Twijfel

Er zijn van die momenten in je leven, die je voor een keuze stellen. Onmogelijke keuzes. Onmogelijk, omdat je weet, dat als je die keuze maakt, de toekomst zal veranderen. En wat vertrouwd en geliefd is zal verdwijnen. Voor altijd!
En niet voor eventjes om later weer de draad op te kunnen pakken.

Je weet dat je als hondenmoeder de taak hebt om het welzijn van je hondse kinderen te bewaken. Maar hoe bepaal je welzijn als je ook kampt met jouw gevoelens?

Een plots zwaar incontinente dementerende reu van 14 jaar en 8 maanden.
De wasmachine is geduldig en kan best wat harder werken om de doeken die na dutjes en slaapjes drijfnat zijn te wassen.
Ergens heeft onze harige hondenman nog het besef om er van af te gaan wanneer het gebeurd is en vind ik hem niet lijfelijk nat.

Doch plots gaat ook het eten moeizaam, wil hij veelal buiten liggen en zie je hem steeds meer zoals bezoekers en vrienden hem zien maar jou niet durften te vertellen...
Maar als de roedel blaft, wanneer iemand komt of gaat, doet hij zijn zegje mee en staat op wankele poten met een speeltje te lummelen die hij heeft opgedoken uit de speelgoedmand.
Hij sjokt nog, her en der uitgebreid snuffelend, plassend als een teefje omdat de poot oplichten niet meer lukt, zijn hedendaagse rondje om de kerk. Al zie ik hem nu en dan verlangend kijken naar de overkant van de straat, daar waar vroegere wandelingen heen gingen.

Je zorgt ervoor dat hij genoeg drinkt, maar zich niet overdrinkt, wanneer hij door zijn dementie vergeten, 10 minuten na 20 tellen drinken alweer richting de waterbak struint.
En bied hem nog een tweede boterhammetje aan, als hij, wanneer je koffie maakt voor jezelf, voor de tweede keer een vragende blik om de hoek van de aanrecht werpt, om te zien waar het traditionele ochtendbammetje blijft.

De medicatie van de dierenarts, die zijn relaas al begon met "je weet denk ik wel waar ik naar toe wil"geeft na 5 dagen nog geen greintje verschil.
Heeft hij gelijk? Tijd om DE beslissing te nemen. Gezinsoverleg.

Je ziet hem staan, je bruine hondenkind, twijfelend, waar ging ik ook weer heen..
Dan draait hij zich naar je toe. En kijkt je aan met zijn inmiddels blauw geworden kijkers. En je hart smelt een beetje als hij naar je toe komt om zijn oren te laten strelen. Alsof hij weet, dat jij niet weet wat je moet doen.
Nee, dit mag nog niet gebeuren! En de twijfel over jullie eerder genomen besluit slaat toe.
Met het weekend erbij, neem je op de 7e dag contact op met de dierenarts. Vertelt meteen waar het op staat, maar dat je toch nog 1 laatste optie wil. Kan een andere dosis nog iets doen, een ander medicijn nog iets betekenen. Hebben we alles geprobeerd?
Er gaat overlegd worden. Terwijl je wacht op het antwoord, besluit je dat je je maatje nog eens lekker verwennen gaat met een borstelbeurt. je neemt je de tijd. En alles in je op. Er gaat een rust vanuit.

De telefoon gaat. Goed we proberen nog wat anders. Maar..met de prangende opmerking dat er binnen een week verschil moet zijn omdat anders niets rest dan afscheid nemen.

De opluchting. Er is ons nog wat extra tijd met hem gegund!
Rekening houdend met het onverwachte! En wetende dat zijn welzijn niet ten koste mag gaan van ons gevoel.

Nog even de mogelijkheid om hem te knuffelen. Om zijn, inmiddels al een tijdje, hese stem te horen blaffen als bijdrage aan de roedel. Om hem nog te horen trippelen op weg naar het aanrecht voor een bammetje of een koekje. Nog even genieten van een opgerold bruin slapend drolletje hond.
Nog misschien het laatste wandelingetje met hem tussen de bomen rond het marktplein. Gauw een foto als hij met zijn meisjes samen geniet van een pril lente zonnetje.
Herinneringen straks van ruim 14 jaar en 8 maanden vriendschap samen.

Want de dag komt!
Dat hij in mijn armen zijn laatste adem zal uitblazen en de ziel in zijn ogen verdwijnt.

Ik wapen me vast tegen de opmerkingen straks, wanneer hij er niet meer is en sommige, misschien onbewust, zeggen; ach, je hebt er toch nog 5.
En terwijl mijn hart huilt, hoop ik stiekem op dat ene wonder!


< voor dobby>

verandering kost tijd!

Vandaag zou Nelson, Seagull Stardust, 13 jaar zijn geworden. Ik hoop dat zijn zusje en broertje die leeftijd wel in goede gezondheid hebben mogen bereiken...
Nadat Nelson in december 2013, 7 jaar en 2 maanden oud,stierf aan de ziekte Cushing, heb ik besloten dat elk jaar zijn geboortedag de dag zou zijn voor alle honden die lijden aan of gestorven zijn door een auto-immuunziekte.
Een ziekte zoals Cushing, Addison, SLO, kanker die zich als een sluipmoordenaar gedraagt, en een uiterlijk gezonde hond intern sloopt.
Al in 2014 in mijn levenmetbeardedcollies.blogspot.blog no 10, een verhaal met een staartje, schreef ik over deze ziekten, die ontstaan zijn door erfelijkheid.
Door te nauwe lijnteelt, waarbij vaders hun eigen dochters dekten of de dekreu bij meerdere kennels een nestje geeft en er dus meermaals dezelfde voorouders in verschillende kennellijnen van zowel vader als moederhond voorkwamen.
Gekozen omdat ze zulke "mooie genen" hebben of voorvarend op het (inter) nationaal kampioen zijn dat ze door hun uiterlijk hebben gekregen.

Nee, de ouders waren (meestal) niet ziek. Maar zo gaat dat nu juist met auto-immuunziekten!
Ze komen pas jaren later naar buiten als niemand het verwacht....

En ondertussen zijn afstammelingen van de slechte genencombinatie uitgezwermd over de hele wereld.
Talloze pups zijn verkocht aan liefhebbende baasjes die geen flauw vermoeden hebben dat hun pupje een sluipmoordenaar in zich kan dragen, die als ze geluk hebben, zich nooit laat zien.
Maar die, als hij zich wel toont, een lijdensweg voor de hond in kwestie én zijn baasjes in petto heeft.
Natuurlijk, er zijn lijders van een auto-immuunziekte, die door dagelijks dure medicijnen, of een operatie en nazorg, tot hun "oude" dag hun tijd uitzingen.
Maar om even op Cushing terug te komen, de gemiddelde levensverwachting, is na het ontdekken van deze ziekte nog 2 jaar. Mijn Nelson kreeg 2 maanden. In welk zijn karakter de boventoon bleef voeren en hij die mooie lieve beardie bleef die hij was. Terwijl je zijn lijf zag aftakelen, kaal worden,dikke buik maar steeds minder zwaar, liters drinken en plassen om de cortisol die te veel werd aangemaakt af te voeren en je moest als baasje lijdzaam toezien dat hij op weg naar de regenboogbrug was.

Alhoewel al rond de eeuwwisseling duidelijk werd dat er in de genenpoel iets niet goed zat door de toename van zieke honden,werd het snel de doofpot in gestopt. Want je ziet toch wel dat die (kampioens) dekreu of die lieve moederhond te mooi is om een (auto-immuun)ziekte te geven aan hun afstammelingen?

Zieke honden worden dus afgedaan als incidenten. En de passende maatregelen genegeerd want de puppies worden toch wel verkocht. Nieuwe generatie fokkers zie je met onjuiste informatie dezelfde fouten maken. Als je zelf research gaat doen ben je natuurlijk ook not-done in de fokkerswereld. Dus komen er nestjes..
Onwetend nog wat hen en de gezinnen waar de hondjes naar toe gaan, over 3- 4 generaties puppies,dus over pakweg 10 jaar hè, te wachten zal staan...
In de Beardiewereld (en ja ik zal het nu wel weer straks gedaan hebben,) wordt nog steeds ingezet op preventie die te maken heeft met uiterlijk vertoon in plaats van op het uitbannen van genetisch overdraagbare ziekten en versterking van ons mooie ras.
Nee, ik pleit een hond met heupdyplasie, ED of een oogziekte niet goed, maar toch is daar voor de hond zelf in de meeste gevallen mee te leven. (Zelf heb ik een Beardie met hd-D norberg 13, die inmiddels 14 jaar en 3 maanden is)

Maar een hond die bewust een auto-immuunziekte met zich mee draagt, neem je zijn welzijn af!!!!

De Raad van Beheer heeft dan nu wel vastgelegd dat bepaalde combinaties, die dus in het verleden veelvuldig werden gedaan, niet meer mogen ingezet in het fokken. Maar reuen dekken nog altijd in meerdere kennels, waardoor er toch steeds opnieuw inteelt in ons ras blijft ontstaan.
En regels kunnen nog steeds te gemakkelijk omzeild worden als je in plaats van reu Jan, reu Jean of Sean of Johnny, neemt om je kennellijn te waarborgen.
Maar de Bearded Collie fokker, die willens en wetens, die schattige pupjes, met een risico op een auto-immuunziekte, verkoopt aan een gezin met kleine kinderen, dat hoopt een maatje voor het leven te hebben, is in mijn ogen niet meer dan die broodfokker, waarover deze week een reportage op NPO was.

Nelson is nu 6 jaar dood. Verandering kost tijd. Inzicht is nodig. Informatie moet uitgewisseld.Kennis moet gedeeld.
Dat gebeurt nog nauwelijks. Dus blijf ik pleiten voor al die Bearded Collies, die samen met hun baasjes, lijden aan een auto-immuunziekte of er inmiddels, tot groot verdriet, aan gestorven zijn.

"I touch the sky, every night I try to find the brightest star.

you're waiting there for me, so close but still so far"

Een spannende dag voor Suzy

De laatste dag van juni 2019 ging Suzy mee naar de CLUBDAG van de NBCC & BCH in Nijmegen. 
We hadden haar aangemeld voor de inventarisatiekeuring. Ze werd gekeurd door km A. Zoontjens en A.van Bussel. En kreeg een super mooi rapport mee.

Voor Suzy was de dag een sociale uitdaging. Want dat waren wel HEEL VEEL honden om haar heen. Hyper blaffend ging ze in eerste instantie de interactie aan. Nu en dan een snaai als een rasgenootje toch te plots in haar buurt kwam.
Maar ook werden er vriendschappen gesloten. En gedurende de dag werd ze steeds rustiger. Bij de grote groepsfoto zat ze zelfs keurig tussen twee reuen in.
Ook de keuring was een challenge want ze kent het commando "staan" niet. Als iemand haar benadert wil ze ook nog eigenlijk gaan liggen.. Dus moest het wat tactisch aangepakt....Gelukkig kon de keurmeester haar zo ook prima beoordelen. En voor een eerste keer in een "show"ring liep zo ook nog keurig mee. Bij de BBQ aan het einde van de dag, lag ze lekker relaxed bij ons.
De dag was een lange zit...er was Behendigheid, gehoorzaamheid, keuringen, de mogelijkheid voor hoopers en snuffel(water) spelletjes, leuke gesprekken en veel zon, met gelukkig geregeld een lekker verkoelend windje.
Thuis heeft ze eerst de waterbak leeggeslubberd en is toen op haar stekje gaan tukken.

#Seagullmakeyoufeelmylove #AttheBeardieInn

Bearded Collumn©- Nee hoor, mijn hond schooit nooit!

Etenstijd.

Terwijl je het eten staat voor te bereiden, piept er nu en dan een harig smoeltje om het hoekje, met zo'n zwarte of bruine dopneus al snuffelend in de lucht.

Helemaal nu het weer winter wordt. En er traditie getrouw natuurlijk weer verse snert gebrouwen wordt.

Ik houd ze maar te vriend... want ik denk dat ze een moord zouden doen voor dat lepeltje, met stukje worst, door hun eten ;)

Onze Nelson vroeger genoot er altijd van om de soeplepel af te likken en geloof me maar, die was nog schoner erna dan je zelf kon afwassen.

Ook de zelf gemaakte oliebollen aan het eind van de decembermaand zijn geliefd bij de harige viervoeters. Ik zal het nooit vergeten; We zitten aan de koffie met een oliebol erbij. De telefoon gaat ( toen nog zo eentje met een kabel, he) en manlief neemt op. Als hij na het gesprek zijn oliebollen verder wil opeten, is het schoteltje leeg. “heb jij mijn..” maar terwijl dat gevraagd wordt zien we onze Chico zitten..En met de slikbeweging die hij maakt zien we twee bolvormige objecten langs zijn hals naar beneden verdwijnen.

De tijd dat onze kinderen “mama, mogen we een snoepje?”kwamen vragen ligt al weer jaren achter ons, maar op de een of andere manier is dat, in time, overgenomen door de Beardies.

We hebben het We-gaan-slapen-frolicje, een inmiddels al ruim twintig jaar oud ritueel dat zich van pup op pup heeft doorgegeven. En dat ook onuitgesproken binnen een dag bekend is bij onze beardielogeetjes. Die zich, na het afsluiten van de achterdeur, met de anderen samen,de poten uit hun lijf rennen op weg naar hun slaapplekje om maar als eerste het snoepje in ontvangst te mogen nemen.

Die welverdiende dentastix na een kambeurt, die uit de hondenlade in de keuken getoverd wordt en Echt alleen voor jou is!

Regelmatig komt het voor, dat ik,nadat ik alle boodschappen heb weggeruimd ,mezelf een kop koffie sta te maken en ik een tig tal ogen op mijn rug gepriemd voel...

En als ik me dan omdraai dan staan ze daar, met hun tong uit de bek en vragende ogen...zo van ben je niet iets vergeten?

Dat heb je er dus van, als je ze zelf hebt aangeleerd dat ze een kippenpootje krijgen als je boodschappen bent wezen doen.

Of als het tijd is om hun etensbakken klaar te gaan maken.

Geloof me dat vergeet je hier echt niet!

Want een hoog enkel blafje van een kleine zwarte beardiedame herinnert je er wel aan.

En wanneer je op weg gaat naar de keuken, zie je haar al zitten bij het aanrecht. Terwijl de blaffende ouder bruine Beardiedame, de andere harige grijstinten aanspoort te komen en die niet stopt tot dat ook haar bruine vriend is gearriveerd.

En tja.. die oude Beardieman wordt steeds dover.

Eigen schuld hoor want toen die bruine dame nog een pupje was vond je het maar wat leuk dat ze haar maatjes ging roepen. En dat het niet helemaal in overeenstemming was met de “hondse opvoeding” daar dacht je niet aan.

Rituelen en gewoontes sluipen zo nu eenmaal stiekem je leven binnen...

En het blijft zo sneu als je nee moet verkopen tegen iets wat je ze zelf hebt aangeleerd.

Bijvoorbeeld als er geen brood genoeg ( ontdooit) is, wanneer Baas s' morgens zijn werklunch klaarmaakt.

Was het vroeger nog 1 of 2 sneetjes brood voor de reuen...tegenwoordig zijn er 6 gegadigden.

6 zielig kijkende smoeltjes...

Maar op zo'n moment blijkt ook dat het gaat om het ritueel en niet om de inhoud. Want als je dan dat ene kapje brood verdeelt in 6 pietluttige stukjes en ze die geeft dan rennen ze elk tevreden naar een eigen plekje om het met smaak op te peuzelen.

Schooien, dat doen ze hier niet!

“Ja ja”..ik hoor het al denken.

“Nee ze schooien niet...ze vragen! Net als toen de kids om een snoepje kwamen vragen!”

“Ja..ja.. Maar honden gaan steeds dichter bij je zitten, geven pootjes, klimmen op stoelen...

Dat doen kinderen toch niet?

Nou, nee die pootjes geven zag ik de kids inderdaad nooit doen ;)

en wat betreft de rest?

Black Box methode in actie.

Want gooi er nog een stel kwijlende oogjes bij ( hè toe... mam?) en je gaat geheid overstag.

Jammie!

Onze magen zijn weer gevuld. De koffie pruttelt...

Als ik de etensbakken van de honden opstapel om aan het uitdeelrondje te beginnen zie ik hoe de afwachtende harige smoeltjes me langzaam volgen.

“loop maar” zeg ik en de zwerm verspreid zich op weg naar hun eigen stekje om daar geduldig te wachten tot hun bak wordt neergezet.

Terwijl ik de koffie inschenk, luister ik naar hun gesmikkel. En bedenk me dat ik eerdaags weer eens snert moet gaan maken..

©Elizabeth van Mulken-Keur 2018

Bearded Collumn© " Nee hoor mijn hond schooit nooit" is met een foto van onze puppies Sogno en Sirius gepubliceerd in het NBCC clubblad no 6- 2018

In mijn collumn haal ik de Black Box methode aan, hier onder vind je de uitleg;

De Black Box Methode

Er bestaan veel verschillende opvoed/trainmethodes. Peter Beekman werkte de Black Box methode uit. Hij gaat er van uit dat gedrag een natuurlijk iets is en dat de hond dat gedrag vertoond dat hij in de situatie als juist acht,

Gedrag is een reactie beïnvloed door interne en externe prikkels.

De Black Box methode gaat er van uit dat de hond dus zelf op zoek gaat naar de juiste manier om een oefening uit te voeren of een (tussen)doel te bereiken. Wat verwacht de baas dat ik doe?

Hij zal dan verschillende acties gaan ondernemen en onderwijl jouw reactie daarop gaan peilen.

Je wacht hierbij daarom in principe af met belonen tot de hond ( een deel van )de oefening uitvoert op de gewenste manier of een handeling doet die daar heel dicht bij komt. Pas dan geef je de beloning . De hond associeert daardoor steeds de laatst uitgevoerde handeling met de beloning en zal deze gaan proberen te evenaren bij een bepaalde actie (oefening, opdracht,sportactie). Het is heel goed mogelijk om dit te doen met behulp van een clicker wanneer het gebruik hiervan reeds bekend is bij de hond.

Een voorbeeld. Je wilt dat je hond in een cirkel stapt ( en gaat zitten). Je kunt hem er naar toe brengen en dan belonen maar dit betekent niet dat je hond de bedoeling heeft begrepen. Je kunt ook de hond in de nabijheid van de cirkel los laten en afwachten tot het moment dat hij er in stapt. Op dat moment beloon je. Als je dit meermaals geoefend hebt en de hond de opdracht snapt kun je de opdracht verder uitwerken..je wacht nu tot hij zit in de cirkel met belonen. Vervolgens kun je er een commando aan koppelen. Voorbeeld “kring”. De hond moet nu leren dat “kring”betekent in de cirkel gaat zitten. Dit kun je nog verder uitbouwen door bijvoorbeeld een afstand tot de cirkel te creëren. Je gaat op korte afstand van de cirkel staan, geeft de hond de opdracht “kring”en wacht af tot hij in de cirkel gaat zitten en beloond dan. Gaat het goed dan bouw je zo de afstand verder uit.

Wanneer een hond door het zelf zoeken naar de gewenste actie onrust gaat vertonen of er een “gevaarlijke”situatie ontstaat dan moet de baas in kwestie de hond wegleiden zonder te straffen of te belonen en tot rust laten komen. ( even een stukje wandelen, een eenvoudige opdracht laten uitvoeren) en het later nog eens proberen.

© EvMK

Beardie Mindfullness

Puppies. Al bij de gedachte achter het woord begint menig hondenliefhebber al te kwijlen. Die zachte lijfjes, dat weeïge nestgeurtje, de slijmballige oogjes en de ondeugende streken als de wereld verkend gaat worden.

Ja hè! Zie je het ook meteen voor je?

Puppies worden echter op enig moment volwassen. Goed er zijn uitzonderingen, in mijn idee vooral de reuen, die zich ook met hun uit de kluiten gewassen enigszins lompe lijven nog altijd voor hun dagelijkse knuffelmomentjes proberen te nestelen op je schoot zoals ze ook deden toen ze nog maar 10 weken waren…

Met het langer worden van de haren verdwijnt die onmiskenbare aantrekkingskracht die van puppies uitgaat en komt er een andere baas-hond relatie voor in de plaats.

Maar ergens als de tijd verstrijkt, breekt er een moment aan dat je aandacht weer getrokken wordt op zo’n zelfde manier als toen dat pupje je leven binnen dartelde. 

Dan zit je op je stoel op de veranda en zie je hem liggen. In diepe rust. Zijn buik ademt op en neer. En een zacht briesje wappert wat haartjes heen en weer.

Iets vertederends overkomt je. Je herinnert je hoe deze oude beardieman vanmorgen voor je voeten zat en zijn kop op je schoot vlijde.

Maar het zijn vooral die ogen. Ergens in de diepte ervan zie je nog een verdwaald pretlichtje, maar als ze je aankijken zie je een zweem van wijsheid.

Tegenwoordig wordt je wereld steeds stiller. Wat fijn is vanwege de stress met motoren en vuurwerk… toch lijkt de hondse taal van je familie je nog altijd te bereiken. Wankelend sta je op geoaste afstand van de hectiek en draag je een steentje bij. Je blaf een stuk heser dan vroeger. Maar je vertrouwt erop dat je jonge zwarte vriend na 3 jaar training het wel alleen aan kan om de roedel te beschermen. 

Ik zie je geregeld staan met je gedachten ergens ver weg. Tot plots iets je weer terughaalt naar het nu. Ik zie je denken..” wat wilde ik ook weer doen?” je schudt dan je hoofd en slentert weg met een houding van “ ach ja..t zal wel".

Ik hou van oude beardies. Ook zij hebben zo’n eigen geur. En dan bedoel ik niet die wind die ze per ongeluk lieten toen ze aan je voeten gingen liggen. Nee..zo’n geur waaraan je merkt dat de kwaaltjes van het ouder worden beginnen op te rukken.

Mijn eigenwijze beardie, die ooit ondanks zijn hd-d over dubbele traphekjes en tuinpoortjes sprong om nog even een keertje het commando hoog te krijgen zoals bij onze behendigheidsles. Je lijf wil niet meer en op een dag heb je dat springen en later het liggen op je stek op de trap maar afgezworen.

Met de dag worden de wandelingen korter en vooral langzamer. Elke eerste stap kost je moeite. Elk sprintje om de meiden en je vriend bij te benen valt je zwaar. Maar je wilt nog zo graag. Het heeft iets mindfull gekregen om samen met mijn bruine beardie maatje op pad te gaan!

Ik weet dat er een dag komt dat je niet meer met me mee sjokt. Dat je niet meer je hoofd vlijt op mijn schoot voor een knuffel “ dobby-style" .

Af en toe als je ligt te slapen en je door het dover zijn tijd en ruimte vergeet, net als je oudoom Misty vroeger, dan zegt mijn beardie-mum instinct me dat ik moet gaan checken of je nog wel ademt. 

 Als ik dan mijn hand voorzichtig op je flank leg en je tilt je hoofd op om te kijken wat er is…dan bekruipt me toch een gevoel van geruststelling.

Ik sla je nog steeds gade vanaf mijn stoel. Je ligt daar zo relaxt. Ik bedenk me dat de tijd wel heel erg snel is gegaan. Ik drink een slok van mijn koffie en geniet van je aanwezigheid. En neem me voor zo intens mogelijk te genieten van mijn bejaarde beardiepup.

Voor Dobby. Beardie-Mindfullness @Elizabeth van Mulken-Keur aug.2018

trots mag ik melden dat deze bearded collumn is gepubliceerd in het BCN ( clubblad NBCC) no 5-2018

5 jaar zonder Nelson

12 jaar zou hij zijn geworden de 16e oktober..mijn allesie..mijn beardiemanneke Nelson. Genoemd naar de Bearded Collie die figureerde in een Ikea-magazine. Inmiddels is het al 5 jaar geleden dat ik hem op het eind van december moest laten gaan. Als gevolg van de ziekte Cushing.

In die jaren is er veel veranderd in mijn leven At the Beardie-Inn!

Mijn liefde voor dit Engelse schapenhoedersras begon met Chico, kort daarna gevolgd door Misty. Chico verloor ik ook "jong"aan acuut nierfalen, net 10 jaar. 

En tegenwoordig bestaat mijn roedel maar liefst uit 6 van die ratsebatsers.
De oudste is  nog altijd Nelson's vriend Dobby, inmiddels al de 13 jaar en 3 maanden oud gepasseerd, en daar mee ouder dan zijn oudoom Misty.
Ook zijn vriendin Keshia is er nog steeds, haar elfde jaardag werd deze  September gevierd. Wat had ze een verdriet nadat haar maatje stierf destijds. Ze zocht hem nog maanden lang, het enthousiasme bij het zien van een zwarte beardie...de teleurstelling in haar blik als het Nelson niet bleek te zijn.

Nienke, door Nelson zijn laatste half jaar als protegé onder zijn hoede genomen. Die kleine uk, was de drijfkracht in het jaar na Nelson's verlies. Voor Dobby en Keshia én voor dit vrouwtje.
Destijds bleek al dat zij de rustige baken in onze roedel is. Een blauwe dame die niet alleen mensen met haar mooie ogen om haar poot weet te draaien, maar ook eentje waar alle honden zich gelijk bij op hun gemak voelen...
Tja en toen...toen kwamen er opeens twee belhamels op ons pad. Een kleine zwarte jongedame genaamd Sogno, geboren op Nelson's eerste sterf jaardag en haar neefje Sirius geboren op de eerste dag van het jaar 2015. Op een of andere manier had manlief zo'n band met die kleine beardiereu dat alle plannen veranderden en er opeens twee beardiepupjes ronddartelden in huize Beardie-Inn. Met alle roddels ten gevolg... Maar ook met een prachtig jaar waarin twee puppies op hun eigen manier om opvoeding en verzorging vroegen. Nienke wierp zich vanaf hun eerste dag bij ons op als hun surrogaatmoeder. Ze had de eerste weken zelfs melkgift.
Keshia had ( net als haar vrouwtje) echter moeite met die zwarte reu, die zoveel  leek op haar Nelson. Maar naarmate hij opgroeide liet ze zijn toenaderingspogingen steeds meer toe, tot ze op een dag opeens samen met hem aan het spelen was op de manier waarop ze dat altijd deed met Nelson. En sinds dat moment zijn ze soulmates.  En dit vrouwtje...op dagen met loopse dames waarop hij loopt te vervelen, te janken en me uit mijn slaap blaft, kan ik hem wel schieten, maar als alles weer rustig is in de tent dan steelt die grote kleine man toch ook weer dat plekje in mijn hart als hij zich met zijn lompe grote lijf knorgrommend op schoot nestelt.

En stiekem werd er toch een zaadje geplant voor een voortzetting van een droom...

En dan komt er juni dit jaar opeens een 2,5 jarige beardiedame op ons pad, iets in dat smoelke op internet zei dat ik haar daar moest gaan halen, ook al had ik er al 5 rondlopen. En ook nog geregeld een logeetje ( of twee)...
Ze bleek van dezelfde kennel als Nelson af te komen. Een teefje met issues, maar ook met nog een dosis liefde te geven en hoop  op vertrouwen.
En zo deed Beardie no 9 zijn intrede in ons thuis.

Maar het is nu 5 jaar sinds Nelson er niet meer is, me afgenomen door een auto immuun ziekte genaamd Cushing. Ik denk nog elke dag aan hem. Soms als ik het even moeilijk heb, zie ik hem zelfs in de wolken..Mijn droom om met hem en Keshia een eigen lijn Beardies te beginnen, een nestje puppies te krijgen, viel die dag in duigen.
Waarom?
 Die vraag bleef in mijn hoofd hangen en leidde tot een hoop research naar beardielijnen, erfelijkheid, genetica, kynologische studies en leermomenten, waarvan ik achteraf besefte dat ik die vooraf aan mijn wens fokker te worden had moeten doen..

Alhoewel de wereld van de fokkerij aan het veranderen sterk is, ook bij ons ras, zie je ook anno 2018 toch nog dezelfde fouten gebeuren als in het verleden. Door de gesloten besloten fokkerskring. Door onwetendheid en door eigen intenties.

Zo werden vroeger tri- color, "mismarks" en vroege sterftes  de "doofpot" in gewerkt om belangrijke lijnen niet te ondermijnen. En nu ze dankzij social media/internet wel naar buiten komen is het opeens een schande, kent iemand nog wel de echte beardie roots?
Want alhoewel auto-immuunziekten nog steeds aan de orde van de dag zijn door combinaties in het verleden, wordt er eerder belangrijk gedaan over zaken die de bearded collie in zijn welzijn veel minder bedreigen. Fokbeleid is meer al gericht op de tijdsgeest en de fokkers van nu en niet op de gezondheid van de beardie in de toekomst
Uiterlijk wordt nog steeds gezien als de beste kwalificatie voor een gezonde Bearded Collie.
Maar is dat zo?

De Show Beardie staat dan wel symbool voor ons ras...maar het is niet de beardie die leeft bij de "gewone man"

Ik ken er die stijf van de spanning trekken aan de lijn op straat, beardies die gefrustreerd tegen rijdende auto's op proberen te springen, die veel te dik zijn of juist mondjesmaat willen eten, die angst hebben voor geluiden, verkeer of mensen. Vachten lijken te dik en lang te worden voor baasjes om te onderhouden dus zie je steeds meer ( jonge) beardies geschoren rondlopen,  donkerharige beardies hebben oogkleuren die je eerder bij een husky zou zien. Beardies met gedragsissues, die dan maar gecastreerd worden of teven die te vroeg gesteriliseerd worden en vervolgens hun hele leven lang medicijnen tegen bijv. incontinentie moeten blijven slikken. De puppy colortrend waait richting dillution. En tragisch genoeg klinken er nog steeds de verhalen van mensen die hun beardie veel te jong hebben moeten laten gaan. Soms door een ongeval, maar nog veel vaker door ziektes als kanker, nier of leverfalen of een auto-immuun ziekte.

Op het moment dat ik dit schrijf woont hier een 13+ jarige levend bewijs dat een Bearded Collie met HD-D ( nb 13) ook oud kan worden ... Een mooie elf jarige donkerbruine beardiedame die al jaren steeds slechter ziet dan bij haar leeftijd hoort en een grote angst heeft voor geluiden van vuurwerk, onweer en knallen. (Een issue dat veelvuldig voorkomt bij de Bearded Collie, maar onverenigbaar is met het vroegere"op zijn beardies" hoeden van schapen) 
De droom die ooit met Nelson en Keshia begon en zo wreed verstoort werd, leek even een nieuw goed doordacht begin te hebben..met Nienke en Sirius.. maar nadat ze door spontane schijndracht dit jaar een tepel moest inleveren om erger te voorkomen, kwam ook de angst terug  te verliezen!

De afgelopen 5 jaar zonder Nelson hebben me meer kennis gebracht dan ooit daarvoor maar ook het besef dat 1 liefhebber van een ras geen ommekeer teweeg kan brengen in de mentaliteit van status en macht van een kleine groep.

Het besef ook dat het al die tijd de focus weg haalde van wat me het meest dierbaar is.
Mijn Bearded Collies,
Allemaal hetzelfde, maar stuk voor stuk uniek. En vooral me allemaal even lief!
Chico † Misty † Nelson †
Dobby Keshia Nienke Sogno Sirius en Suzy.
En wat de toekomst ook mag brengen voor ons ras,  ik ben van plan nog lang van en met mijn beardies te genieten....

Bearded Column Verloren gelopen

Wie op Facebook vertoeft, heeft ze vast wel voorbij zien komen. Lloyd, Senna, Maggie.

Drie Bearded Collies. In Noord-Limburg. Verloren gelopen in juni, juli en oktober 2017

Net als laatst in het dorp bij ons net verderop de sheltie Vanessa.

En na respectievelijk 2, 2, 5 en 7 dagen weer zonder ernstige kleerscheuren teruggevonden.

Gelukkig!

Wat magerder, een verwilderde vacht, wat kleine verwondingen. En misschien ook als gevolg van het trauma meer angst voor geluiden, bang om alleen te zijn...

Maar goed, het had ook heel anders af kunnen lopen! Zoals beardie Moon uit Antwerpen, die al sinds oktober 2016 vermist is of Max uit Duitsland...

Jaarlijks raken vele dieren vermist.

Geschrokken van verkeer, een geweerschot, vuurwerk, hevig onweer, hectische geluiden, een menigte mensen, een fanfare, een plotselinge knal...

Het zijn dus echt niet alleen Beardies, die bang(er) voor geluid zijn!

Maar er zijn nog meer redenen waardoor een hond vermist raakt;

Los laten lopen terwijl de hond niet goed onder appèl staat, een konijn achterna rennen in het bos ( en alle bomen lijken opeens hetzelfde), aangereden zijn op straat, uitgebroken uit de tuin vanwege een loopse teef, gestolen of mishandeld worden en/of gedumpt, in een gevecht zijn belandt, in een vreemde ( vakantie) omgeving zijn.

Uit een onderzoek van de overheid uit 2015 blijkt dat het meer en vaker gebeurd in een landelijkere omgeving, gemiddeld zo'n 20 dieren ( hond, kat) per 10.000 inwoners. Tja en als je bedenkt dat Nederland zo'n 17 miljoen inwoners heeft zijn dat er heel wat.. Merendeel van de weglopers is kat. Maar in 2016 liepen er volgens Amivedi bijna 9000 honden verloren. Zo'n 78 % kon levend (of dood) in elk geval weer gelinkt worden aan hun baas. Dankzij het feit dat ze gechipt waren en de juiste gegevens van de eigenaar in een van de landelijke registratie systemen stonden.

Vooral kleine hondjes als Chihuahua of terriërs of oudere honden komen helaas nog wel eens om het leven. Meestal door verdrinking.

Door de adrenaline van de angst en stress, en van het ( weg) lopen zelf krijgt een hond dorst. Logisch dus dat ze op zoek gaan naar water, zeker ook omdat om rustig te worden het stresshormoon afgevoerd moet worden. Helaas ziet de hond vaak dan niet het gevaar dat schuilt in het water, het weer op de wal klimmen, of vastzitten in beplanting, de snelle stroming.

Ja ik weet het.. een luguber beeld.

Als baas heb je natuurlijk ook niet elke situatie in de hand. Je kunt ook zelf onwel worden, terwijl je met de hond loopt en deze rent in paniek weg.. Maar als je weet dat je hond bang is voor onweer heb je wel de keuze om dat moment niet te gaan wandelen.

Er is zo'n spreuk die zegt ; “een kat in het nauw maakt rare sprongen”.

Nu die spreuk gaat eigenlijk op voor alle dieren!

Zelfs een dik log schaap, dat in een hoek gedreven is, kan uit stand over een hek van meer dan een meter springen. En als je bang ben voel je niet de consequenties van een hek onder stroom of prikkeldraad. Je wilt alleen weg....

En dan... je hond is kwijt!

Nadat je van de eerste schrik bekomen bent wil je maar 1 ding. Je lieveling terug vinden en liefst zo snel mogelijk.

Je kunt natuurlijk overal zijn naam lopen roepen, en misschien ook nog wel samen met een stel anderen die behulpzaam mee zoeken, maar grote kans is dat als hij dat geroep hoort hij zich dan juist ergens verstopt of nog verder van je weg rent in een richting die misschien wel gevaar op levert zoals een snelweg, water of het spoor.

Bedenk je maar eens dat jij je hond bent. Je bent ergens van geschrokken en rent voor je leven. Onderweg ben je op onbekend terrein beland, misschien werd je net( bijna) geraakt door een auto toen je die weg over rende, je hebt honger en dorst, je voelt je alleen en je naam wordt geroepen door iemand die je niet kent of het klinkt wel als je baasje maar waarom klinkt het dan zo gespannen.. Wat zou jij dan willen?

Soms vind een hond het spoor terug naar waar hij met jou liep, of waar jullie iets hebben gedronken bijvoorbeeld of waar de auto geparkeerd staat. Zeker als het weglopen gebeurd in een omgeving waar hij al vaker is geweest. In het gunstigste geval vind je hem naast de auto terug met een blik op zijn gezicht van “baas waar bleef je nou?” of is hij terecht gekomen in een groepje mensen met honden dat jullie onderweg hebben gekruist. (Zo raakte wij ooit tijdens een door de fokker georganiseerde speurtocht onze Misty kwijt, die vrolijk en wel met het andere groepje mee was gegaan, gelukkig had een van de bazen gerealiseerd dat het de onze was en hem verder meegenomen tot iedereen weer bij het beginpunt was aangeland).

Als het niet zo eenvoudig is wat dan?

Weet je in welke richting je hond verdwenen is probeer hem dan te blijven volgen

maar op afstand en zonder dat je hem door je handelingen verder weg jaagt. Zeker als je weet dat er in de buurt gevaarlijke dingen kunnen zijn zoals water, een spoorlijn, een drukke weg.

Traceer je hem, maak je klein en ga bijvoorbeeld gewoon ergens dichtbij zitten. Maak niet de fout dat je hem meteen grijpt als hij je zou benaderen want hij is nog steeds in paniek en zou weer wegrennen. Je kunt proberen zachtjes tegen hem te praten of wat eten aan te bieden om zijn vertrouwen te winnen zodat je hem uiteindelijk kunt vastpakken.

Maar als je niet weet waar je hond naar toe is gerend dan gaat dit natuurlijk niet meteen lukken.

Belangrijkste is dan dat er zichtmeldingen komen.

Geef de vermissing door aan instanties in de omgeving zoals de dierenambulance/asiel, politie en provinciale of landelijke zoekteams. Controleer ook of de registratie gegevens van de chip nog kloppen zodat ze contact met je kunnen opnemen.

Facebook is al vele keren het hulpmiddel geweest om vermiste wezens weer terug te vinden

dus zet de vermissing met foto openbaar online op social media en vraag je vriendenkring deze te delen en samen uit te kijken naar je maatje (als ze bijvoorbeeld zelf in het gebied gaan wandelen).

Vermeld je hond, ras, leeftijd, in het kort waar/hoe de vermissing plaats vond ( plaatsnaam/provincie), of je hond benaderbaar is ( angst, aggressief, gewond), en of ze wanneer ze hem zien contact op willen nemen met jou ( of een instantie zoals Waar is onze Angel?* die namens jou handelt). Hang (of laat doen) ook in een ruim gebied om de plaats van de vermissing affiches op met dezelfde gegevens.

Als je weet in welk gebied je hond zich bevindt dan blijft het zaak om rust te bewaren.

Bekijk eerst de omgeving op een kaart, en begin met zoeken VANUIT de gevaarlijkste richting en niet er naar toe.

Net als bij EHBO geldt ook hier Eigen veiligheid ( en die van je hond) Eerst!

Je kunt een groeps- app aanmaken voor de leden van je zoekteam zodat je onderling kunt communiceren. Zet deze wel op trillen en niet op geluid want anders schrikt het misschien af.

Rondom het gebied waarin je hond zich bevind kun je als je voldoende mensen bij je hebt posten opzetten waar iemand rustig gaat zitten opletten.

Houd er rekening mee dat deze gewond kan zijn en daardoor anders kan reageren dan hij/zij normaal gesproken zou doen. Heb voer bij je, water, een riem, eventueel een favoriet speeltje.

Soms helpt het roedel- of soortgenootjes of eigen gezinsleden erbij te hebben om het vertrouwen van je wegloper terug te winnen. Bewaar hoe dan ook je rust ook als je hem/haar ziet.

Het komt ook voor dat je hond zich veelvuldig op houd in een bepaald gebied maar zich toch niet laat vangen. De zoekteams van vrijwilligersorganisaties kunnen dan behulpzaam zijn met een voerplek aanleggen, een speurhond inzetten of een vangkooi plaatsen en helpen posten of coördineren.

Ook zij kunnen natuurlijk geen wonderen verrichten. Maar de kans wordt wel vergroot dat je maatje weer veilig thuis komt.

Voorkomen is beter dan...

Wat kun je doen?

-Zorg dat je hond gechipt is en dat je gegevens up-to-date zijn bij de landelijke registratie.

-Zet in je mobiel de contactgegevens van ( dieren)politie, ambulance, asiel en een of meer zoekteams zoals Waar is Onze Angel?

-Ook honden veranderen met leeftijd, dus maak eens vaker een foto van je hond en zet er ook een paar in een gemakkelijk toegankelijk mapje op je telefoon.

-Bewaar wat haren na een kam beurt in een gesloten zakje ( als geurbron), zeker als je meerdere honden hebt en riemen/mand kleden geen unieke geur bevatten.

-Zorg, zeker in een onbekende omgeving, dat je hond veilig is aangelijnd.

-Is hij/zij vaak onzeker door de omgeving, weer of seizoensgeluiden, dan kan een goed passend tuigje, of een combi van halsband met tuigje om te leiden, een veiliger gevoel creëren voor je hond en jou meer mogelijkheden om ontsnappen te voorkomen.

-Houd contact met je hond tijdens het los wandelen. Roep hem zo nu en dan ( voor iets lekkers) bij je aan de voet. Houd in het oog waar hij zich bevind en laat je niet teveel verleiden door die gezellige gesprekken met mede wandelaars of de schoonheid van de omgeving.

En heb je zelf alles onder controle...

Mocht je onderweg iemand tegen komen die in paniek is omdat zijn hond net is weg gelopen,

ben dan behulpzaam,denk aan dit artikel

zoek mee of help in elk geval degene op weg om zijn net zo geliefde huisgenootje weer terug te vinden...

Bearded Column Verloren gelopen ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018

ook gepubliceerd in het NBCC-Bearded Collie Nieuws no 3- 2018

n rondje met het hondje

Als je veel met je honden wandelt, is het onwaarschijnlijk dat je nooit iemand onderweg tegen komt.

Uitgelaten honden op de dijk die zich met jouw groepje mengen tot wij als bazen besluiten dat we onze eigen weg weer vervolgen...

Maar het mooiste zijn toch de ontmoetingen in het dorp zelf.

Een egeltje, dat in de stilte van de ontluikende ochtend de weg oversteekt, gade geslagen vanaf een gepaste afstand, met een stel beardies die normaal enthousiast op alles afstuiven, maar nu lijken te weten dat respect het toverwoord is.

De zwarte kater met felgroene ogen die vanaf een poortmuurtje ons nakijkt als ik langs loop met mijn honden en zich er veilig waant.

Elders de oranje poes, die normaal samenwoont met een Stafford reu, maar zich een paar huizen verder heeft neer gevleid op een bankkussentje, dat de bewoonster daar expres voor haar heeft neergelegd. Deze oudere bewoonster heeft een kleine witte viervoeter, die luistert naar dezelfde roepnaam als mij, dus noemt ze me nu altijd “de tweevoetige”

Ze heeft een tijdje geleden een hersenbloeding gehad en bewegen en praten gaat moeizaam. Dus terwijl onze zwarte beardiedame haar kattenvriendin begroet, kijk ik altijd even bij haar binnen als ik langs ga en zwaaien we goedemorgen naar elkaar.

De jongen van het kamp, die voorheen bij dochterlief in de klas zat. Die als hij me ziet lopen met de jongens heel bewust even zijn brommer uit zet of wacht met starten tot ik een eind verder op ben, omdat hij weet hoe blaffend hectisch ze erop kunnen reageren.

De bezoeker, die zich laatst een hoedje schrok van hun gewoe-woe-woe , toen hij in het donker vanuit het niets uit een oprit opdoemde voor onze neuzen en als reactie op zijn “nou nou”van mij te horen kreeg “In dienst van de buurt-app he”en die nu als hij mij ziet lopen al roept; “ha, de buurtwacht”.

De stilzwijgende afspraak die er bestaat tussen de baasjes van een zwart-witte border collie en mij, dat wanneer ik roep..zijn de jongens, we elk even een andere weg inslaan. Maar wiens border collie Max niet meer te houden is als hij weet dat ik de meisjes bij me heb. Dan kan baas roepen tot ie een ons weegt. De ene tante doet nog kwijleriger dan de andere om hun geliefde vriend te begroeten.

En die Beardies hebben veel vrienden hier hoor!

Zo weet de bazin van de Tibetaanse terrier altijd precies wanneer wij met de honden uit zijn geweest want dan wil de hare ook wandelen. De Boxer van mijn yoga vriendin gaat op meters afstand op de grond liggen en ho maar dat hij verder wil lopen tot hij en de dames hun onderonsje hebben gehad. Niet erg want dan kunnen wij baasjes ook even kletsen...

Die opgestoken groetende hand van een andere hondenwandelaar, het gewoonweg elkaar voor laten gaan op een kruising van paden, ff kletsen met de mannen van de plantsoendienst, puppy's en oudjes, van mag ik dat hondje met die roze strikjes aaien tot heb je een logeetje erbij want die ken ik nog niet...De afremmende auto, waarvan de bestuurder achter het stuur zit te grinniken omdat een van die batjes van mij juist heeft besloten midden op straat te gaan zitten kakken.

Tot het praatje met een oudere mevrouw, die elke dag een keer gaat wandelen en altijd even mijn “sjoone” honden moet aaien...

Ontmoetingen met mensen die je al jaren kent of die je net hebt leren kennen. Zoals een nieuwe inwoonster van ons dorp die een jonge Griffon Vendeen heeft. Die meteen wist dat ik Beardies bij me had omdat ze er zelf vroeger ook had gehad. En... die me grappig genoeg steeds laat denken aan een vriend die juist vroeger Griffons had en nu een Beardie. Dan is de wereld klein hè!

Of dat aardige “meisje”welk loopt met een klein grijs teefje, geen flauw idee wat voor ras, dat steeds als ik met de honden tegemoet kom als een idioot begon te blaffen. Ze vond het vreselijk maar wist ook niet hoe ze het kon stoppen. Op een gegeven moment ben ik met mijn groepje gewoon blijven staan op een afstandje. Het hondje stond er grommend en grauwend met ontblote tandjes, maar onzeker met een pootje opgetrokken en de oortjes naar achter, half verscholen achter de benen van de bazin. Onze oudste reu zou meteen terug gesnaaid hebben op deze reactie, maar gelukkig hebben we ook een blauwe vredestichtster in onze roedel die met subtiel beleid overgaat tot sociale contacten. Dus elke keer als ik met de dames loop staan we nu even stil bij elkaar en laatst deed dat kleine dametje al een eerste stapje in onze richting

Al zou je tig keer hetzelfde rondje lopen dan nog is elke wandeling anders.

Door het weer, het seizoen, het tijdstip waarop je loopt, de mensen waar je een praatje mee maakt, en de honden die je tegen komt.

Wandelen met je honden is zo sociaal. Dat zouden eigenlijk meer mensen moeten doen!

.Bearded Collumn- 'n Rondje met het hondje

© Elizabeth van Mulken-Keur -At the Beardie-Inn

gepubliceerd in het NBCC - clubblad no. 1- 2018