uitwaaien en zandhappen

Zoutelande 2014

Zoonlief vroeg wat gaan we doen dit weekend? Uitwaaien en zandhappen, zei ik. Naar camping De Boogaard in Zoutelande.

Die van daar Boven namen dat letterlijk want het waaide stevig. Gelukkig ging van de 90% kans op regen 90% langs ons heen of kwam naar beneden als we in de caravan zaten met eten of een spelletje spelen. Maar een tent opzetten werd na een poging maar gestaakt. Nienke's eerste strand en caravanvakantie had echter meteen een cursusje "windproof" in petto.

Dobby dook nog geen 5 minuten op het strand al meteen de golven in en de meiden hadden de grootste pret met de wegrollende (schuim) balletjes vangen. Dochter maakte filmpjes van de blaffend enthousiastelingen. Man en zoonlief bedwongen de pier en natuurlijk moesten we ook even weer proeven aan lekkere zeeuwse bolussen.

In de nacht van zaterdag op zondag kregen we nog een stevige zuidwesterstorm ( wdkr 7-8 met rukwinden van 80km of meer) over ons heen. Nienke kroop maar lekker veilig aan mijn voeten op bed en tukte daar verder.... Maar zelfs moederdag werd niet vergeten.

Trots ook op mijn ventje dat hij zondag ons met caravan weer veilig naar huis heeft gereden, vertrokken met zuidwest 7 in de rug maar "aan wal"gelukkig ietskes minder wind. En Nienke heeft dankzij een halfje primatour en zittend op de achterbank tussen de twee vrouwtjes de tripjes goed doorstaan.

Het was een heerlijk weekend en had ik al zorgen.... dan zijn die nu weggewaaid!

Gemeenteraadsverkiezingen 2014

Stemmen. Strakjes want dochter mag voor de eerste keer gaan.Geloof dat iedereen hier wat anders gaat stemmen.

Welke stemwijzer ik ook kies..,
hoeveel foldertjes en aansprekers ik ook heb gezien/gehoord.ik kom altijd weer in hetzelfde kamp terecht, zij het dan dat de partij die ik vroeger vanwege haar idealen stemde niet meer kies sinds de goede landelijke leiders "met pensioen"zijn gegaan.

Stemwijzer Sittard-Geleen; veel vragen over zaken die al bekonkeld zijn...moeilijk opgesteld voor zij die het Nederlands en/of de politiek nog niet zo beheersen.
Sittard-Geleen wil zich op de kaart zetten met de ( in mijn ogen nog mislukte) sportzone en het pimpen van Sittard-city, voorbijlopend aan de mogelijkheid om landelijk op de kaart te komen met een ijshal.
Situatie in de kernen wordt aangepast in samenwerking met dorpsplatforms die de eigen kern 55+ maar al te graag voortrekken.
Oké ook voor de jeugd lopen er projecten maar
HALLO, er wonen ook nog mensen van 25-55 jaar in de gemeente hoor!

Ook de hondenbezitter komt er weer bekaaid af...de ( alweer verhoogde) hondenbelasting verdwijnt in de algemene pot, er zullen geen losloop gebieden worden gerealiseerd want dat staat niet in het beleid van S-G, maar ze kunnen zelfs niet zorgen voor veiligheid voor mens en dier getuige de glasscherven en andere zooi van de carnaval die in ons dorp nog overal ligt en waaraan zich al twee van mijn honden een poot heeft opengehaald.
Waar blijft respect voor de medemens?

Alle partijen pochen met paradepaardjes maar geen enkele partij zal in cijfers gemeten een begroting opstellen waarin uitleg wordt verschaft over de zorg die strakjes door de gemeente moet worden verzorgd.Is gratis parkeren nu zo'n heet issue, als de voorzieningen niet worden verbeterd?

Een vraag sprong eruit in mijn ogen uit...moet de gemeente blijven meebetalen aan Fortuna.
NEE, als het te moeilijk is voor de gemeente om de afvalheffing voor alle adressen 15 euro p/ jr te verhogen zodat wij als hondenbezitters niet langer meer gediscrimineerd worden, dan mogen de voetballers en fans zelf opdraaien voor de kosten van voetbal, stadion en beveiliging. Daar hoef ik dan niet aan mee te betalen! Ik haat voetbal!

Maar om me bij het kiezen nu alleen te laten leiden door deze vraag...DAT gaat me nu ook te ver.
Dus ik geef mijn stem aan die partij die ik zelf heb uitgekozen EN aan een vrouw.
Voor iedereen die gaat stemmen vandaag; neem de voor jou verstandige keuze!

Spiritueel encounter

Inmiddels is het nieuwe jaar alweer zo'n twee maanden oud. Toch bedruipt me het gevoel dat hoofdstuk 2013 nog niet is afgesloten. Natuurlijk had het voorgaande jaar zijn ups en zijn downs. Maar om de ups echt te herinneren moet er gebladerd worden door de foto's.
Alleen al vanwege de immense impact op emotioneel gebied dat 2013 inhield,met op de valreep naar het heden verdriet om een te jong gestorven,geliefd huisdier. En het is wel eens, dat ze zeggen, dat je pas verder kunt gaan met een nieuw hoofdstuk, als je het vorige niet steeds blijft herlezen. Alleen hoe doe je dat als je zoveel dingen tegelijk een plekje moet geven?

Nu ben ik iemand die vaker motto's en uitspraken opschrijft, die me fascineren of die op een bepaald moment juist een duwtje in de rug kunnen geven. Op mijn prikbord, in mijn dagboek, in mijn agenda.
Soms alleen komen die terecht waar ze beter niet kunnen staan. Al is de tekst nog zo toepasselijk.
Zoals deze ( van een beroemde Nederlandse kok); "Koester herinneringen, want ze zijn de inspiratie voor morgen". Die ik ,bladerend in mijn oude agenda, in eerste instantie tot mijn schrik, aantrof op de sterfdag van mijn geliefde hond.

Zou het karma zijn? Net als dat iedereen zich al in de zomer waant, op het moment dat het eerste lentezonnetje zijn gezicht laat zien?
De eerste twee maanden van dit jaar begonnen stormachtig.En het regende verdrietig. Het leek wel alsof ze mijn gevoelens verwoorden.
Nu houd ik van storm. Heerlijk! Ik zeg altijd dat de wind de nare dingen en de bacillen weg waait. Okee, dat laatste bleek dit keer niet te werken, gezien de gekregen griep, maar toch!

Ja die griep. Helemaal uitgerangeerd zijn, biedt echt zo'n moment waarop je alles, maar dan ook alles, moet loslaten. Je ziet alles van een afstandje. De goede dingen maar ook de vervelende dingen kunnen je even niks interesseren.
En als je dan weer beter wordt ga je weer meer naar de toekomst kijken dan naar het verleden. Zeker als zo'n lentezonnetje je dan verwelkomt.
Ben ik uitgelezen in het hoofdstuk 2013. Nee nog niet, maar ik heb besloten dat ik dat boek eens even onderop de stapel ga leggen. Dan wordt het moeilijker hem steeds te openen.

En dan.. alsnog voornemens maken voor 2014? Nee, want uit ervaring weet ik dat meer dan de helft terzijde wordt gelegd en de andere helft toch anders verloopt dan de bedoeling ervan was. Een leuke wensenlijstje zonder einddatum is beter..

Maar voor 2014 heb ik wel een motto gevonden.
Dankzij een reclame voor een pikant autootje.Die ik ook wel zie zitten, maar dat even terzijde.
"Er zijn twee dingen in het leven; dingen die de moeite waard zijn...en de rest!"

En daar ga ik voor vanaf nu!

Bijna een maand later....

Het lijkt nog steeds onwerkelijk dat we onze 7 jarige beardie Nelson op 28 december 2013 moesten laten gaan
Veel te onverwachts!Ik zal niet snel vergeten hoe ontspannen hij er lag nadat hij over was gegaan naar de andere wereld.Zonder de gierende stress in zijn lijf,maar ook zonder de schijn op te houden dat het allemaal wel mee viel.Ik ben blij dat hij rust gevonden heeft...

Alleen elke morgen verwacht ik hem weer te zien als ik beneden kom, kwispelend met het puntje van zijn staart, in afwachtende houding om voor een lebberige knuffel tegen je op te springen
Soms denk ik dat ik hem hoor janken s'nachts omdat hij moet plassen...Er klinkt geen diep gewoewoewoe meer als de motor van een buurman weer thuis komt of een diep gewolf als de kerkklok of de maandelijkse sirene zijn ding doet.
Je kunt rustig in de keuken iets voor jezelf klaarmaken zonder dat er ook maar een zwarte beardie achter je zit, je aankijkend met kwijlende donkerbruine ogen of als het echt interessant rook de poten op de aanrecht. Nelson bleek ook degene die s'avonds voor de laatste wandelronde de tijd in de gaten hield.Klokslag half 11, bij de laatste tonen van een crime scene serie, kwam hij alvast tegen je benen aan hangen, kop op je schoot, om te kunnen anticiperen zodra je naar je schoenen op de vloer voorover boog of trachtte jezelf uit je luie houding op te hijsen.
De was ophangen op de veranda in de vroege ochtenduren heeft ook een andere betekenis gekregen nu "de beschermer van de wasvrouw"zoals ik hem altijd noemde er niet meer is.Altijd wilde hij persé mee naar buiten als ik met de wasmand liep om dan na een plasje in de tuin onderaan de waspaal te liggen wachten tot ik de was had opgehangen en we weer samen naar binnen gingen.

Maar vooral mis ik ons rondje s'avonds samen. Meestal kwamen we halverwege het 18 jarige jack russel teefje met haar baasje tegen. Nelson stormde altijd dolenthousiast op haar af om dan na de eerste snuffel aan dat net 10 cm hoge lijfje uit diep respect voor haar,zich voor de rest van het blokje, als een echte gentleman naast haar te lopend, te gedragen. Het lijkt onrealistisch dat dat 18 jarige meisje er nog is en mijn 7 jarige jongen niet meer...

Vrienden met honden reageren respectvol, maar er zijn mensen die gewoon keihard zeggen: je hebt er toch nog drie.
Ja dat klopt, maar net als bij mensen is ook geen enkele Bearded Collie hetzelfde. En Nelson was Nelson, intens aanwezig vanaf het moment dat hij bij ons kwam wonen.

Nadat we van de dierenarts terugkwamen zonder Nelson was Nienke, ons puppemeiske, de enige die aan zijn riem en fleece jas snuffelde en daarna steeds in mijn buurt bleef.Zelfs nu nog negeren de andere twee zijn jas en riem die op zijn stekje aan de hondenkapstok hangen. Dobby wilde zelfs een aantal dagen helemaal niets van me weten.Hij negeerde me compleet. Maar was wel blij dat hij niet in zijn eentje beneden moest gaan slapen maar met zijn meisjes en baasjes mee naar boven mocht. Nu slaapt hij naast me in zijn mand.

En beide beardiemeisjes wilden meer dan een week niet of nauwelijks eten. Nienke, die vanaf haar komst bij ons bij Nelson in de keuken haar eten kreeg, stond steeds te wachten tot ook hij zijn bak eten zou krijgen, om dan maar ongerust naar de kamer te lopen om te kijken waar hij toch bleef.En Keshia, die meestal pas aan haar eten begon op het moment dat Nelson haar eten kwam proberen te stelen bleef maar naar de gangdeur staren alsof hij elk moment zou op komen dagen... Maar hun grote zwarte vriend en hun beider mentor kwam niet!
We probeerden hen op een andere plaats eten te geven, voerde ze brokjes en gaven vleesvoer maar dat werkte allemaal niet!...tot we de volgorde veranderden van het geven. nu krijgt Dobby als eerste zijn eten ,staat Keshia weer gewoon op haar eigen stek, net als Nienke, zij het dan, dat Nienke pas wil gaan eten als een van ons op de plek van Nelson gaat staan in de keuken..gelukkig accepteert ze het nu ook dat we dan een kopje koffie maken.

Tot het moment dat Nelson op 2 januari gecremeerd werd brandde voortdurend een zwarte kaars om hem te leiden over de regenboogbrug. Door Oud en nieuw kon hij niet eerder naar "het licht en de liefde"( zoals zo mooi op de kaart van het crematorium stond). Inmiddels is hij uitgestrooid over zee.
Maar de kaars brandt nog elke avond tot het moment dat het verdriet slijt en alleen de mooie herinneringen zullen blijven.

Er heerst nu een soort stilte in ons huis.
Ja hoor, er wordt nog steeds geblaft, vooral door Keshia, maar alleen bij het weggaan/uitgaan volgt bijval van Dobby en Nienke.Waar voorheen haar geblaf meteen werd ondersteund door het macho geblaf van Nellebel.
Hoewel de Baas graag met alleen Dobby een blokje wil lopen, wil onze bruine knul het liefste met de dames samen uit wandelen. Nienke, die voorheen s'morgens ( en geregeld door de dag) met Nelson de tuin in ging voor een plasje, wacht nu gewoon tot de anderen gaan.
En de waterbak, die de laatste maanden vrijwel voortdurend moest worden bijgevuld is vaak nog vol als ik 'm controleer. Net zoals elk zijn eigen bot nog kan terugvinden omdat Nelson er niet meer is om ze achter elkaar op te vreten.
Keshia, die ik eigenlijk eind november/ begin december verwachtte, werd ineens loops. Dacht ik eerst nog dat ze had willen wachten op Nienke of het niet aandurfde met het vuurwerk geknal, nu denk ik dat ze het wilde vermijden vanwege Nelson. Maar het is wel vreemd dat er geen reu meer is die me wel duidelijk maakt wanneer ze in de heldagen is.

Voor mij zal het verdriet nog lang nodig hebben om een plaats te krijgen, er zijn zoveel kleine dingen die ik van Nelson mis.Zijn vaak ADHD-gedrag maakte hij altijd goed door de liefde die hij uitstraalde.

En ik wil geen plaatsvervanger zoeken in mijn andere drie beardies, want ze zijn me even lief om wie ze zelf zijn.
Maar af en toe blijkt dat Nienke van Nelson heeft geleerd dat zachtjes janken kan helpen als je iets wilt en van de week verraste ze ons volkomen door net als die zwarte macho te joelen toen de kerkklok 12 uur sloeg..Al was het wel nog een babywolfje!
En op die momenten dat verleden en heden samen komen, sta je dan huilend te lachen.

Dag lieve Nelson, lieve lieve jongen,
Mijn show maatje mijn grote zwarte knul,
je donkere blaf zal de kapster niet langer wegjagen,
maar me ook niet meer begroeten als ik thuiskom,
je mooie bruine ogen zullen niet meer kwijlen voor een stuk brood of een koekje,
geen wandelingetje meer met jou alleen s'avonds ons eigen rondje,
niet al op tafel zitten om te worden gekamd als ik de borstels nog niet heb gepakt,
geen gesnurk meer vanaf jouw stekje achter de bank,
niet meer je oren strelen en als ik stop een vragend pootje,
je verloor het gevecht met Cushing dat je zo moedig voor ons probeerde te winnen
met net 7 jaar en 2 maanden, je kerst bot nog op gesmikkeld,
ga je nu over de regenboogbrug,
de beslissing was hard maar je hoeft niet meer te lijden en
ik weet dat mijn andere maatjes Chico en Misty daar op je wachten
en je zullen beschermen,

The Star that once shined so brightly has faded,
as the Seagull has whirled his Dust upon..


Rust zacht mijn lieve zwarte mannetje,
Seagull Stardust (onze Nelson) 16-10-2006 ---28-12-2013

Helaas hebben we Nelson op zaterdag 28 december 2013, 13 uur in moeten laten slapen omdat er complicaties zijn opgetreden door de Cushing waardoor een humaan leven geen optie meer was voor hem.Met 7 jaar en 2 maanden heeft hij de strijd tegen de cushing veel en veel eerder dan gehoopt en verwacht verloren..Alhoewel het verdriet enorm is vanwege de grote leegte die hij achterlaat zijn we ook blij dat hij niet meer opgejaagd door het leven hoeft, de schijn voor ons hoog houdend, terwijl zijn lijf steeds verder aftakelde.Dag lieve jongen!

Kennel van Kneusjes

Vandaag dierendag.
Met het nieuws dat we gisteren mochten ontvangen van de dierenarts, omtrent onze zwarte macho, niet zo'n leuke dierendag dit jaar.
Zo nu en dan springt er een duiveltje in mijn gedachten, die me de vraag stelt waarom ik in godsnaam mijn oog heb laten vallen op het ras Bearded Collie.

Toen we in 1991 gingen rondkijken naar een viervoetige huisgenoot had ik nog nooit van het ras gehoord. Ik vond de briard mooi en manlief de bobtail. Mijn oom opperde de Bearded Collie en na het zien van puppy Chico was ik tot over mijn oren verliefd op het ras. Niet wetende wat voor impact de Bearded collie op mijn leven zou hebben.

80 procent ervan is fantastisch; trouw, speels, lief, zorgzaam, huishond, behendigheidshond, showhond. Maar die andere 20 procent is minder. Die kant bevat onverwachte ziekten en te vroeg afscheid nemen van je hondse vrienden.

Mijn lieve maatje Chico stierf, na een leven lang problemen met niet willen eten en chronische diarree, aan de gevolgen van acuut nierfalen. Pas 10 jaar oud.Misty, onze tweede kreeg ouderdoms- HD als gevolg van een bot afwijking. Ik ging dieren- EHBO volgen om hem zijn laatste jaren qua kwaliteit te kunnen verbeteren, bereidde me voor op een afscheid op het moment dat zijn achterhand hem in de steek zou laten. Steeds krabbelde hij echter weer uit diepe dalen omhoog als ik me er bij neer had gelegd dat ik hem moest laten gaan. Tot die bewuste duivelsdag, 6-6-2006 dat ik hem moest laten inslapen. Niet omdat hij door zijn achterhand was gezakt maar omdat hij door een spontane interne bloeding compleet zijn wereld kwijt was.

Intussen was, tijdens onze verhuizing naar en verbouwing van een koophuis,Dobby bij ons komen wonen. Dobby is het achterneefje van Misty. Omdat we geen vergelijkingen wilden maken kozen we een bruine reu uit.
Met mijn oudere beardies, ten tijde van kleine kinderen en wisseldiensten, was het nooit mogelijk geweest om behendigheid te gaan doen, dus besloot ik dat met Dobby te gaan doen, toen hij oud genoeg was.Maar eerst moest hij al het eerste half jaar onder het mes omdat hij een navelbreuk had die toch niet dicht groeide nadat hij bij ons kwam wonen.
Maar komt tijd komt genezing en zo gingen we ook weer voor een tweede beardie erbij want een was maar alleen.

Zo kwam Nelson bij ons wonen. Door de dieren EHBO was mijn interesse voor kynologie gewekt en dus ook voor de showwereld. Van het een kwam het ander en ik wilde graag een teefje erbij om misschien ooit een nestje mee te fokken. Bij het zien van Keshia, was ik op slag verliefd op haar. En dat terwijl ik per toeval was gestuit op de kennel van haar moeder.Haar vader was ook nog een reu die ik erg mooi vind.
Met mijn fokplannen voor ogen liet ik HD-foto's maken van mijn honden.Nelson had een super score HD A, norberg 40 maar mijn behendigheidshond Dobby bleek HD-D te hebben als gevolg van eenzelfde botafwijking als zijn oudoom Misty.Uiteraard de fokker verwittigd en na hele discussies met de fokker van de vaderhond heb ik de HD-foto's opnieuw laten beoordelen.Dezelfde uitslag kwam naar boven.Weg mijn behendigheidstoekomst met hem!En fokken was al helemaal uitgesloten!

Hoe hard bleek de wereld rondom; breng terug naar de fokker en vraag een nieuwe, laat hem inslapen, etc... Toeval? Hoe groot is nu de kans dat twee HD-A ouders een HD-D hond krijgen?

Een paar jaar later bleken gelukkig Keshia's HD waardes in orde (HD A nb 30), had ik nog meer kynologische kennis opgedaan en de fokkerscursus van de rasvereniging gevolgd, dus hoopte ik dat een volgende loopsheid een nestje te weeg zou brengen. Mijn wens was met Nelson en Keshia samen mijn kennellijn te beginnen. Het lukte niet. Nelson wilde wel maar Keshia liet het niet toe. Nu was ze dikke vrienden met Dobby en sommigen opperden dat ze het misschien niet wilde omdat ze met twee reuen in een roedel leefde. Maar nee..Zelfs niet nadat Dobby gecastreerd was en Nelson de enige gegadigde. Tuurlijk had ik wel een andere reu kunnen "gebruiken"om een nestje te krijgen maar dat was niet mijn doel. Puppies komen er genoeg op de wereld, ook Bearded Collie pupjes.

Dus zette ik mijn fokkersplannen in de kast voor ( heel veel ) later en genoot gewoon met mijn opgroeiende gezin van mijn viervoetige huisgenootjes. Met Keshia was ik intussen begonnen met behendigheid en alhoewel ze in doen en laten een heel andere training vereiste dan Dobby, lukte dat vrij aardig.Tot ze een hele tijd geleden verkeerd van ons bed afsprong en een elleboogblessure opliep, die doordat haar spier/peesbouw dit niet kan opvangen, een blessure is geworden die bij tijd en wijle bij teveel springend enthousiasme weer opdoemt. En voor de tweede maal in 5 jaar moet ik mijn behendigheidstraining in de wilgen hangen.

NOg steeds gewoon toeval? Ik geloof er niet in..dan is het toeval bij mij gebaseerd op negatieve zaken. Zelf kreeg ik in 1995 na een keizersnede als gevolg van het HELLP-syndroom een dochtertje. Kans 1 op 1000 zwangere vrouwen. de kans dat zij een autistische afwijking zou hebben nog kleiner, maar ze had PDD-nos en een laagbegaafd IQ.En ik kan nog wel meer zaken in mijn leven opnoemen die zo'n toevallige kans hebben gehad.

Hoe groot is de kans bijvoorbeeld dat een hond gebeten wordt door een besmette teek? hoe groot is de kans op de ziekte Cushing?
Nelson kreeg twee keer in nog geen anderhalf jaar met een tekenbeet met ring rondom te kampen en moest aan pittige antibiotica.Omdat hij na de laatste kuur plots meer leek te drinken en plassen begon ik dat in de gaten te houden. Al vanaf dat hij pup was noem ik hem mijn ADHD- hondje, zo lief maar ook zo druk. omdat hij bijna altijd net als een teef grotere plassen deed duurde het even voor het opviel en ik maar begon te tellen. Van eerst 6-7 tellen liep het op naar 16-35 tellen per plas.Maar omdat ik op internet las dat de doxoral die hij voor de lyme had gekregen de weerstand kon ondermijnen en je eigenlijk ( wat ik dus niet wist) gedurende de kuur extra vitamine moest geven, weet ik het daar aan. Ook toen hij in het voorjaar zijn vacht begon te verliezen weet ik het eerst aan een reactie op de frontline van de week ervoor en aan de rui. ik ging over op ander omega 3 rijk voer in de hoop dat het de vacht zou verbeteren. Maar intussen zag ik symptomen die Chico destijds net vooraf aan zijn nierfalen ook had, al kon ik het (liever nog meer) willen eten erbij niet verklaren. Tot ik las over Cushing.Toen vielen alle puzzelstukjes bijeen.

Toch was ik bang om naar de dierenarts te gaan. Dat ik weer m'n zwarte lieveling moet laten gaan. Met loden schoenen aan nam ik Nelson mee. Door alle informatie, universiteitsonderzoeken en forumdiscussies over Cushing heb ik meteen aangegeven dat ik dacht dat Nelson cushing had en waarom. Helaas moeten eerst via het bloed nier en leverfalen, schildklierproblemen en suiker worden uitgesloten. Alles is (nog) helemaal okee. Dus toch de cushingtest.Nelson maakte het mij en de DA moeilijk door exact de grenswaarde te hebben, wel of geen ????? Zou het toeval dit keer wel gunstig gezind zijn?
Nee.De tweede, driedagentest, was overduidelijk; dag 1 en 2 waardes 36 en 30 ( en dus ver boven de grenswaarde van 10) gaven aan dat hij Cushing heeft, de testdag gaf een waarde aan van 5, meer dan 50% minder dan het gemiddelde van de eerste twee dagen en dus duidelijk een hypofysetumor.
Ja en dan?
Je hond heeft Cushing.de hypofyse tumor is een ( goedaardig maar ongeneeslijke)kankercel.Een operatie is te riskant.( ik wil mijn hond ook niet verliezen op de operatietafel), bestraling mag in NL niet meer en het enige medicijn vetoryl is geen geneesmiddel maar een middel dat alleen de "externe" symptomen als plassen en vacht "aanpakt". Een ook nog zeer duur middel met zeer ernstige bijwerkingen tot verlammingen, addison disease en sudden death aan toe, die geen extra levensverwachting biedt maar wel de verdergaande ziekte voor de buitenwereld, en jouw als baasje dus, verbloemd.

De DA weet mijn tegenstand voor vetoryl.In overleg met hem en met manlief heb ik besloten dat ik het eerst even laat bezinken.Nelson goed blijven verzorgen en voor de tijd, hoe lang ook, die rest van hem en met hem genieten

Hetzelfde toeval wil dat er sinds kort ook een pupje woont, verwant aan mijn eerste maatje Chico, Nienke, dat mij de kans geeft positief te blijven kijken naar een toekomst vol Bearded Collies.
Want naast dat duiveltje dat zich afvraagt waarom ik in godsnaam voor een Bearded Collie heb gekozen, zit ook een engeltje dat me duidelijk maakt dat liefde altijd overwint, ook het lot.En die liefde voor de Bearded Collie zit diep en een ander ras hoort gewoon niet bij me, wat er ook gebeurt.
Dus mocht je, net als ik verslaafd zijn aan Beardies, mooi, lelijk, lief, stout, dik, dun, reu, teef, oud, jong, gezond of gekneusd, dan ben je altijd welkom met je viervoeter
bij de Kennel van Kneusjes.
Een dikke dierendagknuffel voor jullie viervoeter!

Puppypret

Aan het genieten van onze kleine pup.Nienke is begonnen met "toverballen". Als eerste met een "witte"punt midden op de staart is het lichtgrijs nu overal aan het "uitspringen". Als ze je aankijkt, zie je een uiltje met lichtgrijze haren rondom de ogen, het lijkt net of ze sokjes aan heeft, met lichtgekleurde hieltjes en her en der zie je onder de donkergrijze haren lichtere "uitspringen". Zo leuk om er elke dag weer nieuwe lichtgrijze plukjes te ontdekken, ben benieuwd of we met kerstmis dit jaar een sneeuwwitte hond hebben.

Na de eerste onwennigheid van een kleine pup in de roedel beginnen de volwassen beardies nu langzaam te ontdooien. Nelson had zich natuurlijk al vanaf het eerste uur opgeworpen als haar mentor, maar ook Keshia wordt door Nienke inmiddels als "juf"gezien. Vooral nu we samen wandelen overdag. Gisteren nog bleek dat Keshia's instinct op een puppy te beschermen groter was dan haar eigen ( bijna overwonnen) angst voor vrachtwagens toen ze, om Nienke te beschermen voor een bestelbus, die op de weg langs het grasveldje waar Nienke stond kwam langsrijden, tussen Nienke en de weg in ging staan.Wel geeft Keshia duidelijk aan dat ze niet wil dat Nienke aan haar positie toornt dus hoop ik maar dat dit ook in de puberteit duidelijk blijft voor dat kleine duivelinnetje.

Helaas doet Nienke ook alle niet zo mooie dingen na, zoals staan blaffen ( keffen nu nog) als we uitgaan en als het bijna etenstijd is zit er nu niet 1 zwarte reu kwijlend bij de aanrecht maar ernaast een klein hummeltje, slijmballerige blikken werpend op je.
Ook de gewoonte van Baas om de jongens s'ochtends bij het ontbijt een boterham te geven is door Nienke opgepikt, dus zit er nu tussen die twee stoere macho's zodra de broodzak knispert een heel klein meisje ook te wachten op haar, nog klein, stukje brood. De andere dame volgt altijd pas, als ze is uitgeslapen en zoals het een prinses betaamt wil zij geen droog brood, wel graag MET boter, Baas!

Tot voor kort waren de volwassen Beardies van mening dat ze niet met -dat kleine ding- wensten te spelen, hoe zeer Nienke ook haar best deed om ze te paaien tot. Gelukkig zijn er onderweg met wandelen altijd wel hondjes die willen spelen, vooral een klein bruin volwassen hondje vind Nienke net zo interessant als Nienke haar.
Omdat Nienke echter van mening is dat alles dat net zo groot is of kleiner dan haar ook een pup is en dus kan spelen, komen we soms wel in onverwachte situaties terecht. Bijvoorbeeld als we het bijna 19 jarige Jack Russel teefje ( de originele kleine soort) tegenkomen, die helaas niet meer zo goed ter been is. Gelukkig heeft ze na de eerste opwinding wel door dat respect gewenst is. Ook de puppies op de les en de berner sennen pup van Vrouwtjes Broer mogen zich tot haar speelkameraadjes rekenen.

Volgen is een issue waar we hard aan moeten gaan werken thuis en op de cursus want afgeleid door alle indrukken springt mejuffrouw van hot naar her.En doet ze het wel goed dan is er het probleem dat haar belonen betekent dat ze dan direct weer huppelt, in de riem bijt of iets anders doet wat niet hoort.Maar de eerste les had ze wel gelijk door dat het de bedoeling was bij het bakje om down te gaan. het bakje om straks plaats mee aan te leren op afstand. Frappant is dat Nienke bij iets leren de blackboxmethode volgt en uitprobeert te vinden wat het goede is dat gevraagd wordt.Nog een lange weg te gaan maar we komen er vast en zeker.

Maar terug naar grote beardies, kleine pup.... Dobby, onze oudste van 8 jaar, heeft de eerste weken Nienke volledig genegeerd en gromde regelmatig als ze in zijn buurt kwam. Blijkbaar heeft haar meisjesachtig charme zijn doel nu bereikt want sinds een kleine week worden er voorzichtige toenaderingen gedaan. Misschien dat het ook heeft geholpen dat nu die eigenwijze reu met dat kleine hummeltje s'avonds samen de laatste wandeling doen..?

Nienke die dol is op een balletje speelt graag een spelletje ermee met Baas. Dobby, ook een balletjesfreak, had de bal gehoord en kwam hem in eerste instantie afpikken van Nienke. Zij aan de andere kant liet dat niet op zich zitten en ging al keffend de aanval in. Baas nam toen, heel verstandig, een tweede bal erbij en gooide deze zo dat ze allebei eentje konden halen. Als ze hem in de bek hadden, liepen de twee opzettelijk rakelings en grommend langs elkaar door om elkaar te provoceren en te laten zien dat ze een speeltje hadden.
Net twee peuters , die niet met en ook niet zonder elkaar spelen met hetzelfde.

Sinds dat moment mag Nienke bij Dobby in de buurt, ze wordt niet meer weggesnauwd als hij met Vrouwtje het ochtend knuffelritueel heeft, maar mag er bij. Ze liggen samen op de bank.

En eergisteravond; Dobby ligt tussen bank en tafel te slapen, Nienke komt aan en gaat langs de andere kant van de tafel liggen...heel stiekem tikt ze Dobby aan, hij doet eerst of hij haar niet ziet maar als ze wegkijkt snuffelt hij gauw aan haar hoofdje.Dan tikt hij met een poot haar "per ongeluk"aan, zij snuffelt aan zijn bek..en zo gaat dat om en om een tijdje door, heel subtiel. Dan ineens wordt het aantikken wat pittiger en Nienke springt in de uitdaaghouding, gebogen door de voorpoten..in stilte daagt ze hem uit en Dobby gaat zelfs op zijn rug liggen om met haar te kunnen tuttelen...we hebben in alleen maar genietend toegekeken.Tot vanuit het niets het hek van de dam was en een grote bruine en een kleine blauwe beardie door de kamer raceten. Nienke wel nog een beetje de bescherming van de meubels opzoekend vanwege het aanstormend grote geweld.
Maar wat Fantastisch!

Met de dagen die voorbij gaan zie je de twee samen steeds meer toenadering zoeken om met elkaar te kuiten en lummelen. Samen in de mand bijvoorbeeld;

Keshia is soms wat jaloers en dat merk je dan doordat ze probeert Dobby te corrigeren in zijn speelsheid naar Nienke maar beiden trekken zich er (gelukkig) niets van aan dus gaat Keshia dan maar op de bank naar ze liggen kijken.
Nelson vind het allemaal prima als zijn protegé maar niet in "gevaar"komt...

Tja! En na het spelen gaat een koekje van vrouwtje er wel in hoor!

puppies knuffelen

Voor de tweede keer wezen puppy knuffelen...
Op weg van het Limburgse naar het Gelderse land..lekker warm in de auto dus de airco moest af en toe aan de slag. Bij de tussenstop net na de brug bij Arnhem, stopt naast ons een grappige rode auto, beplakt met roze bloemen en met wimpers op de koplampen. In de achterbak staat een bench..tuurlijk even nieuwsgierig vragen of er een puppy in zit. Verrassing!
In de bench liggen twee mini-biggetjes, net opgehaald. Twee klein blijvende meisjes met de namen Peppi en Kokki, onderweg van Brabant naar Deventer. Een leuk gesprekje volgt over het houden van biggetjes, de keuze ervoor en wat ze eigenlijk eten. Interessant!
Weer verder op weg naar de Veluwe.
Daar aangekomen worden we hartelijk begroet door een stel beardie dames en een zeer enthousiaste bruine beardie puber en worden we met hun baas meegenomen naar de serre, waar het zestal beardie pupjes zich vermaakt met speeltjes in een grote ren.
Nieuwsgierig komen ze naar de spijlen om vervolgens te proberen met drie tegelijk op je vingers te bijten om te zorgen dat de doorkomende kiesjes minder pijn doen.
Het zwarte reutje probeert zich via de spijlen omhoog te werken, al jankende op een toontje van "ik wil dat je me oppakt"...Mams komt maar eens inspecteren.
Omdat het steeds warmer buiten wordt gaan we, samen met de pupjes, naar binnen, waar Mams ze even voorziet van een melkmaaltijd. Als gretige wolfjes storten ze zich op de tepels. Tot Mams er genoeg van heeft en de puppenruimte verlaat, en ze na wat speels vechtende capriolen, een voor een, in allerlei standjes, aan hun siesta-slaapje beginnen.
Tijd voor een gezellig gesprek met de familie. We worden zelfs verwend met een kopje heerlijke soep en broodjes.
Als de pupjes weer langzaam wakker beginnen te bewegen.. mag het blauwe meisje, waar we vanaf moment A van gecharmeerd zijn, lekker bij het nieuwe Vrouwtje op schoot. Heerlijk knuffelen. "Pleegmams" neemt een van de bruine reutjes bij zich. De oogjes beginnen hun toekomstige kleur te vertonen en de haartjes zijn al een flink stuk langer dan twee weken geleden.logisch want ze zijn ook flink gegroeid.
Mams die nog eens bij de pupjes is gaan kijken, komt in sneltreinvaart aangespurt als ze ontdekt dat er twee pupjes verdwenen zijn, maar na even te hebben gesnuffeld of alles goed is met haar kinders, mogen ze toch blijven. Ons blauwe meiske gaat samen met haar bruine broertje mee de tuin in, het gras ontdekken en nog even lekker knuffelen.
Na een poosje wil ze graag terug naar haar broertjes en zusje, waar ze zich nestelt tegen haar zusje om lekker weer even te gaan slapen. Mams komt weer even inspecteren als de grotere bruine pup, die op zijn eigen stekje naast de pupjes ligt begint te jammeren. Als ze ontdekt dat het niet haar kinders waren gromt ze tegen hem, alsof ze wil zeggen dat hij niet moet doen dat hij een van haar puppe- kinderen is.
De middaguurtjes vervliegen met gezellig gepraat en onderwijl genieten van puppies. En dan is het al weer tijd om naar huis terug te gaan.Na zo'n twee uurtjes, nog nagenietend, in de auto ( poeh wat is het warm) komen we thuis aan. Kan bijna niet wachten tot we weer gaan...jammer dat we niet dichterbij wonen....gelukkig bestaat er facebook.
Er volgt een enthousiast ontvangst door een drietal beardie batjes, die zoals verwacht uitgebreid Vrouwtjes kleren gaan afsnuffelen en terwijl ze kort daarvoor nog liever bij Dochterlief lagen, zijn ze daarna niet meer weg te slaan uit de buurt van Baas en Vrouwtje. Met een kop koffie, wat te eten en als de avond verkoeling brengt, een gezellige lange wandeling met de Doggies, sluiten we een heerlijke dag af.