als we elkaar tegenkwamen steeds even bijeen te staan voor een praatje om de hond te leren wennen aan andere honden, vervolgden Keshia en ik ons avondwandelingetje, om thuis nog even na te genieten van een paar bijzondere ontmoetingen.
dinsdag 27 september 2011
een poo(r)tje te ver!
De laatste tijd ga ik me verwant voelen met de "foute"clown uit Bassie en Adriaan. In elk geval met zijn motto; "ik heb ook altijd wat".
Terwijl in huis na talloze schoonmaakrondes toch nog het stof blijft neerdwarrelen als gevolg van een ietwat rigoureuse verbouwing,( daar in een volgend blog meer over), zoonlief als gevolg van migraine ziek door mams van school moest opgehaald, werd het ook nog een bezoekje aan de dierenarts voor Dobby.
Onze stoere bink was afgelopen weekend in zijn enthousiasme voor het machinelawaai van de opritleggers van onze overburen tegen het ijzeren hek van onze oprit gesprongen. Geen probleem normaal, zij het dan, dat deze keer er een "wiiiiieeep"van pijn opvolgde. In de veronderstelling dat hij zijn heup weer wat had verdraaid wezen kijken maar meneer zat gewoon voor het hek.
Echter bleek een uur later dat er toch wat anders was, een manke rechtervoorpoot. Vastblijven hangen tussen de spijlen van het hek? Op een punt ervan gesprongen? Verkeerd terug op de grond terecht gekomen? Helaas niet gezien..
Controleren leverde me een flinke knauw op in mijn arm toen ik dus blijkelijk het juiste pijnlijke stukje aanraakte. Omdat ik geen uitstekende botjes , vreemde of bungelende verbuigingen voelde ging ik met mijn EHBO kennis maar uit van een flinke kneuzing van zijn pols.
Vanmorgen, inmiddels drie dagen verder, met puppy wandelingetjes voor onze volwassen kanjer, trappen lopen verbod en veel rust vond ik het toch niet goed aan het genezen. Hij houdt zijn pootje van de grond af bij het zitten, het ligt iets gebogen naast zijn andere rechtgestrekte voorpoot bij het liggen en hij gebruikte zijn "elleboog"om zich op de bank te hijsen.
Toch maar naar de Dierenarts in Born. Alvast de muilkorf omgedaan thuis en dat was maar goed ook want hij zou zo de DA aangevlogen zijn van de pijn.... Allereerst bleek meneertje Dobbermans koorts te hebben 39,4 graden, iets wat volgens de expert in deze, eerder door een ontsteking als door een opwinding veroorzaakt wordt. Vervolgens bleek het pijnlijke zich te concentreren rondom de handwortelbeentjes aan de onderzijde van zijn polsgewricht. Ook de DA gaat ervan uit dat de peesjes en bandjes ertussen zwaargekneusd zijn. Dobby krijgt twee spuiten, een pijnstiller en i.v.m. de koorts ook een antibioticaatje.
Meteen van de gelegenheid , toch al de muilkorf om, gebruik gemaakt om zijn heupen te laten controleren omdat hij daar de laatste tijd ook meer last van heeft. En ja..helaas..de HD-D is niet meer alleen de uitslag van een röntgenonderzoek door de RvB, maar ook nu "zichtbaar" aan zijn lijf te constateren door de DA. Gelukkig weet ik van Misty destijds dat er genoeg pijnstilling voor mogelijk is als de tijd daar is maar 6 jaar blijft jong.
Nu eerst maar zijn pols laten genezen. Van de dierenarts krijgt hij voor een week amoxoral en carporal mee. Verder geen enkele belasting en kleine rondjes wandelen.Als het rondom het weekend nog niet aan de beterende hand is ( de gehele kneuzing genezen duurt net als bij ons een paar weken) dan moeten we toch terugkomen voor een rontgenfoto.Vooralsnog lijkt dat gelukkig niet nodig!
Ach ja "ik heb ook altijd wat".
Terwijl in huis na talloze schoonmaakrondes toch nog het stof blijft neerdwarrelen als gevolg van een ietwat rigoureuse verbouwing,( daar in een volgend blog meer over), zoonlief als gevolg van migraine ziek door mams van school moest opgehaald, werd het ook nog een bezoekje aan de dierenarts voor Dobby.
Onze stoere bink was afgelopen weekend in zijn enthousiasme voor het machinelawaai van de opritleggers van onze overburen tegen het ijzeren hek van onze oprit gesprongen. Geen probleem normaal, zij het dan, dat deze keer er een "wiiiiieeep"van pijn opvolgde. In de veronderstelling dat hij zijn heup weer wat had verdraaid wezen kijken maar meneer zat gewoon voor het hek.
Echter bleek een uur later dat er toch wat anders was, een manke rechtervoorpoot. Vastblijven hangen tussen de spijlen van het hek? Op een punt ervan gesprongen? Verkeerd terug op de grond terecht gekomen? Helaas niet gezien..
Controleren leverde me een flinke knauw op in mijn arm toen ik dus blijkelijk het juiste pijnlijke stukje aanraakte. Omdat ik geen uitstekende botjes , vreemde of bungelende verbuigingen voelde ging ik met mijn EHBO kennis maar uit van een flinke kneuzing van zijn pols.
Vanmorgen, inmiddels drie dagen verder, met puppy wandelingetjes voor onze volwassen kanjer, trappen lopen verbod en veel rust vond ik het toch niet goed aan het genezen. Hij houdt zijn pootje van de grond af bij het zitten, het ligt iets gebogen naast zijn andere rechtgestrekte voorpoot bij het liggen en hij gebruikte zijn "elleboog"om zich op de bank te hijsen.
Toch maar naar de Dierenarts in Born. Alvast de muilkorf omgedaan thuis en dat was maar goed ook want hij zou zo de DA aangevlogen zijn van de pijn.... Allereerst bleek meneertje Dobbermans koorts te hebben 39,4 graden, iets wat volgens de expert in deze, eerder door een ontsteking als door een opwinding veroorzaakt wordt. Vervolgens bleek het pijnlijke zich te concentreren rondom de handwortelbeentjes aan de onderzijde van zijn polsgewricht. Ook de DA gaat ervan uit dat de peesjes en bandjes ertussen zwaargekneusd zijn. Dobby krijgt twee spuiten, een pijnstiller en i.v.m. de koorts ook een antibioticaatje.
Meteen van de gelegenheid , toch al de muilkorf om, gebruik gemaakt om zijn heupen te laten controleren omdat hij daar de laatste tijd ook meer last van heeft. En ja..helaas..de HD-D is niet meer alleen de uitslag van een röntgenonderzoek door de RvB, maar ook nu "zichtbaar" aan zijn lijf te constateren door de DA. Gelukkig weet ik van Misty destijds dat er genoeg pijnstilling voor mogelijk is als de tijd daar is maar 6 jaar blijft jong.
Nu eerst maar zijn pols laten genezen. Van de dierenarts krijgt hij voor een week amoxoral en carporal mee. Verder geen enkele belasting en kleine rondjes wandelen.Als het rondom het weekend nog niet aan de beterende hand is ( de gehele kneuzing genezen duurt net als bij ons een paar weken) dan moeten we toch terugkomen voor een rontgenfoto.Vooralsnog lijkt dat gelukkig niet nodig!
Ach ja "ik heb ook altijd wat".
zaterdag 17 september 2011
Een nieuw seizoen
Met het nieuwe schooljaar heeft het leven bij ons een andere wending genomen. Beide kids zijn inmiddels alweer een paar weken van start gegaan met een nieuw schooljaar op een nieuwe school. Dochterlief is de Horeca ingedoken en maakt kennis met kooklessen en het leren serveren met drie borden tegelijk ( en nee er is er nog geeneen gesneuveld) op een andere vestiging van haar oude scholengemeenschap zij het dan met een deel dezelfde leerlingen.
Zoon is gepakt en bezakt met zware schooltassen inmiddels een volleerd fietser geworden, die zich, s'ochtends in gezelschap van grote zus, een weg baant door het drukke ochtendverkeer richting de grote stad. De tweede week stond al meteen in het teken van kamp, met de fiets van Sittard naar Molenbeersel. Al met al een indrukwekkende ervaring om met vreemde klasgenoten in den vreemde, drie hele dagen te vullen.
Dat de schoolbel gaat op het middaguur( van de basisschool vrijwel achter ons) en dat er toch geen jongetje door de achterdeur komt met "hoi mam"dat is een feit waaraan zowel alle beardies als moeders nog steeds moeten wennen. Vanaf de bank worden de langskomende kinderen gadegeslagen en wordt er door Keshia en Nelson gecontroleerd of toch niet toevallig "kleine baas"erbij zit.
En als dan een aantal uur later een van de kids ( of beiden) met de fietsen de oprit op komen rijden dan breekt er een enthousiast welkomst groeten uit.... alsof beiden "eeuwen......"weg zijn geweest.
Terwijl , de pas 4 jaar geworden, Keshia zich weer vol overgave op de behendigheidsles ( en haar teamgenoten) heeft gestort en vrouwtje nu haar al, ondanks twee keer Zumba in de week, niet kan bijbenen als ze de sprint erin heeft gezet, doet Nelson zijn best om ons notenrapers voor te zijn en de gevallen walnoten uit de tuin in te pikken en te verstoppen onder het kussen van zijn mand of in te graven in ons grasveld ( potverdo...)
Daarintegen moeten we regelmatig op zoek naar onze zesjarige Dobby om hem dan vervolgens uitgestrekt te vinden op het logeerbed dat op de vliering bij dochters zolderkamer staat. Eigenlijk niet zo'n goede zet van hem al die trappen want we hebben moeten constateren dat hij meer last begint te krijgen van zijn HD-D. Rondjes draaien met zijn kontje levert regelmatig een hoogkermend gejank op en ook Keshia's pogingen hem baas boven baas te worden zorgt soms voor een waarschuwende grom. Toch krijgen we hem niet overtuigd minder trappen te klauteren of te springen over het hekwerk van de tuin of zelfs de veranda.
Komende maand is de jaarlijkse controle en inentingsronde weer aan de beurt. Alhoewel vorig jaar er nog niets viel te ontdekken aan zijn achterhand gaan we er van uit dat de Dierenarts het dit keer wel zal zien..we zijn ons al aan het voorbereiden om eventuele medicatie..al weten we van Misty ( zijn oudoom) destijds dat Beardies een ontzettend hoge pijngrens kunnen hebben en medicijnen soms niet het beoogde effect hebben.
Maar het zij zo...we houden toch niet minder van Dobby erdoor.
Alhoewel het jaar al heel wat veranderingen en verbeteringen in petto had zijn we in huis weer begonnen aan een paar grote projecten; het veranderen van onze keuken/gang/woonkamer
en de start van De Hondentuin; ons oppas en logeeradres voor ( Bearded) collies en andere sheepdogs in eigen huis en tuin, waar we afgelopen zomer al een voorproefje in de familiekring van hebben mogen meemaken. We hopen dat er veel baasjes en hun hondenkinderen hun weg naar ons zullen weten te vinden.
Hoewel de natuur rondom ons zich klaarmaakt voor misschien weer een strenge winter, start voor ons dit Najaar met een nieuw seizoen vol veranderingen, verrassingen en vooral genieten...
Zoon is gepakt en bezakt met zware schooltassen inmiddels een volleerd fietser geworden, die zich, s'ochtends in gezelschap van grote zus, een weg baant door het drukke ochtendverkeer richting de grote stad. De tweede week stond al meteen in het teken van kamp, met de fiets van Sittard naar Molenbeersel. Al met al een indrukwekkende ervaring om met vreemde klasgenoten in den vreemde, drie hele dagen te vullen.
Dat de schoolbel gaat op het middaguur( van de basisschool vrijwel achter ons) en dat er toch geen jongetje door de achterdeur komt met "hoi mam"dat is een feit waaraan zowel alle beardies als moeders nog steeds moeten wennen. Vanaf de bank worden de langskomende kinderen gadegeslagen en wordt er door Keshia en Nelson gecontroleerd of toch niet toevallig "kleine baas"erbij zit.
En als dan een aantal uur later een van de kids ( of beiden) met de fietsen de oprit op komen rijden dan breekt er een enthousiast welkomst groeten uit.... alsof beiden "eeuwen......"weg zijn geweest.
Terwijl , de pas 4 jaar geworden, Keshia zich weer vol overgave op de behendigheidsles ( en haar teamgenoten) heeft gestort en vrouwtje nu haar al, ondanks twee keer Zumba in de week, niet kan bijbenen als ze de sprint erin heeft gezet, doet Nelson zijn best om ons notenrapers voor te zijn en de gevallen walnoten uit de tuin in te pikken en te verstoppen onder het kussen van zijn mand of in te graven in ons grasveld ( potverdo...)
Daarintegen moeten we regelmatig op zoek naar onze zesjarige Dobby om hem dan vervolgens uitgestrekt te vinden op het logeerbed dat op de vliering bij dochters zolderkamer staat. Eigenlijk niet zo'n goede zet van hem al die trappen want we hebben moeten constateren dat hij meer last begint te krijgen van zijn HD-D. Rondjes draaien met zijn kontje levert regelmatig een hoogkermend gejank op en ook Keshia's pogingen hem baas boven baas te worden zorgt soms voor een waarschuwende grom. Toch krijgen we hem niet overtuigd minder trappen te klauteren of te springen over het hekwerk van de tuin of zelfs de veranda.
Komende maand is de jaarlijkse controle en inentingsronde weer aan de beurt. Alhoewel vorig jaar er nog niets viel te ontdekken aan zijn achterhand gaan we er van uit dat de Dierenarts het dit keer wel zal zien..we zijn ons al aan het voorbereiden om eventuele medicatie..al weten we van Misty ( zijn oudoom) destijds dat Beardies een ontzettend hoge pijngrens kunnen hebben en medicijnen soms niet het beoogde effect hebben.
Maar het zij zo...we houden toch niet minder van Dobby erdoor.
Alhoewel het jaar al heel wat veranderingen en verbeteringen in petto had zijn we in huis weer begonnen aan een paar grote projecten; het veranderen van onze keuken/gang/woonkamer
en de start van De Hondentuin; ons oppas en logeeradres voor ( Bearded) collies en andere sheepdogs in eigen huis en tuin, waar we afgelopen zomer al een voorproefje in de familiekring van hebben mogen meemaken. We hopen dat er veel baasjes en hun hondenkinderen hun weg naar ons zullen weten te vinden.
Hoewel de natuur rondom ons zich klaarmaakt voor misschien weer een strenge winter, start voor ons dit Najaar met een nieuw seizoen vol veranderingen, verrassingen en vooral genieten...
woensdag 20 juli 2011
'n kwieke dame
Zoals jullie wel ergens op onze hyves,FB of website hebben kunnen lezen hebben we een hondenlogeetje.
De Border Collie dame, Bo, in kwestie is al aardig op leeftijd, tenminste als je bijna 12 zo mag noemen.
Maar nog best wel bij de pannen. Dobby merkte dat de eerste dag al op nadat ze hem flink snaaide omdat hij aan haar vot bleef snuffelen. Toen de rollen werden omgedraaid was het ijs echter zo gebroken.
Haar familie was bang dat ze wat moeite zou hebben met aanpassen aan ons Beardie-huishouden, vooral met eten. Omdat ze thuis de hele dag een bak brokken ter beschikking heeft en hier twee keer per dag eten zou gaan krijgen. Maar dat was zo gepiept.
De eerste avond wilde ze inderdaad niet eten en ging ze op 12 o'clock haar bak liggen te bewaken tegen de andere honden. Alleen had ze buiten de vrouwelijke waard gerekend, die haar bak gewoon weghaalde, toen de anderen het op hadden.
Dus moest ze zonder eten naar bed.( zielig he?) De volgende ochtend leek het verhaal zich te vervolgen. Weer ging ze haar bak bewaken tot.. het nieuwe vrouwtje de lege etensbakken van de Beardie-heren weg begon te halen. De blik die ze toewierp was alleszeggend en met een korte snelle sprint stoof ze op haar bak af om die snel leeg te 'vreten".Want stel je voor.......!!!
Daarna was de zaak beklonken. S'avonds bij het vullen van de bakken stonden er ineens twee honden in afwachting van in de keuken...de zwart-witte Beardiereu, die er altijd staat, en een zwart-witte Border dame.
Ons Beardie-meisje vond zo'n oudere dame in haar thuis maar een vreemde zaak. Met het wandelen samen, want Baas gaat nu met de twee jongens en Bazin met de dames, was het even wennen. Deze Border Collie dame plast namelijk als een reu, met een poot half opgelicht en dat is wel raar en je weet natuurlijk ook niet of ze je iets doet...dus werden er haastige blikken geworpen om botsingen te voorkomen.
Wanneer je denkt dat als je al eerder met een oudere dove hond hebt moeten omgaan het wel gemakkelijk is dan kom je bedrogen uit. Ja er zijn overeenkomsten zoals een hond die zo diep slaapt dat je denkt... juist of het stramme van de poten als ze lang op de tegelvloer heeft gelegen maar terwijl Chico en Misty destijds steeds langzamer werden met wandelen, is deze dame nog zo kwiek dat ze met gemak de lange wandeling van de "jongelui" op hun tempo aankan. Al is het, omdat haar eigen Baas toch net andere gebaren maakt dan jij, even zoeken naar het juiste commando/gebaar wanneer ze onderweg een andere hond opmerkt en het op blaffen zet.
"he, heb je er een hond bij?" wordt er al regelmatig gevraagd onderweg. Ja zeker, als je Keshia en Bo nu met zijn tweetjes naast elkaar ziet lopen, zou je haast denken.
Bo heeft zich al aardig ingeburgerd; geen probleem dat die nieuwe bazin haar oren schoonmaakt en haar medicijn geeft ( of zou het hondensnoepje erna het 'm doen)....Tuurlijk krijgt ook zij een knuffel als het Vrouwtje beneden komt of thuis....nee, snaaien als de anderen in je buurt komen dat mag ook jij niet...plaats genoeg voor vier honden rondom de bank hoor, veel gezelliger tvkijken toch zo samen...balletje gooien ( hee wat hebben we ineens veel balletjes weer)
Wat nou, Beardies en Border Collies gaan niet samen? Wel dus.
Dat een hond van bijna 12 zich nog zo goed kan aanpassen en zelfs nog nieuwe dingen kan leren daar staat dit Vrouwtje zelfs versteld van!
Zo is het bij ons de gewoonte om voor het slapengaan de Beardiebatjes een koekje te geven als ze op hun plaatsje zijn. De eerste avond wordt het koekje nog argwanend bekeken....de tweede dag echter... en dat terwijl Zij de lade niet kan horen waar de koekjes vandaan komen, spurt ze net zo snel als de anderen naar haar mand om daar keurig rechtop zittend haar koekje af te wachten.
Dat wordt dus nog leuk als ze straks weer thuis is ( Sorry Broertje van me)
Weet het zeker dat het voor iedereen wel weer vreemd zal zijn als haar eigen familie straks terug is van kampeervakantie en ze weer weg gaat.
De Border Collie dame, Bo, in kwestie is al aardig op leeftijd, tenminste als je bijna 12 zo mag noemen.
Maar nog best wel bij de pannen. Dobby merkte dat de eerste dag al op nadat ze hem flink snaaide omdat hij aan haar vot bleef snuffelen. Toen de rollen werden omgedraaid was het ijs echter zo gebroken.
Haar familie was bang dat ze wat moeite zou hebben met aanpassen aan ons Beardie-huishouden, vooral met eten. Omdat ze thuis de hele dag een bak brokken ter beschikking heeft en hier twee keer per dag eten zou gaan krijgen. Maar dat was zo gepiept.
De eerste avond wilde ze inderdaad niet eten en ging ze op 12 o'clock haar bak liggen te bewaken tegen de andere honden. Alleen had ze buiten de vrouwelijke waard gerekend, die haar bak gewoon weghaalde, toen de anderen het op hadden.
Dus moest ze zonder eten naar bed.( zielig he?) De volgende ochtend leek het verhaal zich te vervolgen. Weer ging ze haar bak bewaken tot.. het nieuwe vrouwtje de lege etensbakken van de Beardie-heren weg begon te halen. De blik die ze toewierp was alleszeggend en met een korte snelle sprint stoof ze op haar bak af om die snel leeg te 'vreten".Want stel je voor.......!!!
Daarna was de zaak beklonken. S'avonds bij het vullen van de bakken stonden er ineens twee honden in afwachting van in de keuken...de zwart-witte Beardiereu, die er altijd staat, en een zwart-witte Border dame.
Ons Beardie-meisje vond zo'n oudere dame in haar thuis maar een vreemde zaak. Met het wandelen samen, want Baas gaat nu met de twee jongens en Bazin met de dames, was het even wennen. Deze Border Collie dame plast namelijk als een reu, met een poot half opgelicht en dat is wel raar en je weet natuurlijk ook niet of ze je iets doet...dus werden er haastige blikken geworpen om botsingen te voorkomen.
Wanneer je denkt dat als je al eerder met een oudere dove hond hebt moeten omgaan het wel gemakkelijk is dan kom je bedrogen uit. Ja er zijn overeenkomsten zoals een hond die zo diep slaapt dat je denkt... juist of het stramme van de poten als ze lang op de tegelvloer heeft gelegen maar terwijl Chico en Misty destijds steeds langzamer werden met wandelen, is deze dame nog zo kwiek dat ze met gemak de lange wandeling van de "jongelui" op hun tempo aankan. Al is het, omdat haar eigen Baas toch net andere gebaren maakt dan jij, even zoeken naar het juiste commando/gebaar wanneer ze onderweg een andere hond opmerkt en het op blaffen zet.
"he, heb je er een hond bij?" wordt er al regelmatig gevraagd onderweg. Ja zeker, als je Keshia en Bo nu met zijn tweetjes naast elkaar ziet lopen, zou je haast denken.
Bo heeft zich al aardig ingeburgerd; geen probleem dat die nieuwe bazin haar oren schoonmaakt en haar medicijn geeft ( of zou het hondensnoepje erna het 'm doen)....Tuurlijk krijgt ook zij een knuffel als het Vrouwtje beneden komt of thuis....nee, snaaien als de anderen in je buurt komen dat mag ook jij niet...plaats genoeg voor vier honden rondom de bank hoor, veel gezelliger tvkijken toch zo samen...balletje gooien ( hee wat hebben we ineens veel balletjes weer)
Wat nou, Beardies en Border Collies gaan niet samen? Wel dus.
Dat een hond van bijna 12 zich nog zo goed kan aanpassen en zelfs nog nieuwe dingen kan leren daar staat dit Vrouwtje zelfs versteld van!
Zo is het bij ons de gewoonte om voor het slapengaan de Beardiebatjes een koekje te geven als ze op hun plaatsje zijn. De eerste avond wordt het koekje nog argwanend bekeken....de tweede dag echter... en dat terwijl Zij de lade niet kan horen waar de koekjes vandaan komen, spurt ze net zo snel als de anderen naar haar mand om daar keurig rechtop zittend haar koekje af te wachten.
Dat wordt dus nog leuk als ze straks weer thuis is ( Sorry Broertje van me)
Weet het zeker dat het voor iedereen wel weer vreemd zal zijn als haar eigen familie straks terug is van kampeervakantie en ze weer weg gaat.
dinsdag 19 juli 2011
Foutje bedankt!
"mam, er is iets met mijn computer??? Hij doet heel raar, ik heb geen msn meer, geen skype...ja wel nog internet. "( klinkt het ergens al bekend?) Mams tegen dochter; "heb je AVG al geupdated..ja mam...een scan gedraaid...vanmorgen nog...dat heb je met al die zooi die je download...ik zit alleen maar op Hyves en You Tube mam....er komt steeds een scherm op..."
Zucht, "okee ga hem dan maar naar beneden halen!"
Laptop op tafel, opstarten okee, meteen pop-up rechtsonder van een of ander rood/zwarte virusscanner."heb je die gedownload?"Nee mama, die was er opeens"...jaja
AVG openen. Helaas; pop-up; AVG.exe is geinfecteerd en wordt geblokkeerd zegt de Rood/Zwarte onbekende. Prompt een groot scherm waarin razendsnel, euh, wel honderden virussen worden gevonden en op mijn radicale kruisje gereageert wordt wilt u wel onbeschermd verder...ja zeker!
Waarom opent AVG niet? Dan maar Defender opstarten; jammer dan same story...CCleaner dan...Nadaa! Internet openen; dat werkt nog..F-secure online scanner erover..dus niet..de onbekende rood/zwarte popt-up Geinfecteerd programma, uitvoering gestopt. Staat er een vreemd programma in de lijst nee.. processen dan; rechtermuisknop Taakbeheer; dus pech... taskui.exe is geinfecteerd en afgesloten.
Ojee het ziet er naar uit dat we een hardnekkig virus binnen hebben want alles dat maar enigszins een opening is naar het verwijderen wordt geblokkeerd, zelfs als we de pop-ups negeren.
Dan maar met een omweg. Eerst alle temporary files en cookies deleten. Dan IE opstarten..traag..maar nog werkend. Zoek"vreemde virusscanner" Meteen 10 sites over deze Oldschool Malware Trojan virus...
Dit is dus echt foute boel!! ah..mijn favouriete site voor probleemoplossing staat er ook bij. Klik..Ja dus een Trojan binnen. Die vervelende pop-ups tussendoor.Scroll naar... hoe te verwijder...Okee zegt meneer Trojan, dat hoef je niet te lezen, IE closed. Opnieuw maar nu direct naar favouriete site...scroll...advies..haal vink bij proxy onder LAN weg, reboot, F8, safe mode with networking- andere virusscanner downloaden.
Goed doen we...geintje...geen vinkje..F8 reageert niet ( werkt dat niet bij windows 7?)..wel F2 maar daar zie ik nergens de keuze die ik moest maken... computer start van zichzelf door. Weer IE openen en een andere oplossing zoeken, maar bij elke site met de naam van de Vreemdeling wordt IE consequent afgesloten. Dan even via zoon's pc het web op. Tips meenemen en proberen een virusscanner te downloaden.Ja dat mag best van Meneer, maar openen en runnen... helaas pindakaas.
Nog eens taakbeheer proberen maar nu via msconfig...Override door virus. Via reboot, ctrl-alt-del en dan taakbeheer...nee ook niet weer geblokkeerd. Begint irritant te worden dit virusje!
Ik begin er een hard hoofd in te krijgen. Al ruim twee en een half uur bezig. Dan..FLOEP..zwart beeld met een of andere te snel verdwijnende tekst en laptop is uit. K*T, wat is dit nu oververhit door het verwerken van al die pop-ups of windows aangetast? 5 minuten wachten dan maar..ja lekker..doe maar een kopje koffie...
Even naar de wc, de koffie opleuten en dan laptop weer aan, bij de eerste tekenen van het opstarten van dochters werkscherm ctrl-alt-del en taakbeheer kiezen..Nadaa..te laat Trojan alweer actief. Goed Jij vervelend ik ook vervelend.Uit die laptop."kunnen we 'm niet beter wegbrengen naar de Pc zaak?"wordt gevraagd.
Nee we proberen opnieuw...net iets eerder dan het beeldscherm opstart..ctrl-alt-del en taakbeheer. Twee pogingen verder ( sorry lappie)..we zijn binnen in taakbeheer..tabblad processen. Ergens moet dat rotding staan..snel checken voor ie het weer overneemt. Van alles wat lijkt op combi's van letters van de fake virusscanner, alles wat vreemd lijkt en alles wat ik niet herken als van windows zelf ( ahum, bij mijn eigen desktop met XP moet je wel eens wat processen stopzetten om de pc te versnellen), daar wordt het proces van beeindigd...we houden hoop.
Taakbeheer naar taakbalk anders kom ik er misschien niet meer in...ik zie nog geen pop-up.
Zou AVG nu lukken? Yep..updaten en draaien die hap..helaas vindt AVG alleen maar cookies. Ccleaner er achteraan...maar liefst 78001 temp files ( hoe kan dat nu ik had er al zelf gedeleted).Goed schoon maar op.
Nog steeds geen pop-up..checken bij Taakbeheer of er niets is teruggekeerd uit het Verwijderde .....nee 't gaat nog goed...
Via configuratie dan Defender opstarten..volledige scan aan na een update. "kan uren duren".
Goed hoor..we hebben nog de hele avond.
Drie kwartier later; gevonden een ernstige bedreiging asx.wimad.az Trojan. Wilt U hem verwijderen of in quarantaine?
Nou Verwijder maar lekker hoor.
Voor alle zekerheid alle virusscanners nog maar eens updaten, windows gooit er nog even een beveiliging en een servicepackje tegen aan ( Fijn, kon dat niet eerder?). De laptop uit. En weer opnieuw aanzetten. Op Hoop van Zege.
Joepie de Poe... het is gelukt we hebben het beest verslagen!
Dankjewel Mams... kosten 3 uur en 20 minuten en de eerste aflevering van NCIS-LA gemist.
Foutje bedankt!
Zucht, "okee ga hem dan maar naar beneden halen!"
Laptop op tafel, opstarten okee, meteen pop-up rechtsonder van een of ander rood/zwarte virusscanner."heb je die gedownload?"Nee mama, die was er opeens"...jaja
AVG openen. Helaas; pop-up; AVG.exe is geinfecteerd en wordt geblokkeerd zegt de Rood/Zwarte onbekende. Prompt een groot scherm waarin razendsnel, euh, wel honderden virussen worden gevonden en op mijn radicale kruisje gereageert wordt wilt u wel onbeschermd verder...ja zeker!
Waarom opent AVG niet? Dan maar Defender opstarten; jammer dan same story...CCleaner dan...Nadaa! Internet openen; dat werkt nog..F-secure online scanner erover..dus niet..de onbekende rood/zwarte popt-up Geinfecteerd programma, uitvoering gestopt. Staat er een vreemd programma in de lijst nee.. processen dan; rechtermuisknop Taakbeheer; dus pech... taskui.exe is geinfecteerd en afgesloten.
Ojee het ziet er naar uit dat we een hardnekkig virus binnen hebben want alles dat maar enigszins een opening is naar het verwijderen wordt geblokkeerd, zelfs als we de pop-ups negeren.
Dan maar met een omweg. Eerst alle temporary files en cookies deleten. Dan IE opstarten..traag..maar nog werkend. Zoek"vreemde virusscanner" Meteen 10 sites over deze Oldschool Malware Trojan virus...
Dit is dus echt foute boel!! ah..mijn favouriete site voor probleemoplossing staat er ook bij. Klik..Ja dus een Trojan binnen. Die vervelende pop-ups tussendoor.Scroll naar... hoe te verwijder...Okee zegt meneer Trojan, dat hoef je niet te lezen, IE closed. Opnieuw maar nu direct naar favouriete site...scroll...advies..haal vink bij proxy onder LAN weg, reboot, F8, safe mode with networking- andere virusscanner downloaden.
Goed doen we...geintje...geen vinkje..F8 reageert niet ( werkt dat niet bij windows 7?)..wel F2 maar daar zie ik nergens de keuze die ik moest maken... computer start van zichzelf door. Weer IE openen en een andere oplossing zoeken, maar bij elke site met de naam van de Vreemdeling wordt IE consequent afgesloten. Dan even via zoon's pc het web op. Tips meenemen en proberen een virusscanner te downloaden.Ja dat mag best van Meneer, maar openen en runnen... helaas pindakaas.
Nog eens taakbeheer proberen maar nu via msconfig...Override door virus. Via reboot, ctrl-alt-del en dan taakbeheer...nee ook niet weer geblokkeerd. Begint irritant te worden dit virusje!
Ik begin er een hard hoofd in te krijgen. Al ruim twee en een half uur bezig. Dan..FLOEP..zwart beeld met een of andere te snel verdwijnende tekst en laptop is uit. K*T, wat is dit nu oververhit door het verwerken van al die pop-ups of windows aangetast? 5 minuten wachten dan maar..ja lekker..doe maar een kopje koffie...
Even naar de wc, de koffie opleuten en dan laptop weer aan, bij de eerste tekenen van het opstarten van dochters werkscherm ctrl-alt-del en taakbeheer kiezen..Nadaa..te laat Trojan alweer actief. Goed Jij vervelend ik ook vervelend.Uit die laptop."kunnen we 'm niet beter wegbrengen naar de Pc zaak?"wordt gevraagd.
Nee we proberen opnieuw...net iets eerder dan het beeldscherm opstart..ctrl-alt-del en taakbeheer. Twee pogingen verder ( sorry lappie)..we zijn binnen in taakbeheer..tabblad processen. Ergens moet dat rotding staan..snel checken voor ie het weer overneemt. Van alles wat lijkt op combi's van letters van de fake virusscanner, alles wat vreemd lijkt en alles wat ik niet herken als van windows zelf ( ahum, bij mijn eigen desktop met XP moet je wel eens wat processen stopzetten om de pc te versnellen), daar wordt het proces van beeindigd...we houden hoop.
Taakbeheer naar taakbalk anders kom ik er misschien niet meer in...ik zie nog geen pop-up.
Zou AVG nu lukken? Yep..updaten en draaien die hap..helaas vindt AVG alleen maar cookies. Ccleaner er achteraan...maar liefst 78001 temp files ( hoe kan dat nu ik had er al zelf gedeleted).Goed schoon maar op.
Nog steeds geen pop-up..checken bij Taakbeheer of er niets is teruggekeerd uit het Verwijderde .....nee 't gaat nog goed...
Via configuratie dan Defender opstarten..volledige scan aan na een update. "kan uren duren".
Goed hoor..we hebben nog de hele avond.
Drie kwartier later; gevonden een ernstige bedreiging asx.wimad.az Trojan. Wilt U hem verwijderen of in quarantaine?
Nou Verwijder maar lekker hoor.
Voor alle zekerheid alle virusscanners nog maar eens updaten, windows gooit er nog even een beveiliging en een servicepackje tegen aan ( Fijn, kon dat niet eerder?). De laptop uit. En weer opnieuw aanzetten. Op Hoop van Zege.
Joepie de Poe... het is gelukt we hebben het beest verslagen!
Dankjewel Mams... kosten 3 uur en 20 minuten en de eerste aflevering van NCIS-LA gemist.
Foutje bedankt!
vrijdag 15 juli 2011
Dobby Dobermans
Gisteren werd onze bruine beardie Dobby What a View of Happy Tale al weer 6 jaar.
Wat gaat de tijd eigenlijk snel hè?
Er is een tijdje geweest dat ik dacht dat de leeftijd zou zijn die hij maximaal zou worden. In het begin van zijn vertoeven bij ons , toen de navelbreuk die hij had niet vanzelf overging zoals door velen werd gedacht en hij met nog geen 6 maanden alsnog onder het mes moest om het te laten dichten..bijvoorbeeld.
En later toen we moesten stoppen met onze gezamelijke passie Behendigheid, waar we net waren begonnen met regionale wedstrijdjes, omdat de Raad van Beheer in een tweede controle ervan bevestigde dat hij HD-D had. Identiek dezelfde afwijking in de kogelvorm van zijn heup als zijn oudoom Misty had bij de foto's die met zijn ouderdomsHD/Arthrose waren gemaakt.
Elke dag, zeker als het klam en koud is, is het eerste wat ik doe, checken of Dobby niet stram loopt of moeite heeft met opstaan als teken dat de HD uitwendig zichtbaar wordt. Soms na een erg lange wandeling, zeker als er geklommen moet worden tegen heuvels op, dan is hij wat langzamer, voorzichtiger en mankt ie een beetje. Maar de volgende dag maakt hij weer soepeltjes gebruik van zijn lijf om over het hekwerk en de borderrand erachter heen te springen zodat hij in het vijvertje in de tuin kan gaan drinken. Als ik dan zie dat hij na die sprong van zeker 80-90 hoog netjes op zijn poten terecht komt hoop ik dat hij net als zijn oudoom Misty pas echte klachten krijgt na zijn elfde levensjaar.Maar ook dan,weet ik van Misty, zijn Beardies echte Die-Hards, met een pijngrens die een stuk hoger ligt dan bij ons mensen.
Onze Dobermans, zoals ik hem gekscherend noem omdat er nogal wat strubbels waren tussen hem en Nelson is inmiddels in een rustiger vaarwater aangelandt. Hoewel er ten tijde van de loopsheid van Keshia nog wel een wisselwerking was in zijn hormonen bleven de pieken in de vorm van twee vechtende reuen dit keer achterwege. Dobby ging geen enkele keer in op de uitdagingen die Nelson hem voorlegde maar bleef de hele periode met een bochtje om hem heen gaan. Tijdens de heldagen was hij wel eventjes helemaal van de kaart...zielig gewoon!
Inmiddels zijn we weer tig daagjes verder en is de rust in de roedel wedergekeerd en hebben we aan Dobby een geheel andere veel rustigere aardigere hond dan voor de chemische castratie. De grote dikke knuffelvot van de eerste twee jaren is herboren!
Zelfs zo dat hij op zijn buik gestreeld worden belangrijker vindt, dan dat hij op zijn rug ligt in de buurt van Nelson ( die sinds Dobby's verandering ook een stuk evenwichtiger is)
Dus ja...ik ben blij dat ik hem ( chemisch) heb laten castreren ondanks de nadelen die het voor zijn gewicht en dus zijn HD kan hebben. Dat zijn namelijk zaken waar je zonder veel moeite op kunt anticiperen; voerhoeveelheid aanpassen, glucosaminepilletje, de wandelroute laten afhangen van het weer, een iets warmere ligplaats .... trouwens niets zo gezellig als een wollige beardie half op je schoot op de bank tijdens het tv-hangen hoor....
Dobby gefeliciteerd met je verjaardag en dat er nog vele mogen volgen.
Wat gaat de tijd eigenlijk snel hè?
Er is een tijdje geweest dat ik dacht dat de leeftijd zou zijn die hij maximaal zou worden. In het begin van zijn vertoeven bij ons , toen de navelbreuk die hij had niet vanzelf overging zoals door velen werd gedacht en hij met nog geen 6 maanden alsnog onder het mes moest om het te laten dichten..bijvoorbeeld.
En later toen we moesten stoppen met onze gezamelijke passie Behendigheid, waar we net waren begonnen met regionale wedstrijdjes, omdat de Raad van Beheer in een tweede controle ervan bevestigde dat hij HD-D had. Identiek dezelfde afwijking in de kogelvorm van zijn heup als zijn oudoom Misty had bij de foto's die met zijn ouderdomsHD/Arthrose waren gemaakt.
Elke dag, zeker als het klam en koud is, is het eerste wat ik doe, checken of Dobby niet stram loopt of moeite heeft met opstaan als teken dat de HD uitwendig zichtbaar wordt. Soms na een erg lange wandeling, zeker als er geklommen moet worden tegen heuvels op, dan is hij wat langzamer, voorzichtiger en mankt ie een beetje. Maar de volgende dag maakt hij weer soepeltjes gebruik van zijn lijf om over het hekwerk en de borderrand erachter heen te springen zodat hij in het vijvertje in de tuin kan gaan drinken. Als ik dan zie dat hij na die sprong van zeker 80-90 hoog netjes op zijn poten terecht komt hoop ik dat hij net als zijn oudoom Misty pas echte klachten krijgt na zijn elfde levensjaar.Maar ook dan,weet ik van Misty, zijn Beardies echte Die-Hards, met een pijngrens die een stuk hoger ligt dan bij ons mensen.
Onze Dobermans, zoals ik hem gekscherend noem omdat er nogal wat strubbels waren tussen hem en Nelson is inmiddels in een rustiger vaarwater aangelandt. Hoewel er ten tijde van de loopsheid van Keshia nog wel een wisselwerking was in zijn hormonen bleven de pieken in de vorm van twee vechtende reuen dit keer achterwege. Dobby ging geen enkele keer in op de uitdagingen die Nelson hem voorlegde maar bleef de hele periode met een bochtje om hem heen gaan. Tijdens de heldagen was hij wel eventjes helemaal van de kaart...zielig gewoon!
Inmiddels zijn we weer tig daagjes verder en is de rust in de roedel wedergekeerd en hebben we aan Dobby een geheel andere veel rustigere aardigere hond dan voor de chemische castratie. De grote dikke knuffelvot van de eerste twee jaren is herboren!
Zelfs zo dat hij op zijn buik gestreeld worden belangrijker vindt, dan dat hij op zijn rug ligt in de buurt van Nelson ( die sinds Dobby's verandering ook een stuk evenwichtiger is)
Dus ja...ik ben blij dat ik hem ( chemisch) heb laten castreren ondanks de nadelen die het voor zijn gewicht en dus zijn HD kan hebben. Dat zijn namelijk zaken waar je zonder veel moeite op kunt anticiperen; voerhoeveelheid aanpassen, glucosaminepilletje, de wandelroute laten afhangen van het weer, een iets warmere ligplaats .... trouwens niets zo gezellig als een wollige beardie half op je schoot op de bank tijdens het tv-hangen hoor....
Dobby gefeliciteerd met je verjaardag en dat er nog vele mogen volgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)