Op naar een lager gasverbruik!

De afgelopen twee weken hebben Husband en ik ons gebogen over de mogelijkheden om meer winters comfort in ons huis te krijgen en tevens om te besparen op het gasverbruik.
Sinds we ons huis in 2005 kochten is ons gasverbruik al drastisch verminderd ten opzichte van het 4500+ kuub jaarverbruik door de vorige bewoonster.
Komende van een huurhuis, dat in hetzelfde decennium na de tweede wereldoorlog was gebouwd, wisten we dat het gasverbruik door het ontbreken van isolatie en dubbel glas een heikel punt zou zijn.
Daarbij is ons huis nu ook nog een bijna het dubbele aan m3 inhoud dan ons huurhuis was.

Door de grote energiebedrijven wordt voor een 2onder1-kap een landelijke gemiddelde aan gehouden van 1800 m3 per jaar, zij het dan dat nergens wordt aangegeven hoe ze aan dat gemiddelde zijn gekomen.
Op hoeveel m3 huis is het gebaseerd, op hoeveel vloeroppervlakte, hoeveel bewoners, landelijk of stadswoning, stookgedrag ( vb wordt er boven wel/niet gestookt,is er iemand thuis overdag..)? Onderbouwing van het gemiddelde vind je dus nergens terug.
Op andere, meestal milieu-gerichte, websites vind je een iets betere nuancering waarbij een rijtjeshuis zo'n 1600m3, een hoekwoning 2200m3, een 2onder1kap 2600m3 en voor een vrijstaand een gemiddelde van 3000m3 wordt berekend. Nu is ons huis zowel een 2onder1kap als een hoekwoning.

Door het vervangen van de 35 jaar oude cv-ketel, het aanbrengen van HR++ glas in het hele huis, door de oude aanbouw te vervangen door een geisoleerde versie,comfort-praktisch inrichten,gordijnen te hangen waar nodig en door de kale pannen van de zolder te isoleren met PIR-isolatieplaten,is het ons al gelukt om het verbruik terug te dringen naar zo'n 3600m3per jaar.
( berekend op het gemiddelde van de afgelopen drie jaar met 1 gewone,1 zachte en 1 strenge winter; 16gr s'nachts en gemiddeld 18 graden overdag).
Let wel, we stoken het hele huis, zo'n 600m3 inhoud, inclusief de zolder, waar onze tienerdochter haar eigen "appartement" heeft.

Met een gasprijs van zo'n 58 cent zou een verbruik op het landelijke gemiddelde ons dus zo'n 580-1044 euro per jaar kunnen schelen. Een hoop geld toch, dat we dus ook voor andere dingen zouden kunnen gebruiken.

Uiteraard is het logisch dat je meer stookt als het kouder is maar bij ons is een deel van het hoger zetten van de cv ook te wijten aan de tocht die bij het minste regen-winderig weer door de muur van de zijgevel, gericht op west-noord-west, naar binnen trekt.
Reden te meer om eens te gaan bekijken of we dit door middel van spouwmuurisolatie zouden kunnen oplossen.
Dus maar eens een oproep voor offertes gedaan. Gelijk wordt je bestookt met suggesties voor zonneboilers en vloerisolatie.Gunstig voor het energielabel bij verkoop! Sorry, dat vroegen we niet. Ja.. maar met vloerisolatie kunt u nog meer m3 gas p/m2 geisoleerd oppervlakte besparen.. Tja we hebben wel een kelder maar ons huis uit 1949 heeft geen kruipruimte..oh nee dan kan vloerisolatie niet...tja dat wisten we dus al...daarom vroegen we voor ook alleen voor spouwmuurisolatie.
En wat betreft het energielabel...C zal vanwege de leeftijd van het huis het beste zijn dat we kunnen bereiken.Ook al uitgezocht. Dus liever geen blablabla.
Terwijl de grote energiebedrijven pas tijd voor een offerte hebben als de zomer onderhand is begonnen, zijn er gelukkig nog wel andere bedrijven die wel genegen zijn informatie te verschaffen over mogelijkheden en prijzen.

We weten inmiddels dat we een bredere spouw hebben dan de meest gangbare waardoor we met isoleren een hogere isolatiewaarde (Rd2,3) kunnen krijgen en dus meer kunnen besparen op gas.Dat glaswol niet kan maar isoparels wel. Dat de muur in comfort zo'n 6 graden warmer gaat aanvoelen en winddicht wordt... ja dat is net wat we willen,heerlijk!
Bij de ene firma of isolatiewebsite ga je nog meer besparen dan bij de andere dus nemen we alles met een korreltje zout en gaan we uit van de meest minimale besparing gebaseerd op ons 3jaar-gemiddeld. Alles meer bespaart is extra winst,extra gunstig voor het milieu en vermindert de terugverdientijd. Die terugverdientijd komt momenteel neer op ongeveer 4 jaar. Afhankelijk van eventuele (nog te gunnen) isolatie-subsidies.
Dus wachten we even rustig alle nog te komen offertes af, ook om mooi te kunnen vergelijken...maar dat ons huis geisoleerd gaat worden dat is nu al zeker.

Misère in autorijk Limburg

Dat ons huishouden door mams draaiend wordt gehouden bleek de afgelopen twee weken alweer toen zij, geveld door de tweede keer griep binnen nauwelijks een maand, de touwtjes uit handen moest geven.
Juist in die periode besloot er ook nog zeer slecht nieuws uit de financiële hoek te komen. De buitenlandse bazen, hebben besloten, de enige auto-fabriek, die Nederland rijk is, per 1 januari 2013 te sluiten, met als gevolg dat ook Husband, daar nu al ruim 25,5 jaar werkzaam op de nominatie staat voor een WW-uitkering.
In de media moest de aangekondigde sluiting opbotsen tegen de hollandse hype die "mogelijke elfstedentocht" heette en opeens blijken de politici de A2 richting Limburg weer te hebben gevonden, na diezelfde A2 een tiental jaar geleden zo hard mogelijk te zijn opgereden richting Holland.
Ware het niet dat de Limburgers zich geen illusie maken, dat dit ook nog iets zal uitmaken. Wat betekenen politiek gezien nu 1500 rechtstreekse werklozen en die paar honderd van aanverwante bedrijven?
Iedereen hoeft maar om zich heen te kijken om te zien dat waar de regering zich heeft uit teruggetrokken voor de zogeheten "gunstigere marktwerking" of het wel even zou oplossen, exact het tegengestelde effect is opgetreden (denk maar eens aan de Zorg, NS, TNT....) "t is beter geld aan de Grieken geven dan aan de eigen Nederlandse bevolking, toch???"
Tja als je ziek bent heb je natuurlijk tijd genoeg om gefrustreerd te raken over zulke dingen.
Na de nodige doemscenario's over het opgeven van je thuis, rondkomen met minder (dan je nu al hebt), terwijl er juist in 2013 extra kosten komen voor collegegeld en 18+ ( dochter) zorgpremie, en zelfs visioenen over droog brood eten en gebroken relaties, kwam gelukkig ook het besef dat we nog bijna een heel jaar voor de boeg hebben om alles op een rijtje te zetten, te budgetteren, te vergelijken en te consuminderen waar kan, om anders te leren omgaan met wat we hebben.
En vooral om alle mogelijkheden en kansen van (nieuw) werk en inkomen te onderzoeken en uit te voeren.
Maar zeker ook te blijven hopen op die hele kleine kans dat er een nieuwe producent, voor wat ook, opduikt om de fabriek én al zijn medewerkers te behouden.
In de provincie die het meeste te maken heeft met vergrijzing, is de mogelijkheid tot werk toch wel éen van de vereisten om te voorkomen dat de "jeugd" wegtrekt naar betere economische oorden, én Limburg de provincie van sociale uitkeringen wordt...Zouden politici nu niet zo denken??
En wat betreft dit gezin; we laten ons niet kisten!

winter

Koning Winter lijkt op de valreep van januari naar februari 2012 toch nog zijn intrede te hebben gedaan. Vorige week nog 10 graden boven nul en nu een aantal graden eronder. Met een zonnetje op het winterse sneeuwkleedje is het een adembenemend gezicht, vanuit de woonkamer, want buiten snijdt de ijzige kou je de adem af.Weer om verkouden van te worden!
Zoonlief moest er de eerste sneeuw-dag ook nog alleen aan geloven, met zijn fietsje op naar school, want dochterlief had net vrij. Was toch wel blij dat hij me even belde dat hij was aangelandt.

Onze bearded collie batjes vinden het fantastisch om buiten te zijn. Dobby is bezig met zijn favouriete sneeuwspelletje; sneeuwengelen. Hij rent, ploft op zijn zij neer en maait met zijn poten door de sneeuw..En lekker samen ravotten.
Na gedane zaken heerlijk uitrusten en warm worden, op de bank- head to toe-

Het wandelen gaat wat minder soepel af maar dat is Baas en vrouwtje schuld hoor, die lopen niet zo snel als zij..

Dobby probeert met luid geblaf de vogeltjes weg te jagen die afkomen op het voer op de verandatafel waarvan hij denkt dat het van hem is.

Nelson is intussen adequaat aan het oefenen als "stalker". Het lijkt erop dat Keshia juist de koudste maand heeft uitgekozen om loops te gaan worden...
Onze twee agaporniden hebben echter nog steeds een LAT-relatie. Freddy vind het prima als Spock haar door de kooi heen eten voert maar verdedigt haar eten ( of die van hem) "met hand en snavel" als ze samen zijn in éen van de kooien. We hebben Spock ook eenzelfde grote villa gekocht zodat hij op gelijke hoogte kan klauteren en fladderen als zijn vriendinnetje.Als we s'avonds naar bed gaan en het licht uit is, horen we ze nog vaak samen kwebbelen, zo lief...

De eerste maand van 2012 is al voorbij en dat terwijl 2011 nog vers in het geheugen ligt. De eerste tekenen van 2012, in de vorm van gemeenterekeningen, belastingaangiftes en al dat soort spul zijn al weer gesignaleerd.
Maar er is ook weer ruimte voor goede voornemens; een nieuwe look, wat afvallen, wat meer beweging, al wat vakanties plannen, en ons huis eens flink uitmesten.
Want wat er toch niet overal nog ligt, dat al sinds onze verhuizing in 2005 nooit meer is gebruikt... en dan de spullen die nu de kids "we zijn toch geen babies meer, mam" ( lees Tieners) zijn opeens geen doel meer hebben...Ongelooflijk wat een mens bewaart!!!!
De eerste zakken en dozen zijn inmiddels al de deur uit richting Leger des Heils en afvalverwerker. Een doos met goede materialen staat klaar voor de Harmonie ( voor hun rommelmarkt), een paar spulletjes gaan op marktplaats etc.
Wat mij betreft mag de winter nog wel even duren, zodat ik, straks als het voorjaarszonnetje heerlijk gaat schijnen, lekker in de tuin kan zitten genieten omdat ik "niks meer te doen heb".

Christmas spirit

Het einde van het jaar 2011 is al weer in zicht. Nog maar een maandje om alle voornemens voor 2011 nog gauw uit te voeren of ze opnieuw op het lijstje voor 2012 te zetten.
De dagen worden korter maar de strenge winter waarvan de media al weken bericht doet heeft zijn intrede nog niet gedaan. Ook wij hebben maar het dringend advies ( van de winkeliers) opgevolgd om strooizout in huis te halen en de schep, nee niet zo'n kunststof ding, staat al gebroederlijk met de bezem onder de veranda zodat als er, voor een derde keer op mijn verjaardag?, 20 cm sneeuw valt, we ons een weg naar buiten kunnen banen.
Maar het natte weer van deze week doet niets af aan het feit dat hier in huis een gezellig en knus winters sfeertje begint te heersen. Kaarsjes en waxinelichtjes op de schouw, kerststukje op tafel, de gordijnen s'avonds dicht.Op onze comfortabele bank liggen extra zachte kussens en heerlijke warme plaids om lekker tussen te duiken voor een zwijmelige film.
Wel moet je hier goed uitkijken als je gaat zitten, of het "onderste kussen" geen geluid of beweging maakt.
Want van het goede voornemen de beardies niet toe te laten op de nieuwe bank is namelijk niet veel uitgekomen!
Met het oog op de verbouwingen en veranderingen die dit jaar op onze benedenverdieping hebben plaatsgevonden was het slechts een klein stapje om ook de kerstversiering aan te pakken.
Net als ons inmiddels 18 jarig huwelijk, was het tijd om de veelkleurigheid in te ruilen voor een ietwat volwassenere stijl. Klinkt al luxe als ik dit zeg...
Met dank aan Hornbach, die me de mogelijkheid bood om eens lekker gunstig te graaien in de door mij gewenste kleur bordeaux en mauve,en wat brons, bruin en goud, passend bij de kleuren in onze nieuwe woonkamer. Dat onze levende kerstboom gewaardeerd wordt door iedereen, werd me gisteren even duidelijk gemaakt door een van de heren Beardie, die de boom bleek te hebben gedoopt.
Welke, tja, dat was niet meer te achterhalen want beide heren deden schijnheilig alsof hun neus bloedde....
Voor het eerst in negen jaar hoef ik niet meer voor inkoop- en inpakpiet te spelen en is december weer lekker "mijn" feestmaand
(dat heb je als je net voor kerst jarig bent). Niet dat het voorheen niet leuk was om Sinterklaas een handje te helpen, hoor, maar eens zijn de kids toch wel echt te oud om nog te geloven..Alhoewel.. De droom dat de spanning ,die elk jaar begint rond zoon's verjaardag (en intocht van de sint ) in November,daarmee de wereld is uit geholpen, is wel heftig verstoord door het fenomeen "Proefwerkweek",
Ik pleit voor verplaatsing naar een minder hectische periode van het schooljaar!
Gelukkig is alle hectiek van de donkere dagen voor kerstmis vergeten,
als we na de kerst-kerkmis en het traditionele gourmetten op 24 december de eerste pakjes onder boom mogen uitpakken, die daar stiekem door dit kerstelfje zijn neergelegd.

Spock en Freddy

Nu een paar weken hebben we een nieuwe huisgenootje. Nee, geen bearded collie want baaslief wil daar nog niet aan, maar een tweede agapornis dwergpapegaaitje.
Sinds 2004 hebben we al een aga-vrouwtje genaamd Freddy. Ze is als bijna eenjarige in de duiventil van schoonpa komen aanvliegen en bij ons komen wonen toen ze door niemand werd opgeeist. Dat ze een vrouwtje was wisten we toen nog niet. Daar kwamen we volgende voorjaar achter toen ze plots eitjes begon te leggen en nestjes bouwde.
Freddy is een agapornis rosei collis, zachtgroen van kleur. En waarschijnlijk familie van freddy Krueger want ze is het bijterige type,zeker richting mannelijke (oppas) baasjes.
Omdat we het idee hadden dat ze wat eenzaam begon te worden waren we al een tijdje op zoek naar een andere agapornis. Niet echt op marktplaats maar het toeval wilde dat Baas die zondag zocht op onze woonplaats en prompt stuitte op een advertentie waarin een vervangend baasje werd gezocht voor dwergpapegaaitje, die wij op de foto natuurlijk direct herkende als een agapornis(mogelijk fischeri,een donkergroen met oranje en wat blauw)
Gemaild en na nog een telefoontje konden we deze agapornis komen afhalen in zijn eigen kooi.Volgens de voormalige eigenaren maakte hij/zij wat te veel lawaai sinds dat Kokki zijn partner er niet meer was en liet Kokki zich alleen zonder bijten verzorgen door de man des huizes.
Zo kwam Kokki bij ons en werd omgedoopt tot Spock (nieuw vrouwtje is Startrekfan).
Om te wennen zetten we de kooi een stuk van Freddy af met als gevolg een hoop schreeuwend geroep,dat volgens kenners "wie is daar?"betekende.
Dan toch maar de kooien vlakbij elkaar.. en daarna ging het geschreeuw over in geklets en s'avonds in gezellig gekneuter.
De dag erna de vogels beiden maar eens laten rondfladderen. Freddy ging onverstoord onder het straaltje water in de gootsteen douchen, terwijl Spock besloot de woonkamer in vogelvlucht te verkennen, om vervolgens, niet geheel zonder schrik van Vrouwtjes zijde, op haar hoofd te landen, waarna Freddy tot nadere kennismaking overging en ernaast landde. En daar zat het Vrouwtje dan met twee agapornissen op haar hoofd waarvan eentje soms kan bijten en de ander die alleen vriendelijk zou doen tegen mannen .
Wel meteen daaruit de conclusie getrokken dat Spock dan ongetwijfeld een mannetje moest zijn, Freddy namelijk...juist!
Gewoon verder gegaan met het verschonen van de kooien en daarna was het even "vangen"geblazen. Natuurlijk het "goede" idee om beiden samen in de kooi van Freddy te zetten,maar dat bleek niet zo'n goed idee!
Want zij beet letterlijk en figuurlijk Spock weg van haar eten en drinken.Dus opnieuw vangen en weer in hun eigen kooien terug.
In de dagen erna ontpopte Spock zich als een lief huisgenootje die, onder het motto, never bite the hand that feeds you, dit Vrouwtje voorziet van kusjes en zelfs eten wil geven aan haar vingers.
Eergisteren mochten we zelfs zien dat Spock, via de tralies van hun, tegen elkaar aangeschoven kooien,liefdevol Freddy zat te voeden en verzorgen.
Daarom, na het rondvliegen en schoonmaken van de kooien vandaag, de twee lovebirds nog eens bijeen gezet,nu tijdelijk in de kleinere kooi van Spock,
Freddy zit dan op niet eigen terrein en we vermoeden dat Spock er geen probleem mee heeft zijn eten en drinken met haar te delen. Eens zien wat er gaat gebeuren. In het ergste geval gaat Freddy weer terug naar haar eigen kooien hebben onze twee agapornissen een LAT-relatie....

Ontmoeting van Oost en West; Beardie Girl meets Barzoi Boy

Gisteren was een zeer interessante avond. Sinds ik voor het eerst kennis maakte met kynologie en rassenkennis heb ik de vervelende gewoonte om rassen proberen te herkennen die ik niet vaak zie. Omdat ik te vroeg was voor de agility-les met Keshia stonden we bij het hek te kijken naar de ringtraining waar een van de agility leraren met zijn Laekense herder bezig was, toen een flink uit de kluiten gewassen jonge zwart-bruine hond ons enthousiast benaderde. Alhoewel er wel zeker een hoogteverschil van 20 cm was met het teefje dat in ons dorp woont, zag ik direct dat het een heel mooi gevormde Hovawart was. Mijn spontane reactie had een interessant internationaal gesprekje ten gevolg. Gelukkig was "Mein deutsch wie ein Türke dass sprecht" goed te verstaan.Dex, de 2 jarige reu in kwestie,ging vaker naar shows, haalde ook U-tjes, maar wilde niet zo goed lopen dus plakten ze er maar eens wat extra ringtraining aan vast.
Met de komst van halfzus Suus ging Keshia's en mijn aandacht weer richting Bearded Collies en naar de behendigheid die daarna volgde.
Omdat Keshia best moe was van de les, besloot ik thuisgekomen om gauw even een "rondje om de kerk" met haar te lopen zodat ik haar niet uit haar slaap hoefde te rukken voor de laatste wandeling.
Toen we de bocht met struiken om liepen kwamen we eindelijk de hond tegen die ik al een paar weken wilde ontmoeten.
Een koppel even verderop in de straat met twee Galgo's heeft pas de jongste ( pas 8) van de twee,( de andere is 17) moeten laten inslapen. Manlief vertelde me echter twee weken geleden dat hij ze was tegen gekomen met een nieuwe windhond, een herplaatser. Zijn woorden tegen mij; Z'on grote windhond die jij zo mooi vindt, weet niet wat voor ras". Stilletjes dus hoop! En yep, toen Keshia en ik om de bocht liepen kwam ons een Barzoi tegemoet met zijn baas.
Nu vind ik de Barzoi de mooiste windhond. Ooit zag ik op de tentoonstelling in Echt een mevrouw lopen met twee van deze prachtige dieren, wiens hoofden reikten tot voorbij haar schouders.Ondanks hun machtige aristocratische uitstraling waren de blikken die zij richting hun bazin wierpen innig en adorerend. Iets wat me altijd is bij gebleven.
Zijn bijnaam als de Hond der Tsaren doet hem recht. Dat zie je ook terug op de schilderijen van Yuri Krotov.
Maar terug naar de ontmoeting.
Toen we dichterbij kwamen begon de Barzoi als een "gans te janken"en deed verwoedde pogingen om bij Keshia te komen. De baas hield hem tegen al omarmend en zei me dat hij niet wist of de hond Keshia iets zou doen.
Mijn instinct zei me echter dat de Barzoi niets kwaads in de zin had, eerder onzeker leek want achter de baas om zwaaide zijn staart heen en weer. Bij elke beweging van Keshia, die op een afstandje haar charmes al friemelig in de strijd wierp, moest de baas even de hond weer vastnemen. Dus besloot ik te blijven staan om een praatje te maken over zijn overleden hond en zijn nieuwe huisgenoot, een tweejarige Barzoi reu met een zwart-witte, wat krullerige vacht. De nieuwe baas vertelde dat het een herplaatser was, door een puppyziekte blind aan éen oog en dat de hond heel goed omging met zijn Galgo maar dat deze reactie steeds gebeurde als hij iemand met een hond tegenkwam. Hij verbaasde zich er een beetje over dat ik durfde te blijven staan. Nu moet ik ook bekennen dat dat geen optie was geweest als ik een van de reuen bij me had gehad want die zouden de reactie van de Barzoi waarschijnlijk als te macho ervaren met onvoorziene gevolgen.
Maar onze lichtgewicht Kes vind alle honden even leuk al is ze wat bedeesder bij grotere honden sinds de Landseer bij ons in het dorp iets te enthousiast zijn 65 kilo in de "strijd" wierp. Dus zo bleven we staan op de voor beide honden veilige 1-meter linie.
Al gaandeweg werd de Barzoi rustiger en liet hij toe dat ik hem betastte, aaide en tegen hem en zijn baas sprak. De baas bleek 30 jaar geleden ook al een Barzoi te hebben gehad, zij het toen een roodbruin/wit. Daar had hij mee geshowd en aardig wat prijzen meegehaald.Deze zwart-witte jongen was wat steiler dan hoorde te zijn in de achterhand maar met zijn karakter was niets mis en de rest wordt goedgemaakt door zijn adelijke uitstraling.
Met een "dosvidânja"richting hond, de afspraak om als we elkaar tegenkwamen steeds even bijeen te staan voor een praatje om de hond te leren wennen aan andere honden, vervolgden Keshia en ik ons avondwandelingetje, om thuis nog even na te genieten van een paar bijzondere ontmoetingen.

een poo(r)tje te ver!

De laatste tijd ga ik me verwant voelen met de "foute"clown uit Bassie en Adriaan. In elk geval met zijn motto; "ik heb ook altijd wat".
Terwijl in huis na talloze schoonmaakrondes toch nog het stof blijft neerdwarrelen als gevolg van een ietwat rigoureuse verbouwing,( daar in een volgend blog meer over), zoonlief als gevolg van migraine ziek door mams van school moest opgehaald, werd het ook nog een bezoekje aan de dierenarts voor Dobby.
Onze stoere bink was afgelopen weekend in zijn enthousiasme voor het machinelawaai van de opritleggers van onze overburen tegen het ijzeren hek van onze oprit gesprongen. Geen probleem normaal, zij het dan, dat deze keer er een "wiiiiieeep"van pijn opvolgde. In de veronderstelling dat hij zijn heup weer wat had verdraaid wezen kijken maar meneer zat gewoon voor het hek.
Echter bleek een uur later dat er toch wat anders was, een manke rechtervoorpoot. Vastblijven hangen tussen de spijlen van het hek? Op een punt ervan gesprongen? Verkeerd terug op de grond terecht gekomen? Helaas niet gezien..
Controleren leverde me een flinke knauw op in mijn arm toen ik dus blijkelijk het juiste pijnlijke stukje aanraakte. Omdat ik geen uitstekende botjes , vreemde of bungelende verbuigingen voelde ging ik met mijn EHBO kennis maar uit van een flinke kneuzing van zijn pols.
Vanmorgen, inmiddels drie dagen verder, met puppy wandelingetjes voor onze volwassen kanjer, trappen lopen verbod en veel rust vond ik het toch niet goed aan het genezen. Hij houdt zijn pootje van de grond af bij het zitten, het ligt iets gebogen naast zijn andere rechtgestrekte voorpoot bij het liggen en hij gebruikte zijn "elleboog"om zich op de bank te hijsen.
Toch maar naar de Dierenarts in Born. Alvast de muilkorf omgedaan thuis en dat was maar goed ook want hij zou zo de DA aangevlogen zijn van de pijn.... Allereerst bleek meneertje Dobbermans koorts te hebben 39,4 graden, iets wat volgens de expert in deze, eerder door een ontsteking als door een opwinding veroorzaakt wordt. Vervolgens bleek het pijnlijke zich te concentreren rondom de handwortelbeentjes aan de onderzijde van zijn polsgewricht. Ook de DA gaat ervan uit dat de peesjes en bandjes ertussen zwaargekneusd zijn. Dobby krijgt twee spuiten, een pijnstiller en i.v.m. de koorts ook een antibioticaatje.
Meteen van de gelegenheid , toch al de muilkorf om, gebruik gemaakt om zijn heupen te laten controleren omdat hij daar de laatste tijd ook meer last van heeft. En ja..helaas..de HD-D is niet meer alleen de uitslag van een röntgenonderzoek door de RvB, maar ook nu "zichtbaar" aan zijn lijf te constateren door de DA. Gelukkig weet ik van Misty destijds dat er genoeg pijnstilling voor mogelijk is als de tijd daar is maar 6 jaar blijft jong.
Nu eerst maar zijn pols laten genezen. Van de dierenarts krijgt hij voor een week amoxoral en carporal mee. Verder geen enkele belasting en kleine rondjes wandelen.Als het rondom het weekend nog niet aan de beterende hand is ( de gehele kneuzing genezen duurt net als bij ons een paar weken) dan moeten we toch terugkomen voor een rontgenfoto.Vooralsnog lijkt dat gelukkig niet nodig!
Ach ja "ik heb ook altijd wat".

Een nieuw seizoen

Met het nieuwe schooljaar heeft het leven bij ons  een andere wending genomen. Beide kids zijn inmiddels alweer een paar weken van start gegaan met een nieuw schooljaar op een nieuwe school. Dochterlief is de Horeca ingedoken en maakt kennis met kooklessen en het leren serveren met drie borden tegelijk ( en nee er is er nog geeneen gesneuveld) op een andere vestiging van haar oude scholengemeenschap zij het dan met een deel dezelfde leerlingen.
Zoon is gepakt en bezakt met zware schooltassen  inmiddels een volleerd fietser geworden, die zich, s'ochtends in gezelschap van grote zus, een weg baant door het drukke ochtendverkeer richting de grote stad. De tweede week stond al meteen in het teken van kamp, met de fiets van Sittard naar Molenbeersel. Al met al een indrukwekkende ervaring om met vreemde klasgenoten in den vreemde, drie hele dagen te vullen.
Dat de schoolbel gaat op het middaguur( van de basisschool vrijwel achter ons) en dat er toch geen jongetje door de achterdeur komt met "hoi mam"dat is een feit waaraan zowel alle beardies als moeders nog steeds moeten wennen. Vanaf de bank worden de langskomende kinderen gadegeslagen en wordt er door Keshia en Nelson gecontroleerd of toch niet toevallig "kleine baas"erbij zit.
En als dan een aantal uur later een van de kids ( of beiden) met de fietsen de oprit op komen rijden dan breekt er een enthousiast welkomst groeten uit.... alsof beiden "eeuwen......"weg zijn geweest.
Terwijl , de pas 4 jaar geworden, Keshia zich weer vol overgave op de behendigheidsles ( en haar teamgenoten) heeft gestort en vrouwtje nu haar al, ondanks twee keer Zumba in de week, niet kan bijbenen als ze de sprint erin heeft gezet, doet Nelson zijn best om ons notenrapers voor te zijn en de gevallen walnoten uit de tuin in te pikken en te verstoppen onder het kussen van zijn mand of in te graven in ons grasveld ( potverdo...)
Daarintegen moeten we regelmatig op zoek naar onze zesjarige Dobby om hem dan vervolgens uitgestrekt te vinden op het logeerbed dat op de vliering bij dochters zolderkamer staat. Eigenlijk niet zo'n goede zet van hem al die trappen want we hebben moeten constateren dat hij meer last begint te krijgen van zijn HD-D. Rondjes draaien met zijn kontje levert regelmatig een hoogkermend gejank op en ook Keshia's pogingen hem baas boven baas te worden zorgt soms voor een waarschuwende grom. Toch krijgen we hem niet overtuigd minder trappen te klauteren of te springen over het hekwerk van de tuin of zelfs de veranda.
Komende maand is de jaarlijkse controle en inentingsronde weer aan de beurt. Alhoewel vorig jaar er nog niets viel te ontdekken aan zijn achterhand gaan we er van uit dat de Dierenarts het dit keer wel zal zien..we zijn ons al aan het voorbereiden om eventuele medicatie..al weten we van Misty ( zijn oudoom) destijds dat Beardies een ontzettend hoge pijngrens kunnen hebben en medicijnen soms niet het beoogde effect hebben.
Maar het zij zo...we houden toch niet minder van Dobby erdoor.
Alhoewel het jaar al heel wat veranderingen en verbeteringen in petto had zijn we in huis weer begonnen aan een paar grote projecten; het veranderen van onze keuken/gang/woonkamer
en de start van De Hondentuin; ons oppas en logeeradres voor ( Bearded) collies en andere sheepdogs in eigen huis en tuin, waar we afgelopen zomer al een voorproefje in de familiekring van hebben mogen meemaken. We hopen dat er veel baasjes en hun hondenkinderen hun weg naar ons zullen weten te vinden.
Hoewel de natuur rondom ons zich klaarmaakt voor  misschien weer een strenge winter, start voor ons dit Najaar met een nieuw seizoen vol veranderingen, verrassingen en vooral genieten...