Een "maag" testje met een hondenbrok

Maandag vandaag en dan gebeuren er wel eens dingen die eigenlijk niet moeten.
Zoals een hondenbrokje dat in een glas met wat limonade terechtkomt in plaats in de honden voerbak.
Tja en dat had tot gevolg dat ik eens een testje ging doen..

En wel met zo'n zelfde brokje en met brokjes die ik nog had van voor de start met KVV.
Men neme een Farmfood Fresh persbrokje ( dankzij ons logeetje), een Profine lam persbrokje ( uit een testzakje), een Proplan Zalm rijst brok en een Aldi Regular brok,

En dan vul je 4 glazen met een beetje water en een scheutje azijn ( tenslotte is de maag zuur) en stop je daar in elk een brokje in. Natuurlijk kun je niet de echte maag nabootsen van een hond met dit huis,tuin en keukentestje maar het is wel leuk om te zien hoe de verschillende brokjes reageren.

Met al verrassende resultaten vrijwel direct ( 1 min) na het toevoegen;

Het Farmfood brokje begon al meteen uiteen te vallen, zelfs nog voor ik een keertje schudde met het glas. In tegenstelling daartoe bleef het Proplan brokje stoïcijns op zijn plekje drijven.

Na 5 minuten  was het verschil alweer groter geworden. De Profine persbrok en de Aldi brok gingen nu ongeveer gelijktijdig op en verloren kleine beetjes van hun brok aan het azijnwater.Omdat de maag van een hond, door zijn beweging natuurlijk ook niet stil ligt, is het glas af en toe geschud.

En dan weer een paar minuten verder. De Farmfood persbrok blijft zichzelf verpulveren en drijft als poeder door het water. Bij de Aldi brok en de Profine persbrok zie je dat ze wel op dezelfde manier "verteren"maar dat het bij de Aldibrok verspreid door het azijnwater en bij de Profine naar de bodem zakt. De Proplan brok blijft, eigenlijk shockerend, op eenzelfde plek in het glas drijven en er is geen enkel teken van ontbinden van de brok.

Het laatst genoteerde testmoment was na ongeveer 20 minuten. Een hond, die zijn buikje vol heeft gegeten gaat nu zo ongeveer wel weer eens spelen, rondsjouwen, drinken, buiten de tuin in voor een plasje....In elk geval bewegen.

De verschillen tussen de Profine en de Aldibrok blijven miniem. Ze ontbinden veel langzamer dan de Farmfood brok, maar ze verteren wel in de maag. En ze zakken een beetje naar de bodem van het glas. Met die opmerking dat de Profine brok een persbrok zou zijn, die volgens de verkoper, gerust gemengd gegeven mocht worden met KVV en de Aldibrok een gewone brok.

Bij de Proplan zalm-rijst brok is zelfs na 20 minuten nog geen spoortje van ontbinding ontstaan en de brok blijft drijven. Dat heel duidelijk wordt als ik een foto neem van de zijkant van de glazen; foto 1; Proplan naast Farmfood foto 2; Aldi naast Profine

Als ik na een half uurtje met een vork in het water prik is de Farmfood brok compleet uiteen gevallen en verspreid door het hele water. De Proplan brok is net een sponsje geworden, en de andere twee laten hun buitenzijde los in poeder en het nog niet opgeloste stuk is ook wat sponzig te noemen.
Helaas kan ik dat niet laten zien met een foto.

De Proplan Zalm-rijst hebben mijn honden jaren gegeten.
Ik vind het shockerend dat het zo'n effect heeft in mijn eenvoudige testje.
Dat het voer dus op het maagsap zou kunnen blijven drijven, kan dus, zeker met een stel enthousiast ravottende Beardies, gewoonweg heel simpel een maagkanteling teweeg brengen, die bij niet snel ingrijpen de dood ten gevolg kan hebben.

Als je kijkt naar de hele goedkope brok van de Aldi of de Profine Persbrok , die qua prijsklasse r.o dat van Proplan ligt dan is het testresultaat vrijwel gelijk.
Maar ze hebben in elk geval nog een voordeel dat ze gaan ontbinden door zuur en schommelingen en naar beneden zakken.
De beste uit mijn testje kwam dus Farmfood Persbrok.
Dat zo snel ontbindt tot poedervorm dat het net zo gemakkelijk als KVV/ vers vlees qua voedingsstoffen kan worden opgenomen in de darmen en dus een kortere verteringstijd heeft. Dat het zich meteen verspreid in het vocht is ook gunstig want zo blijft een maag overal even licht./zwaar, hoe je het bekijkt.

Iedereen mag van mij zelf beslissen welk voer hij geeft, daar is dit testje niet voor bedoeld, het hadden ook 4 andere merken kunnen zijn.
en ik spreek  dan ook geen voorkeur uit voor een brokken merk.

Dit testje is als toeval ontstaan,
maar ik dacht dat het wel leuk zou zijn om het eens met jullie te delen.

En je kunt natuurlijk altijd zelf thuis eens testen wat het brokje dat jij je hond geeft doet...

( en ik hoor  het testresultaat graag van je)

Konijnenhoeder

Onze Teddy Dwerg konijntjes Reese en Shaw kijken er al helemaal niet meer van op als er een Bearded Collie snuit opeens opdoemt voor een raampje van hun huis.

Ook lopen ze regelmatig onverstoorbaar rond tussen al die, voor hen toch reusachtige, dieren.

Grappig is dat ze daarin wel het verschil zien tussen onze eigen roedel en onze logeetjes. En daar op een gepaste wijze op reageren.

De ene Beardie is daarbij dan ook de andere niet...

Zo heb je aan de ene kant onze 19 maanden teefje Sogno die altijd heel  respectvol de konijntjes zal benaderen om voorzichtig met ze neus tegen neus te snuffelen en waar bijvoorbeeld Reese dan ook rustig in de bench erbij gaat liggen.

Aan de andere kant heb je dan uitersten, zoals in eerste instantie, logeetje Hazel, die als gehypnotiseerd de konijntjes gade gaat zitten slaan en die bij beweging een sprintje erachter aan trekt. En die het rustig een uurtje in trance kan volhouden om ze te "hoeden"

En er tussen in zitten honden zoals Sirius en logeetje Midas die na de eerste kennismaking en wat uitprobeersels zoiets hebben van : okee, je woont dus ook hier. Prima, loop gerust rond,maar zullen we afspreken "this is my space, that's yours".

Of enthousiastelingen zoals Nienke en logeetje Woes die niks kwaads in de zin hebben maar die je in hun enthousiasme om met hun nieuwe vriendjes te spelen ietskes moet afremmen om de konijntjes in hun kleinere gedaante te beschermen.

Vandaag mocht Hazel, voor het eerst sinds ze bij ons logeert echt "los"bij de konijntjes. De eerste paar keer vond ik het vanwege haar obsessief hoeden verstandiger even een hekwerkje als barriëre op te zetten.

Nu is het zo dat Reese, het mannetje, Hazel wel erg interessant vind, Ik grap al dat dat komt omdat ze allebei rond hun ogen een soortgelijk kapsel hebben. Teddy Dwergkonijntjes hebben namelijk ook een langharige vacht, net als Bearded Collies.

Dus heeft Reese dan ook meteen toenadering gezocht. Dacht ik dat Hazel wel naar hem zou rennen maar ze stond stokstijf stil om het te laten gebeuren.

De eerste keer dat hij wegrende racete ze hem echter meteen achterna om hem tegen te houden, maar daar wist hij zelf een oplossing voor. 

Hij rende namelijk om een stoel heen ( waar zij niet achter langs kon) terug, rechtstreeks onder haar poten door en gaf haar, vanaf de andere kant van waar hij kwam, al grommend een mep op haar snuit met zijn kleine pootjes.

Nou als er iemand verbouwereerd kon kijken dan was het Hazel wel op dat moment!

Het gekke is dat het ook nog werkte ook, want erna ging ze netjes zitten om de konijntjes rondom haar heen lopend in de gaten te houden.
Dat ze het live kennismaken spannend vond bleek ook. 

Toen de konijntjes weer in hun huis zaten kwam ze namelijk de stress even eraf laten knuffelen. Voor ze weer richting het konijnenhuis toog om daar naar ze te zitten kijken.

Maar voor ze weer naar huis gaat zijn onze konijntjes vast helemaal ingeburgerd in haar "vriendschapsDNA"

Een hond en een konijn...eigenlijk toch jager en prooi.
Nog steeds voor een aantal hondenrassen m.n. in de jachthondengroep.

Is het dat ik mijn honden, omdat ik het zelf nooit zal eten, geen konijn voorschotel in vleesvorm?

Of is het toch het rasinstinct van de Bearded Collie, dat van hoeder, die hen anno 2016 in staat stelt om nu het werken met schapen niet meer op de voorgrond staat, met welk dier ook te socialiseren en zich in te zetten voor hun welzijn?

Teddy dwergkonijntjes en Bearded Collie, dat gaat prima samen!

Het gaat supergoed met onze Teddy Dwergkonijntjes Reese en Shaw.
Het is alweer twee maanden geleden dat we ze van Mandy's Konijnenopvang-Knuffeltuin mee naar huis namen en ik zou niet meer zonder ze kunnen.

Reese, het mannetje wordt met de dag ondernemender en vraagt tegenwoordig s'morgens door bij het deurtje onder aan de kooi te gaan staan of hij mag rondwandelen.
Dat er ook Bearded Collies rondlopen, zelfs logeetjes die hij nog niet kent, no problem!
Dan ga je gewoon kennismaken...
Het konijnenmeisje Shaw blijft echter nog steeds een beetje verlegen.
Ze blijft het liefste dicht in de buurt van haar maatje en snelt bij "onraad" ( zoals een vrouwtje dat rondloopt met slippers aan) gauw weer hun huis in.

Dus is Reese degene die nieuwe paden gaat verkennen, nieuwe geuren opsnuift, de nieuwe Rabbit Agility tunnel inspecteert en voor het eerst uitprobeert en die de hondenmanden inklimt en zich niks aantrekt van een grote Bearded Collie die zijn pad kruist als hij rondhuppelt. Ik ben aan het wachten op het moment dat hij net als ons vroegere Dwerg hangoor konijn Kruimeltje de Beardjes gaat uitdagen tot een spelletje " catch me if you can"gebruikmakend van alle voor konijnen handige schuilplekjes onder stoelen, radiatoren e.d.

Het gekochte hekje wordt namelijk allang niet meer gebruikt om een deel van de kamer af te zetten dus wordt hun  terrein steeds groter. Al moet natuurlijk wel nog even de deur naar buiten uit veiligheid dichtblijven.
Dat wordt natuurlijk gemakkelijker nu we richting herfst gaan en de deur niet meer van s'morgens vroeg tot s'avonds laat open staat.

Hun vacht,die in de konijnenopvang getrimd en geschoren moest vanwege de vele klitten, vooral op de rug, begint nu weer prachtig lang te groeien.
Maar dat betekent wel dat het goed geplukt en gekamd moet worden, elke week opnieuw!!
Gelukkig is de kam techniek niet zoveel verschillend van het kam werk bij een Bearded Collie.
Alleen kun je natuurlijk niet zo eventjes de kin omhoog houden als bij een hond, om daar de klitten weg te halen.En kun je erna je kleren verwisselen van alle kleine witte fluffy haartjes die zich op je broek en shirt bevinden. Ik kan ze namelijk (nog) zittend op de vloer.
Shaw vind het kammen nog steeds niet veel aan. Ze probeert  vaak met bokkensprongen, springt vanuit zithouding gewoon een halve meter hoog hoor,  weg te komen. Of als ze de kans ziet zet ze wel even haar tanden in je vinger, au au.
Maar gelukkig is ze altijd snel klaar.
Reese laat het al helemaal relaxed over zich heen komen, zelfs al is hij degene met de meeste klitten op soms onmogelijke plaatsen. Hij heeft zelfs al zijn nageltjes door me laten knippen.
Tjee..., En dat is wel ff wat anders zo'n minipootje vasthouden ervoor, zeker tegenover een forse reuenpoot als die van onze Sirius.
Natuurlijk bij de teddy dwergjes ook even knuffelen en een lekkertje als beloning...

Maar het leukste moment van de dag is s'avonds;
Alle Beardies krijgen dan traditioneel een Frolicjes als welterusten koekje.
En dan staan Reese en Shaw al klaar,
wedijverend met elkaar wie het eerste mag aanpakken als het deurtje open gaat..
zij krijgen namelijk hun "Konijnenfrolicje" ( een klein blokje gedroogd brood). En terwijl zij ervan smikkelen wordt het ritueel vervolgt, Sirius op de stoel naast de kooi, Sogno in de mand daarnaast, Keshia in de open bench, ons logeetje in de mand bij de keuken bar, onze Dobby op de tv bank en ons slimmerikje Nienke is al naar boven toe!
Dat zij even moet wachten op haar frolicje tot alles afgesloten is en lichten zijn gedimd, dat vind ze niet erg, als ze maar bij de baasjes op de kamer mag slapen...

KVV, hoezo?

In juni 2013 schreef ik hier een blogcolumn over hondenvoeding;
http://levenmetbeardedcollies.blogspot.nl/2013/06/hond-gewicht-gezondheid-en-voeding.html

Gek genoeg werd ik er van de week aan herinnerd door iemand die dit blog had gelezen en me belde om wat advies.
Juist op het moment dat ik zelf al een tijdje liep te hannesen met de juiste oplossing voor onze jongste Bearded Collie reu, die in mijn ogen veel te mager is
en daardoor ook slechter door zijn vachtwissel ( van pup naar volwassenheid) lijkt te komen.

Met net een jaar- anderhalf jaar  oud werd hij 3 x achtereen geconfronteerd met loopse meiden in huis.
Ze leken wel te hebben afgesproken dat ze het na elkaar en niet tegelijkertijd moesten worden.
En net als de rust is wedergekeerd, besloot ook nog een logeetje haar vrouwelijkheid aan te wenden.
Kan gebeuren. Maar ons manneke kon het net even niet gebruiken.

Maar ernaast was er ook  nog de kwestie van zijn slechte stoelgang. Brok = regelmatig diarree, Brok afgewisseld met KVV= regelmatig diarree. En dat terwijl de andere vier ongeacht brok of combi nergens problemen mee hadden...
Dus besloten we om hem over te zetten op KVV.
Wel een complete  versie want zoals ik ook in mijn andere blog schreef, ik zie mezelf niet met kippenekjes vlees en botten zelf BARF samenstellen.

Inmiddels zijn we al een paar weken met alleen met KVV aan de gang.

Onze drie beardie dames lieten echter eensgezind weten dat ze het niet eens waren met het feit dat zij met brokken ( en maar een lepel vlees) werden opgescheept.
En we vonden zelf dat onze elfjarige beardie man steeds meer slechts een seniorenportie brokken naar binnen werkte wat nooit voldoende kon zijn.
Dus dan maar allemaal aan de KVV!
Nou Je kunt ze geen groter plezier doen!
 Ze eten met smaak, likken de bakken na, drinken minder en alle drollen kunnen bij wijze van spreken samen in 1 kakzakje.

Tja alleen dan is het niet zo handig dat je in Midden-Limburg woont want behalve de standaard supermarkt/dierenwinkel KVV soorten ( Rodi, Renske,Prins, Duck, Smuldier) is hier weinig op het eerste gezicht te krijgen.
Of je moet online via de merken zelf op zoek gaan naar verdeel/verkooppunten of online bestellen. Waarbij het laatste niet zo praktisch is vanwege de grote hoeveelheid diepvriesruimte die je nodig hebt en het meteen opgescheept zitten met 10 rollen/pakken van dezelfde vlees(mix)soort, en het eerste niet omdat het natuurlijk een stuk duurder is (gemiddeld +20% p/ hoeveelheid ) en je dan zelf de halve provincie af moet rijden voor verschillende merken.
Maar nu vinden ze ook het ene smaakje niet zo lekker als het andere, En is het ene merk qua samenstelling, benodigde hoeveelheid ( en ook qua ontlasting) het andere niet.
Dus zijn we nu een beetje aan het uitproberen wat het beste in de smaak ligt en dan niet alleen bij de Beardies zelf maar ook met verwerken ervan (ontdooien,uit de verpakking halen, portioneren) en, gewoon eerlijk, ook de kosten voor het baasje.

Na advies van een paar bevriende KVV gebruikers over merken en dagporties ( dank jullie wel voor alle info!), hebben we besloten uit te gaan van onze Beardies zelf.
Zo vinden ze Rodi en Prins niks ( en wij ook niet als we ze weer mogen douchen... ),  vinden ze Tammenga wel lekker maar soms te grof gemalen, waarbij vooral onze oudste dame dan met lange tanden staat te herkauwen.
En Smuldier pens of vlees compleet is al op voor het de bodem van de bak bereikt heeft ( Misschien is het vanwege de toegevoegde calcium niet het gezondste maar de ontlasting is t netste).
Om maar een paar van de soorten te noemen. Maar we gaan nog een merk uitproberen dat ons is aangeraden....

Alhoewel er geregeld gezegd wordt dat je de hond rustig elke dag op dezelfde vleessoort complete KVV kunt zetten, blijf ik erbij dat we zelf ook niet elke dag hetzelfde zouden willen eten.
Dus ons kennende, zal er straks een maandmenu samengesteld gaan worden bestaande uit  een basis KVV en een paar merken/smaken ernaast voor deze variatie.
Niks tegen de Brok, maar voorlopig gaat er hier KVV gegeven worden.

Ze zeggen wel eens dat jezelf je beste raadgever bent... alleen had ik er een telefoontje van een vreemde voor nodig om nog eens mijn vroegere blogcolumn te herlezen en mijn eigen raad op te volgen.
Wie weet helpt het lezen ervan ook jou als hondenbaasje.....

Pootje?

Even grabbelen in de pot voor een handje vol Frolicjes... en vanuit alle hoeken komen ze aan.
Dobby en Keshia van hun stek op de trap, Sirius van achter de blauwe bank, Sogno uit haar hoekje in de badkamer, Nienke vanachter de bruine bank in de tv-hoek, en zelfs logeetjes Lara en Bono weten me direct te vinden.
Je ziet aan de kuifjes op hun hoofd dat ze hun oren gespitst hebben..wat zal het commando worden?

En op "Zit" sta ik midden in de kamer met vier zwarte, in allerlei greyfactoren, een donkerbruine, een lichtbruine en een blauwe beardie.
Allemaal keurig zittend met kwispelstaartjes in een cirkel binnen mijn zichtsveld om me heen.

Sommige hebben hun blik vast gericht op mijn gezicht. Andere proberen binnen de blackbox methode te achterhalen wat het is dat ze moeten doen voor een lekkertje.
En dat kan van alles zijn; high five, staan, af, kom voet...

Maar zou ik nu"pootje"vragen in het algemeen. Dan is de rest van het stel al zo dicht mogelijk bij me aan het zwaaien met het zijne of hare, wanneer ik bij de eerste een pootje aanneem en een lekkertje geef.Strevend om de volgende te zijn in de rij.
Dus zeg ik een naam vooraf en benader alleen diegene. Je ziet ze gewoon denken..oh..en ik dan? Maar ook de "smile"op hun gezichtjes van triomf als zij de volgende zijn die genoemd wordt. En dat is steeds wisselend.

Pootje laten geven vind ik zo leuk. De stoere binken die hun stevige knuisten in mijn hand leggen, bijna smijten. De blauwe dame die het altijd zo subtiel doet door haar poot naar voren toe in je hand te schuiven, de grote oude bruine bear die zijn poot extra lang in jouw hand laat liggen en je er bij blijft aankijken ( want wie weet krijg je dan wel twee koekjes), logeetje Lara, die haar votje naar voren schuift om zo netjes mogelijk haar pootje aan te bieden en dan de jongste en de oudste dame in het gezelschap...

Als ze in het donker bij me zouden zitten en ik niet zou kunnen zien wie de donkerbruine Keshia en wie de zwarte Sogno is..dan zouden ze me met pootje geven ook echt voor de gek kunnen houden.
Dezelfde elegante manier van geven, echt meisjesachtig, het zelfde gevormde slanke "handje"in de palm van mijn hand. En allebei met prachtige bruine ogen die je vragend aankijken om vervolgens superbeschaafd het frolicje op te smikkelen.

Ik heb er in elk geval graag nog een extra frolicje voor over om het ritueel nog eens te herhalen en nog een keertje van die kleine intense momentjes te genieten.
En de beardies..die vinden dat helemaal niet erg hoor!

Auto-Immuun, weer eens iets over na te denken...

16 oktober 2015, vandaag is het de 9e verjaardag van mijn mooie zwarte mannetje Nelson, Seagull Stardust. Of althans dat zou het zijn geweest, als ik hem niet 28 december 2013 door de ziekte Cushing had moeten laten gaan. Net 7 jaar en 2 maanden oud.

Nooit zal ik vergeten hoe hij tot t laatst bij mij wilde blijven,probeerde bij me te kruipen om te troosten. Maar ook de shock van wat deze verborgen ziekte in korte tijd te weeg had gebracht aan zijn lijf, toen hij zijn levende Beardie- masker had afgeworpen.

Had ik nog wat voor hem kunnen doen, had de fokker maar geen informatie achter gehouden, had ik zelf meer moeten vragen, wat als ik het eerder... Dat zijn van die vragen die door je heen zoemen. Ook al weet je nu dat zelfs wanneer je het eerder had geweten en medicatie nog mogelijk zou zijn geweest dat de levensduur niet verlengd had kunnen worden en alleen kwaliteit van leven door die medicatie nog iets wordt verbeterd. Ik denk dat ik hem niet beter had kunnen begeleiden dan ik gedaan heb.

Zijn plotselinge dood door deze auto-immuun ziekte, die recessief wordt overgebracht op meerdere deeltjes van een gen, zorgde ervoor dat mijn beeld van mijn meest ideale Bearded Collies op slag veranderde.

Natuurlijk was ik kwaad op Nelson's fokker, niet omdat mijn hond ziek was geworden, maar wel omdat bewust ( voor hen nadelige) informatie was weggehouden, die had kunnen leiden tot eerder besef of verzoening met een zieke hond. Maar vooral ook vanwege de laconieke houding nadat ik vertelde dat hij ziek was..(ze hebben me zelfs nooit gecondoleerd).

Naarmate ik meer research deed en feiten vond, bleek ook ik erin getuind te zijn en dat ouderlijn, bekendheid fokker, aangesloten bij een vereniging in dit geval geen garantie was dat ik een gezonde huisvriend had gekocht. Simpelweg omdat kwantiteit boven kwaliteit van pups ging. Dat er niks mis kon zijn met een hond die ofwel schoonheidskampioen was of een afstammeling er van. Maar er bleek ook dat die schoonheid in het verleden was verkregen door geregelde inteelt, bij de mens gewoonweg bekend als incest.
NB; Iets dat ook bij de mens in vorige eeuwen vrij normaal was binnen diverse kleine dorpen in ons land ( met ziekten zoals taaislijmziekte, bepaalde kankersoorten en auto-immuunziekten als gevolg).

Is er in de Beardie wereld al wat veranderd sindsdien? Ja en Nee. Er zijn fokkers (o.m. door ouderdom of verandering van ras) gestopt met het fokken van hun lijn. En anderen (bij) gekomen die zich meer terdege proberen te verdiepen in het ras, helaas hier vaak in tegen gewerkt door de geslotenheid van het verleden.
Door een aantal maatregelen van de Raad van Beheer mogen bepaalde fok combinaties niet meer gedaan worden, waardoor het moeilijker wordt om vast te houden aan nauwe lijnteelt. Er komen steeds meer regels om de gezondheid van rashonden te garanderen of in elk geval te verbeteren en broodfokkers worden aangepakt.
Maar ja pups van een kampioen verkopen nu eenmaal beter,dus worden nog steeds vaak dezelfde dekreuen ingezet in verschillende lijnen, niet of juist bewust rekeninghoudend met het feit dat daarmee lijnen in de toekomst toch weer nauwer verbonden worden. Vaak zijn het zelfs ook nog jonge reuen die qua karakter nog maar net volwassen zijn en waarvan helemaal nog niet bekend is hoe gezond ze zijn.
En het klinkt natuurlijk leuk als je een buitenlandse dekreu hebt gebruikt..want wat je van ver haalt is beter...?
Leuk dat deze reu nu John, Sean of Jean heet en er op de stamboom allemaal andere ( groot) ouders staan, maar in hoeverre wordt er gekeken of deze mooie kerel geen familie is van de (groot)ouder van de teef, die toevallig Jan heet, waardoor je dus eigenlijk weer direct aan inteelt doet...Want inteelt ontstaat niet alleen door incest maar ook door teveel verwantschap.

Helaas is het zo dat uiterlijk meer zegt dan gezondheid. En wat betreft die auto-immuunziekten zit je dan helemaal goed!!
Want omdat ze recessief overerven zie je er niks van!!!

Totdat een nakomeling ( of de ouderhond zelf) allerlei ( vaak vage) symptomen krijgt, spontaan of als reactie op trauma ( een bevalling, een tekenbeet,een kennelhoestje of een ongeluk).
De fokker in kwestie zou het dan natuurlijk mooi staan als hij nu informatie naar buiten bracht, naar de andere pupkopers, naar de rasvereniging, naar andere/jongere fokkers die betrokken zijn bij de lijn van de ouderhond. En nog beter, wanneer hij ook de ouderhond in kwestie uit de fok haalt.Mijn petje af voor de fokkers en ras liefhebbers die dat wel durven! En voor de pupkoper die niet alleen valt voor dat mooie beertje, maar ook voor de rashond erachter.

Ben ik een expert dat ik dit allemaal durf te zeggen? Nee, ik ben een pleiter. Een pleiter voor het op een gezonde manier in standhouden van mijn favouriete hondenras.
Omdat ik, en niet alleen bij de Bearded Collie, steeds vaker honden op jonge leeftijd zie die al tijden kampen met allerlei vage klachten of juist al duidelijke symptomen van auto-immuunziekten of andere aandoeningen die door genen zijn overgebracht. Soms moeilijk vast te stellen zonder consequenties of omdat het testmoment net niet het juiste tijdstip was.
Waarvan de baasjes, vaak ook gezinnen, moeten opboksen tegen de macht van een kleine groep, de fokkers van hun hond, die zich beroepen op meestal door hen zelf vastgestelde fokvoorwaarden of "toeval". En opboksen moeten tegen de onmacht om hun geliefde huisdier "beter" te krijgen, danwel zijn/ haar leven dragelijker te maken tot ze noodgedwongen toch afscheid moeten nemen.

Mijn lieve Nelson krijg ik er niet mee terug. De herinneringen aan hem leven voort in mijn hart en met mijn andere Bearded Collies. Het verdriet slijt, omdat ik weet dat hij nu rust heeft na zijn lijden.Het onbegrip blijft!

En als ik elk jaar op Nelson's verjaardag jullie aandacht, als fokker, eigenaar,keurmeester,hondenliefhebber en mens, even mag krijgen om hier over na te denken dan is Nelson, Seagull Stardust, en met hem alle andere Beardies met eenzelfde genetische sluipmoordenaar, niet voor niets ( te jong) gestorven!!

Help, een puppy! ( vanuit Dobby's point of view)

Zo ongelooflijk vreemd dat een wildvreemd logeetje eerder geaccepteerd wordt om samen mee te leven in je eigen roedel. Maar dat het toch wel als een hele impact ervaren wordt als er een kleine uk van hetzelfde ras binnenkomt, die blijkbaar nooit meer weggaat.
Wordt het kleine zwarte meiske eerst nog super enthousiast begroet en besnuffeld bij aankomst. Een paar uur later wordt het minder leuk als die kleine uk er nog altijd is als je terugkomt van je wandeling met de baas of als deze net de aandacht lijkt in te pikken voor iets stoms als een plasje doen of zich eenzaam voelen, terwijl jij net eigenlijk die aandacht van baas of vrouwtje wilde.
Wat moet je nu met zo'n jong ding?

Dan is het voor jou toch wel tijd geworden om te laten zien dat je het er helemaal niet mee eens bent. Wie zegt dat honden niet kunnen zitten mokken, die heeft nog nooit deze beardie gezien!

Om de aandacht naar je toe te trekken kun je overdreven en vaak diep gaan zuchten. Mopperend steeds een plaatsje opzoeken waar je zo ver mogelijk van dat gespuis weg bent. Je kunt negeren dat er iets kleins rond loopt en er gewoon "overheen"lopen alsof het niet bestaat. Gaan staan blaffen bij de achterdeur om buiten te willen terwijl je net binnen bent gekomen. Of als extra impact simpel ook binnen een plasje te doen. En er naast gaan staan kijkend naar vrouwtje met een blik"zo, dan had je maar..."

Maar wat doe je als al die tactieken geen gewenst effect lijken te hebben en de baas niet te overtuigen is dat ding weg te halen.Als vrouwtje gewoon net doet of je ook een ongelukje binnen deed en het zonder iets te zeggen opruimt.

Wat als je liefste blauwe vriendinnetje heeft besloten zich over het zwarte kleintje te ontfermen en soms geen tijd heeft om met jou een potje touw te trekken, omdat ze even het ukje naar buiten begeleidt of er bij blijft om te zorgen dat het genoeg eet. En je bruine vriendin en zelfs het 13 jarig logeetje vinden het helemaal niet erg dat ze er is.

Tja maar, ieder lid van deze roedel weet toch dat jouw etensbak verboden gebied is tot je genoeg gegeten hebt, dat je pas daarna mag komen kijken of er nog restjes zijn. En dat de oudste het eerste drinken mag. Dat als je ergens ligt te slapen, je dan niet gestoord mag worden met vervelend gesnuffel en al helemaal niet wilt dat ze bij je in de buurt komt liggen. Zelfs het logeetje weet hoe het hier werkt!
Het ergste van die kleine etterbak is dat ze zich niets lijkt aan te trekken van je gegrom, hoe gemeen je dat ook doet. Ze staat je gewoon uit te dagen! Dat ze zelfs het lef heeft om terug te keffen als je blaft dat ze op moet rotten. okee, als je het gemeen genoeg doet dan peert ze em wel...maar toch. Hoe durft ze?

Maar vrouwtje knuffelt nog steeds met haar oude Mopper-Dob, zoals ze je noemt.Ze zegt ook steeds dat die kleine echt niet weg gaat, dat ze nu hier woont bij jou en de andere twee meiden. Ze straft je niet voor je gemopper maar ziet het ook als dat zwartje je echt zit te treiteren, dan haalt ze haar van je weg. Vrouwtje liet je zelfs al alleen met dat batje in de tuin. Alsof ze weet dat je gemopper en gegrom maar gewoon protest is en je dat kleintje echt niks zal doen...

Okee toegegeven! Het was best interessant dat ze net als jij een kort blafje doet als ze naar buiten wilt. Als je erover nadenkt waren de andere meiden ooit ook zo vervelend tot ze de regels kenden en nu zijn het je beste vriendinnen.Jouw meisjes...een bruine, een blauwe en nu ook nog een zwarte?

Met dat zachte lijfje tegen je aan slapen op het kussen naast de bank was trouwens best knusjes.
Eigenlijk is het ook best leuk dat ze het lef heeft je steeds te plagen. Wacht maar als ze ouder en sterker is, kun je met haar ook touwtrekken, ravotten in de tuin en rennen langs de dijk.mmm, misschien is zo'n puppy nog niet zo verkeerd.

Zeg nou zelf..hoe stoer is het om als bijna 10 jarige bearded collie reu met maar liefst 3 meiden om je heen door het dorp te paraderen!!!