En dan is het zover...
Ons blauwe Beardiemeisje heeft besloten onze bruine dame te volgen in de loopsheid
en dus gaat er na vele jaren dromen, pedigrees uitpluizen en heel veel leerzame kynologische en beardie/hondse momenten de hoop gloeien dat we misschien nu wel een nestje, het eerste nestje bij At the Beardie-Inn, zou kunnen gaan krijgen.
En dan van onze lieve blauwe dame en onze eigen zwarte beardieman.
Nee, zeker niet in gedachten, toen Baas zijn hart volgde en hij naast ons jongste meisje bij ons kwam wonen. Maar nu wel een bewuste keuze op basis van erfelijkheid, bouw en vooral gezondheid en hun karakter.
Toevallig, noem dat zo'n voorgevoel, bij het jaarlijks consult, haar extra laten nachecken of een zwangerschap mogelijk zou kunnen zijn. En ze was "goedgekeurd".
Nu was het een kwestie van het juiste moment afwachten....
In een periode waarin onze bruine Cougar Girl onze zwarte reu ook nog zat op te hitsen niet gemakkelijk. Maar gelukkig luwde die storm voordat de volgende storm oplaaide.
Eigenlijk volgde onze blauwe Beardiedame haar "balboekje" maar goed toch werden er een aantal progesteron testen gedaan, die dit mooi onderstreepten.
Tel daarbij dan ook nog eens de reactie van de zwarte beardieman.
En het dek moment was geboren.
Spannend, heel spannend, en zeker blij met de gekregen begeleiding, zodat het voor beide partijen een fijne ervaring werd.
En dan is het afwachten geblazen...de rest van de loopsheid sluimerde snel weg, en tja..zie je al wat aan haar?
Moeilijk als je je ook geen illusies wilt aanpraten want dan is de teleurstelling natuurlijk groter als straks bij de echo blijkt dat het niet gelukt is. En het blijven levende wezens, bij mensen is het ook niet altijd de eerste keer raak. En zelfs als je wat ziet dan kan het ook schijndracht zijn...
Maar wat als ze ineens een stuk rustiger/ volwassener is, veel meer wil knuffelen, de tepels blijven, de vulva is nog steeds wat dikker, steelse blikken werpt, ze graag haar buikje wil laten zien, de oudste beardie dame, na jaren gewoonte, haar plaats bij vrouwtjes schoot afstaat aan die blauwe dame.
Wat moet je dan denken?
En dan is het zover...we zitten op de 28e dag ...de echo zal gaan plaatsvinden.
We gaan op tijd rijden want de zenuwen willen niet langer wachten...
Na nog even laten plassen lopen we de Dierenkliniek binnen en zijn bijna direct aan de beurt.
De assistente haalt nog een paar haartjes weg die toch nog wat in de weg zitten en brengt de gel aan op haar blote buikje dan komt de dierenarts erbij.
Op de monitor verschijnen de eerste beelden als hij met het apparaatje over haar buik gaat.
Een gevoel van teleurstelling schiet door me heen...
Want hij heeft meteen de linker baarmoeder hoorn in beeld en die is....Leeg!
Hij zoekt verder... maar ook de andere kant is leeg, De dierenarts bekijkt de buik extra grondig.
De droom is voorbij!
We hoeven niet langer af te wachten. Nienke is nu niet in verwachting.
Geen puppies dit jaar bij At the Beardie-Inn!
vrijdag 31 maart 2017
maandag 13 maart 2017
Een verhaaltje uit de oude doos; peuter en beardie ( M & MJ anno 1998)
Dikke vrienden zijn ze.
Maar dat was wel eens anders, toen MJ net geboren was.
Misty, onze vijf jarige Beardie vond er niets aan, zo´n kindje dat alleen maar huilde en sliep en het vrouwtje zo in beslag nam dat ze niet steeds met hem kon kroelen, als hij daar zin in had. Na een paar maanden ging ¨dat ding¨ ook nog kruipen en daar moest hij dan wel even achteraan om te proberen erop te gaan fietsen. Met als gevolg een gestrafte hond en een huilende peuter.
Maar anno 1998, dan moet je ze nu samen bezig zien. Onze dochter is dan bijna drie jaar en haar grote partner in crime is Missy, zoals zij hem noemt. Samen kunnen ze uren met een tennisbal door de tuin rennen. Dan wel wordt er een bal gegooid en opgehaald. Dan wel wordt de bal in de poppenbuggy geladen en loopt MJ de tuin rond met Misty in haar kielzog. En lol dat ze dan samen hebben. Zij lacht en giechelt als ze de hond zijn bal stiekem van hem weghoudt en hij blaft en springt om haar heen.
´s morgens wordt hij het eerste begroet als ze beneden komt, met zo´n knijphandje in zijn vacht van de nek en een aai over zijn bol. Er wordt gekeken of hij nog ogen heeft en zijn neus wordt aangeraakt met de standaard peuterwoordjes isse neusje hè!. Onze andere, nu 7 jaar oude Beardie wordt volkomen genegeerd, tot ze klaar is met Misty en er wordt gezegd; en Chico dan? Dan rent ze naar hem en herhaalt zo´n beetje het zelfde ritueel.
Soms zijn ze al naar buiten ( iets dat we ze per ongeluk aangewend hebben na de geboorte van onze dochter, omdat het toch zomer was), maar dan moeten de schoenen gauw aan, want anders rent ze op sokkenvoeten naar de schuur waar Misty zijn favouriete stekje heeft onder de bolderkar. Als we samen gaan wandelen roept ze hem keurig als hij moet komen, en waarschuwt hem als er een auto komt, het laatste eindje naar huis loopt ze trots met hem aan de lijn, tegen voorbijgangers en buren te roepen dat ze Missy heeft. Prachtig vind ik dat, zo´n uk en zo´n grote hond ernaast.
Wat ik zo leuk vind is dat al die verhalen over kleine kinderen en honden, dat het problemen kan opleveren samen, bij ons gelukkig niet waar zijn.Natuurlijk moeten ze aan elkaar wennen. En.. Natuurlijk zijn er momenten dat je in moet grijpen. Bijvoorbeeld als je peuter op de hond, die slaapt, gaat zitten. Trekken aan de haren mag niet en oogjes mag je alleen naar kijken want aanraken doet bij jezelf toch ook zeer.
Het leukste moment is als ze onze Beardies een koekje gaat geven. Toen ze nog niet zo duidelijk praatte, leverde het wel eens spraakverwarring op als ze om een koekje kwam vragen en ze bedoelde dat niet voor zichzelf maar voor de honden. Ze moeten van haar gaan zitten, en doen dat ook netjes en vervolgens geeft ze of het koekje in de bek en houdt het stiekem even te lang vast al giechelend of ze gooit het koekje tussen hun voorpoten, om er ook een te gaan geven aan ons konijn.
En alhoewel ze van ons eerst Chico moet geven, koekje, etensbak, enz. flikt ze het toch altijd om Misty voor te trekken. Moet ze Chico de eerste bak geven dat gaat ze op haar billen naast Misty zitten en voert hem geduldig brokje voor brokje.
In het begin, toen Misty vaker jaloers reageerde heb ik er echt wel af en toe een hard hoofd in gehad. Maar het was gewoon een kwestie van wennen. MJ en haar Misty
nawoord; Tot Misty met 13,5 jaar stierf in 2006 bleven die twee dikke mik. Misty had er een soort zesde zintuig voor om aan te voelen als MJ zich niet happy of goed voelde, (nog voor wij wisten van o.a. haar PDD-NOS) en bleef dan dicht in haar buurt "waken". Frappant detail is dat na Misty's dood, Dobby, spontaan die taak van zijn oudoom overnam en dat tot op heden doet....
Maar dat was wel eens anders, toen MJ net geboren was.
Misty, onze vijf jarige Beardie vond er niets aan, zo´n kindje dat alleen maar huilde en sliep en het vrouwtje zo in beslag nam dat ze niet steeds met hem kon kroelen, als hij daar zin in had. Na een paar maanden ging ¨dat ding¨ ook nog kruipen en daar moest hij dan wel even achteraan om te proberen erop te gaan fietsen. Met als gevolg een gestrafte hond en een huilende peuter.
Maar anno 1998, dan moet je ze nu samen bezig zien. Onze dochter is dan bijna drie jaar en haar grote partner in crime is Missy, zoals zij hem noemt. Samen kunnen ze uren met een tennisbal door de tuin rennen. Dan wel wordt er een bal gegooid en opgehaald. Dan wel wordt de bal in de poppenbuggy geladen en loopt MJ de tuin rond met Misty in haar kielzog. En lol dat ze dan samen hebben. Zij lacht en giechelt als ze de hond zijn bal stiekem van hem weghoudt en hij blaft en springt om haar heen.
´s morgens wordt hij het eerste begroet als ze beneden komt, met zo´n knijphandje in zijn vacht van de nek en een aai over zijn bol. Er wordt gekeken of hij nog ogen heeft en zijn neus wordt aangeraakt met de standaard peuterwoordjes isse neusje hè!. Onze andere, nu 7 jaar oude Beardie wordt volkomen genegeerd, tot ze klaar is met Misty en er wordt gezegd; en Chico dan? Dan rent ze naar hem en herhaalt zo´n beetje het zelfde ritueel.
Soms zijn ze al naar buiten ( iets dat we ze per ongeluk aangewend hebben na de geboorte van onze dochter, omdat het toch zomer was), maar dan moeten de schoenen gauw aan, want anders rent ze op sokkenvoeten naar de schuur waar Misty zijn favouriete stekje heeft onder de bolderkar. Als we samen gaan wandelen roept ze hem keurig als hij moet komen, en waarschuwt hem als er een auto komt, het laatste eindje naar huis loopt ze trots met hem aan de lijn, tegen voorbijgangers en buren te roepen dat ze Missy heeft. Prachtig vind ik dat, zo´n uk en zo´n grote hond ernaast.
Wat ik zo leuk vind is dat al die verhalen over kleine kinderen en honden, dat het problemen kan opleveren samen, bij ons gelukkig niet waar zijn.Natuurlijk moeten ze aan elkaar wennen. En.. Natuurlijk zijn er momenten dat je in moet grijpen. Bijvoorbeeld als je peuter op de hond, die slaapt, gaat zitten. Trekken aan de haren mag niet en oogjes mag je alleen naar kijken want aanraken doet bij jezelf toch ook zeer.
Het leukste moment is als ze onze Beardies een koekje gaat geven. Toen ze nog niet zo duidelijk praatte, leverde het wel eens spraakverwarring op als ze om een koekje kwam vragen en ze bedoelde dat niet voor zichzelf maar voor de honden. Ze moeten van haar gaan zitten, en doen dat ook netjes en vervolgens geeft ze of het koekje in de bek en houdt het stiekem even te lang vast al giechelend of ze gooit het koekje tussen hun voorpoten, om er ook een te gaan geven aan ons konijn.
En alhoewel ze van ons eerst Chico moet geven, koekje, etensbak, enz. flikt ze het toch altijd om Misty voor te trekken. Moet ze Chico de eerste bak geven dat gaat ze op haar billen naast Misty zitten en voert hem geduldig brokje voor brokje.
In het begin, toen Misty vaker jaloers reageerde heb ik er echt wel af en toe een hard hoofd in gehad. Maar het was gewoon een kwestie van wennen. MJ en haar Misty
nawoord; Tot Misty met 13,5 jaar stierf in 2006 bleven die twee dikke mik. Misty had er een soort zesde zintuig voor om aan te voelen als MJ zich niet happy of goed voelde, (nog voor wij wisten van o.a. haar PDD-NOS) en bleef dan dicht in haar buurt "waken". Frappant detail is dat na Misty's dood, Dobby, spontaan die taak van zijn oudoom overnam en dat tot op heden doet....
maandag 5 september 2016
Een "maag" testje met een hondenbrok
Maandag vandaag en dan gebeuren er wel eens dingen die eigenlijk niet moeten.
Zoals een hondenbrokje dat in een glas met wat limonade terechtkomt in plaats in de honden voerbak.
Tja en dat had tot gevolg dat ik eens een testje ging doen..
En wel met zo'n zelfde brokje en met brokjes die ik nog had van voor de start met KVV.
Men neme een Farmfood Fresh persbrokje ( dankzij ons logeetje), een Profine lam persbrokje ( uit een testzakje), een Proplan Zalm rijst brok en een Aldi Regular brok,
En dan vul je 4 glazen met een beetje water en een scheutje azijn ( tenslotte is de maag zuur) en stop je daar in elk een brokje in. Natuurlijk kun je niet de echte maag nabootsen van een hond met dit huis,tuin en keukentestje maar het is wel leuk om te zien hoe de verschillende brokjes reageren.
Met al verrassende resultaten vrijwel direct ( 1 min) na het toevoegen;
Na 5 minuten was het verschil alweer groter geworden. De Profine persbrok en de Aldi brok gingen nu ongeveer gelijktijdig op en verloren kleine beetjes van hun brok aan het azijnwater.Omdat de maag van een hond, door zijn beweging natuurlijk ook niet stil ligt, is het glas af en toe geschud.
Als ik na een half uurtje met een vork in het water prik is de Farmfood brok compleet uiteen gevallen en verspreid door het hele water. De Proplan brok is net een sponsje geworden, en de andere twee laten hun buitenzijde los in poeder en het nog niet opgeloste stuk is ook wat sponzig te noemen.
Helaas kan ik dat niet laten zien met een foto.
De Proplan Zalm-rijst hebben mijn honden jaren gegeten.
Ik vind het shockerend dat het zo'n effect heeft in mijn eenvoudige testje.
Dat het voer dus op het maagsap zou kunnen blijven drijven, kan dus, zeker met een stel enthousiast ravottende Beardies, gewoonweg heel simpel een maagkanteling teweeg brengen, die bij niet snel ingrijpen de dood ten gevolg kan hebben.
Als je kijkt naar de hele goedkope brok van de Aldi of de Profine Persbrok , die qua prijsklasse r.o dat van Proplan ligt dan is het testresultaat vrijwel gelijk.
Maar ze hebben in elk geval nog een voordeel dat ze gaan ontbinden door zuur en schommelingen en naar beneden zakken.
De beste uit mijn testje kwam dus Farmfood Persbrok.
Dat zo snel ontbindt tot poedervorm dat het net zo gemakkelijk als KVV/ vers vlees qua voedingsstoffen kan worden opgenomen in de darmen en dus een kortere verteringstijd heeft. Dat het zich meteen verspreid in het vocht is ook gunstig want zo blijft een maag overal even licht./zwaar, hoe je het bekijkt.
Iedereen mag van mij zelf beslissen welk voer hij geeft, daar is dit testje niet voor bedoeld, het hadden ook 4 andere merken kunnen zijn.
en ik spreek dan ook geen voorkeur uit voor een brokken merk.
Dit testje is als toeval ontstaan,
maar ik dacht dat het wel leuk zou zijn om het eens met jullie te delen.
En je kunt natuurlijk altijd zelf thuis eens testen wat het brokje dat jij je hond geeft doet...
( en ik hoor het testresultaat graag van je)
Zoals een hondenbrokje dat in een glas met wat limonade terechtkomt in plaats in de honden voerbak.
Tja en dat had tot gevolg dat ik eens een testje ging doen..
En wel met zo'n zelfde brokje en met brokjes die ik nog had van voor de start met KVV.
Men neme een Farmfood Fresh persbrokje ( dankzij ons logeetje), een Profine lam persbrokje ( uit een testzakje), een Proplan Zalm rijst brok en een Aldi Regular brok,
En dan vul je 4 glazen met een beetje water en een scheutje azijn ( tenslotte is de maag zuur) en stop je daar in elk een brokje in. Natuurlijk kun je niet de echte maag nabootsen van een hond met dit huis,tuin en keukentestje maar het is wel leuk om te zien hoe de verschillende brokjes reageren.
Met al verrassende resultaten vrijwel direct ( 1 min) na het toevoegen;
Het Farmfood brokje begon al meteen uiteen te vallen, zelfs nog voor ik een keertje schudde met het glas. In tegenstelling daartoe bleef het Proplan brokje stoïcijns op zijn plekje drijven.
 |
En dan weer een paar minuten verder. De Farmfood persbrok blijft zichzelf verpulveren en drijft als poeder door het water. Bij de Aldi brok en de Profine persbrok zie je dat ze wel op dezelfde manier "verteren"maar dat het bij de Aldibrok verspreid door het azijnwater en bij de Profine naar de bodem zakt. De Proplan brok blijft, eigenlijk shockerend, op eenzelfde plek in het glas drijven en er is geen enkel teken van ontbinden van de brok.
Het laatst genoteerde testmoment was na ongeveer 20 minuten. Een hond, die zijn buikje vol heeft gegeten gaat nu zo ongeveer wel weer eens spelen, rondsjouwen, drinken, buiten de tuin in voor een plasje....In elk geval bewegen.
De verschillen tussen de Profine en de Aldibrok blijven miniem. Ze ontbinden veel langzamer dan de Farmfood brok, maar ze verteren wel in de maag. En ze zakken een beetje naar de bodem van het glas. Met die opmerking dat de Profine brok een persbrok zou zijn, die volgens de verkoper, gerust gemengd gegeven mocht worden met KVV en de Aldibrok een gewone brok.
Bij de Proplan zalm-rijst brok is zelfs na 20 minuten nog geen spoortje van ontbinding ontstaan en de brok blijft drijven. Dat heel duidelijk wordt als ik een foto neem van de zijkant van de glazen; foto 1; Proplan naast Farmfood foto 2; Aldi naast Profine
Helaas kan ik dat niet laten zien met een foto.
De Proplan Zalm-rijst hebben mijn honden jaren gegeten.
Ik vind het shockerend dat het zo'n effect heeft in mijn eenvoudige testje.
Dat het voer dus op het maagsap zou kunnen blijven drijven, kan dus, zeker met een stel enthousiast ravottende Beardies, gewoonweg heel simpel een maagkanteling teweeg brengen, die bij niet snel ingrijpen de dood ten gevolg kan hebben.
Als je kijkt naar de hele goedkope brok van de Aldi of de Profine Persbrok , die qua prijsklasse r.o dat van Proplan ligt dan is het testresultaat vrijwel gelijk.
Maar ze hebben in elk geval nog een voordeel dat ze gaan ontbinden door zuur en schommelingen en naar beneden zakken.
De beste uit mijn testje kwam dus Farmfood Persbrok.
Dat zo snel ontbindt tot poedervorm dat het net zo gemakkelijk als KVV/ vers vlees qua voedingsstoffen kan worden opgenomen in de darmen en dus een kortere verteringstijd heeft. Dat het zich meteen verspreid in het vocht is ook gunstig want zo blijft een maag overal even licht./zwaar, hoe je het bekijkt.
Iedereen mag van mij zelf beslissen welk voer hij geeft, daar is dit testje niet voor bedoeld, het hadden ook 4 andere merken kunnen zijn.
en ik spreek dan ook geen voorkeur uit voor een brokken merk.
Dit testje is als toeval ontstaan,
maar ik dacht dat het wel leuk zou zijn om het eens met jullie te delen.
En je kunt natuurlijk altijd zelf thuis eens testen wat het brokje dat jij je hond geeft doet...
( en ik hoor het testresultaat graag van je)
dinsdag 30 augustus 2016
Konijnenhoeder
Onze Teddy Dwerg konijntjes Reese en Shaw kijken er al helemaal niet meer van op als er een Bearded Collie snuit opeens opdoemt voor een raampje van hun huis.
Ook lopen ze regelmatig onverstoorbaar rond tussen al die, voor hen toch reusachtige, dieren.
Grappig is dat ze daarin wel het verschil zien tussen onze eigen roedel en onze logeetjes. En daar op een gepaste wijze op reageren.
De ene Beardie is daarbij dan ook de andere niet...
Zo heb je aan de ene kant onze 19 maanden teefje Sogno die altijd heel respectvol de konijntjes zal benaderen om voorzichtig met ze neus tegen neus te snuffelen en waar bijvoorbeeld Reese dan ook rustig in de bench erbij gaat liggen.
Aan de andere kant heb je dan uitersten, zoals in eerste instantie, logeetje Hazel, die als gehypnotiseerd de konijntjes gade gaat zitten slaan en die bij beweging een sprintje erachter aan trekt. En die het rustig een uurtje in trance kan volhouden om ze te "hoeden"
En er tussen in zitten honden zoals Sirius en logeetje Midas die na de eerste kennismaking en wat uitprobeersels zoiets hebben van : okee, je woont dus ook hier. Prima, loop gerust rond,maar zullen we afspreken "this is my space, that's yours".
Of enthousiastelingen zoals Nienke en logeetje Woes die niks kwaads in de zin hebben maar die je in hun enthousiasme om met hun nieuwe vriendjes te spelen ietskes moet afremmen om de konijntjes in hun kleinere gedaante te beschermen.
Vandaag mocht Hazel, voor het eerst sinds ze bij ons logeert echt "los"bij de konijntjes. De eerste paar keer vond ik het vanwege haar obsessief hoeden verstandiger even een hekwerkje als barriëre op te zetten.
Nu is het zo dat Reese, het mannetje, Hazel wel erg interessant vind, Ik grap al dat dat komt omdat ze allebei rond hun ogen een soortgelijk kapsel hebben. Teddy Dwergkonijntjes hebben namelijk ook een langharige vacht, net als Bearded Collies.
Dus heeft Reese dan ook meteen toenadering gezocht. Dacht ik dat Hazel wel naar hem zou rennen maar ze stond stokstijf stil om het te laten gebeuren.
De eerste keer dat hij wegrende racete ze hem echter meteen achterna om hem tegen te houden, maar daar wist hij zelf een oplossing voor.
Hij rende namelijk om een stoel heen ( waar zij niet achter langs kon) terug, rechtstreeks onder haar poten door en gaf haar, vanaf de andere kant van waar hij kwam, al grommend een mep op haar snuit met zijn kleine pootjes.
Nou als er iemand verbouwereerd kon kijken dan was het Hazel wel op dat moment!
Het gekke is dat het ook nog werkte ook, want erna ging ze netjes zitten om de konijntjes rondom haar heen lopend in de gaten te houden.
Dat ze het live kennismaken spannend vond bleek ook.
Dat ze het live kennismaken spannend vond bleek ook.
Toen de konijntjes weer in hun huis zaten kwam ze namelijk de stress even eraf laten knuffelen. Voor ze weer richting het konijnenhuis toog om daar naar ze te zitten kijken.
Maar voor ze weer naar huis gaat zijn onze konijntjes vast helemaal ingeburgerd in haar "vriendschapsDNA"
Een hond en een konijn...eigenlijk toch jager en prooi.
Nog steeds voor een aantal hondenrassen m.n. in de jachthondengroep.
Is het dat ik mijn honden, omdat ik het zelf nooit zal eten, geen konijn voorschotel in vleesvorm?
Nog steeds voor een aantal hondenrassen m.n. in de jachthondengroep.
Is het dat ik mijn honden, omdat ik het zelf nooit zal eten, geen konijn voorschotel in vleesvorm?
Of is het toch het rasinstinct van de Bearded Collie, dat van hoeder, die hen anno 2016 in staat stelt om nu het werken met schapen niet meer op de voorgrond staat, met welk dier ook te socialiseren en zich in te zetten voor hun welzijn?
donderdag 18 augustus 2016
Teddy dwergkonijntjes en Bearded Collie, dat gaat prima samen!
Het gaat supergoed met onze Teddy Dwergkonijntjes Reese en Shaw.
Het is alweer twee maanden geleden dat we ze van Mandy's Konijnenopvang-Knuffeltuin mee naar huis namen en ik zou niet meer zonder ze kunnen.
Reese, het mannetje wordt met de dag ondernemender en vraagt tegenwoordig s'morgens door bij het deurtje onder aan de kooi te gaan staan of hij mag rondwandelen.
Dat er ook Bearded Collies rondlopen, zelfs logeetjes die hij nog niet kent, no problem!
Dan ga je gewoon kennismaken...
Het konijnenmeisje Shaw blijft echter nog steeds een beetje verlegen.
Ze blijft het liefste dicht in de buurt van haar maatje en snelt bij "onraad" ( zoals een vrouwtje dat rondloopt met slippers aan) gauw weer hun huis in.
Dus is Reese degene die nieuwe paden gaat verkennen, nieuwe geuren opsnuift, de nieuwe Rabbit Agility tunnel inspecteert en voor het eerst uitprobeert en die de hondenmanden inklimt en zich niks aantrekt van een grote Bearded Collie die zijn pad kruist als hij rondhuppelt. Ik ben aan het wachten op het moment dat hij net als ons vroegere Dwerg hangoor konijn Kruimeltje de Beardjes gaat uitdagen tot een spelletje " catch me if you can"gebruikmakend van alle voor konijnen handige schuilplekjes onder stoelen, radiatoren e.d.
Het gekochte hekje wordt namelijk allang niet meer gebruikt om een deel van de kamer af te zetten dus wordt hun terrein steeds groter. Al moet natuurlijk wel nog even de deur naar buiten uit veiligheid dichtblijven.
Dat wordt natuurlijk gemakkelijker nu we richting herfst gaan en de deur niet meer van s'morgens vroeg tot s'avonds laat open staat.
Hun vacht,die in de konijnenopvang getrimd en geschoren moest vanwege de vele klitten, vooral op de rug, begint nu weer prachtig lang te groeien.
Maar dat betekent wel dat het goed geplukt en gekamd moet worden, elke week opnieuw!!
Gelukkig is de kam techniek niet zoveel verschillend van het kam werk bij een Bearded Collie.
Alleen kun je natuurlijk niet zo eventjes de kin omhoog houden als bij een hond, om daar de klitten weg te halen.En kun je erna je kleren verwisselen van alle kleine witte fluffy haartjes die zich op je broek en shirt bevinden. Ik kan ze namelijk (nog) zittend op de vloer.
Shaw vind het kammen nog steeds niet veel aan. Ze probeert vaak met bokkensprongen, springt vanuit zithouding gewoon een halve meter hoog hoor, weg te komen. Of als ze de kans ziet zet ze wel even haar tanden in je vinger, au au.
Maar gelukkig is ze altijd snel klaar.
Reese laat het al helemaal relaxed over zich heen komen, zelfs al is hij degene met de meeste klitten op soms onmogelijke plaatsen. Hij heeft zelfs al zijn nageltjes door me laten knippen.
Tjee..., En dat is wel ff wat anders zo'n minipootje vasthouden ervoor, zeker tegenover een forse reuenpoot als die van onze Sirius.
Natuurlijk bij de teddy dwergjes ook even knuffelen en een lekkertje als beloning...
Maar het leukste moment van de dag is s'avonds;
Alle Beardies krijgen dan traditioneel een Frolicjes als welterusten koekje.
En dan staan Reese en Shaw al klaar,
wedijverend met elkaar wie het eerste mag aanpakken als het deurtje open gaat..
zij krijgen namelijk hun "Konijnenfrolicje" ( een klein blokje gedroogd brood). En terwijl zij ervan smikkelen wordt het ritueel vervolgt, Sirius op de stoel naast de kooi, Sogno in de mand daarnaast, Keshia in de open bench, ons logeetje in de mand bij de keuken bar, onze Dobby op de tv bank en ons slimmerikje Nienke is al naar boven toe!
Dat zij even moet wachten op haar frolicje tot alles afgesloten is en lichten zijn gedimd, dat vind ze niet erg, als ze maar bij de baasjes op de kamer mag slapen...
Het is alweer twee maanden geleden dat we ze van Mandy's Konijnenopvang-Knuffeltuin mee naar huis namen en ik zou niet meer zonder ze kunnen.
Reese, het mannetje wordt met de dag ondernemender en vraagt tegenwoordig s'morgens door bij het deurtje onder aan de kooi te gaan staan of hij mag rondwandelen.
Dat er ook Bearded Collies rondlopen, zelfs logeetjes die hij nog niet kent, no problem!
Dan ga je gewoon kennismaken...
Het konijnenmeisje Shaw blijft echter nog steeds een beetje verlegen.
Ze blijft het liefste dicht in de buurt van haar maatje en snelt bij "onraad" ( zoals een vrouwtje dat rondloopt met slippers aan) gauw weer hun huis in.
Dus is Reese degene die nieuwe paden gaat verkennen, nieuwe geuren opsnuift, de nieuwe Rabbit Agility tunnel inspecteert en voor het eerst uitprobeert en die de hondenmanden inklimt en zich niks aantrekt van een grote Bearded Collie die zijn pad kruist als hij rondhuppelt. Ik ben aan het wachten op het moment dat hij net als ons vroegere Dwerg hangoor konijn Kruimeltje de Beardjes gaat uitdagen tot een spelletje " catch me if you can"gebruikmakend van alle voor konijnen handige schuilplekjes onder stoelen, radiatoren e.d.
Het gekochte hekje wordt namelijk allang niet meer gebruikt om een deel van de kamer af te zetten dus wordt hun terrein steeds groter. Al moet natuurlijk wel nog even de deur naar buiten uit veiligheid dichtblijven.
Dat wordt natuurlijk gemakkelijker nu we richting herfst gaan en de deur niet meer van s'morgens vroeg tot s'avonds laat open staat.
Hun vacht,die in de konijnenopvang getrimd en geschoren moest vanwege de vele klitten, vooral op de rug, begint nu weer prachtig lang te groeien.
Maar dat betekent wel dat het goed geplukt en gekamd moet worden, elke week opnieuw!!
Gelukkig is de kam techniek niet zoveel verschillend van het kam werk bij een Bearded Collie.
Alleen kun je natuurlijk niet zo eventjes de kin omhoog houden als bij een hond, om daar de klitten weg te halen.En kun je erna je kleren verwisselen van alle kleine witte fluffy haartjes die zich op je broek en shirt bevinden. Ik kan ze namelijk (nog) zittend op de vloer.
Shaw vind het kammen nog steeds niet veel aan. Ze probeert vaak met bokkensprongen, springt vanuit zithouding gewoon een halve meter hoog hoor, weg te komen. Of als ze de kans ziet zet ze wel even haar tanden in je vinger, au au.
Maar gelukkig is ze altijd snel klaar.
Reese laat het al helemaal relaxed over zich heen komen, zelfs al is hij degene met de meeste klitten op soms onmogelijke plaatsen. Hij heeft zelfs al zijn nageltjes door me laten knippen.
Tjee..., En dat is wel ff wat anders zo'n minipootje vasthouden ervoor, zeker tegenover een forse reuenpoot als die van onze Sirius.
Natuurlijk bij de teddy dwergjes ook even knuffelen en een lekkertje als beloning...
Maar het leukste moment van de dag is s'avonds;
Alle Beardies krijgen dan traditioneel een Frolicjes als welterusten koekje.
En dan staan Reese en Shaw al klaar,
wedijverend met elkaar wie het eerste mag aanpakken als het deurtje open gaat..
zij krijgen namelijk hun "Konijnenfrolicje" ( een klein blokje gedroogd brood). En terwijl zij ervan smikkelen wordt het ritueel vervolgt, Sirius op de stoel naast de kooi, Sogno in de mand daarnaast, Keshia in de open bench, ons logeetje in de mand bij de keuken bar, onze Dobby op de tv bank en ons slimmerikje Nienke is al naar boven toe!
Dat zij even moet wachten op haar frolicje tot alles afgesloten is en lichten zijn gedimd, dat vind ze niet erg, als ze maar bij de baasjes op de kamer mag slapen...
woensdag 10 augustus 2016
KVV, hoezo?
In juni 2013 schreef ik hier een blogcolumn over hondenvoeding;
http://levenmetbeardedcollies.blogspot.nl/2013/06/hond-gewicht-gezondheid-en-voeding.html
Gek genoeg werd ik er van de week aan herinnerd door iemand die dit blog had gelezen en me belde om wat advies.
Juist op het moment dat ik zelf al een tijdje liep te hannesen met de juiste oplossing voor onze jongste Bearded Collie reu, die in mijn ogen veel te mager is
en daardoor ook slechter door zijn vachtwissel ( van pup naar volwassenheid) lijkt te komen.
Met net een jaar- anderhalf jaar oud werd hij 3 x achtereen geconfronteerd met loopse meiden in huis.
Ze leken wel te hebben afgesproken dat ze het na elkaar en niet tegelijkertijd moesten worden.
En net als de rust is wedergekeerd, besloot ook nog een logeetje haar vrouwelijkheid aan te wenden.
Kan gebeuren. Maar ons manneke kon het net even niet gebruiken.
Maar ernaast was er ook nog de kwestie van zijn slechte stoelgang. Brok = regelmatig diarree, Brok afgewisseld met KVV= regelmatig diarree. En dat terwijl de andere vier ongeacht brok of combi nergens problemen mee hadden...
Dus besloten we om hem over te zetten op KVV.
Wel een complete versie want zoals ik ook in mijn andere blog schreef, ik zie mezelf niet met kippenekjes vlees en botten zelf BARF samenstellen.
Inmiddels zijn we al een paar weken met alleen met KVV aan de gang.
Onze drie beardie dames lieten echter eensgezind weten dat ze het niet eens waren met het feit dat zij met brokken ( en maar een lepel vlees) werden opgescheept.
En we vonden zelf dat onze elfjarige beardie man steeds meer slechts een seniorenportie brokken naar binnen werkte wat nooit voldoende kon zijn.
Dus dan maar allemaal aan de KVV!
Nou Je kunt ze geen groter plezier doen!
Ze eten met smaak, likken de bakken na, drinken minder en alle drollen kunnen bij wijze van spreken samen in 1 kakzakje.
Tja alleen dan is het niet zo handig dat je in Midden-Limburg woont want behalve de standaard supermarkt/dierenwinkel KVV soorten ( Rodi, Renske,Prins, Duck, Smuldier) is hier weinig op het eerste gezicht te krijgen.
Of je moet online via de merken zelf op zoek gaan naar verdeel/verkooppunten of online bestellen. Waarbij het laatste niet zo praktisch is vanwege de grote hoeveelheid diepvriesruimte die je nodig hebt en het meteen opgescheept zitten met 10 rollen/pakken van dezelfde vlees(mix)soort, en het eerste niet omdat het natuurlijk een stuk duurder is (gemiddeld +20% p/ hoeveelheid ) en je dan zelf de halve provincie af moet rijden voor verschillende merken.
Maar nu vinden ze ook het ene smaakje niet zo lekker als het andere, En is het ene merk qua samenstelling, benodigde hoeveelheid ( en ook qua ontlasting) het andere niet.
Dus zijn we nu een beetje aan het uitproberen wat het beste in de smaak ligt en dan niet alleen bij de Beardies zelf maar ook met verwerken ervan (ontdooien,uit de verpakking halen, portioneren) en, gewoon eerlijk, ook de kosten voor het baasje.
Na advies van een paar bevriende KVV gebruikers over merken en dagporties ( dank jullie wel voor alle info!), hebben we besloten uit te gaan van onze Beardies zelf.
Zo vinden ze Rodi en Prins niks ( en wij ook niet als we ze weer mogen douchen... ), vinden ze Tammenga wel lekker maar soms te grof gemalen, waarbij vooral onze oudste dame dan met lange tanden staat te herkauwen.
En Smuldier pens of vlees compleet is al op voor het de bodem van de bak bereikt heeft ( Misschien is het vanwege de toegevoegde calcium niet het gezondste maar de ontlasting is t netste).
Om maar een paar van de soorten te noemen. Maar we gaan nog een merk uitproberen dat ons is aangeraden....
Alhoewel er geregeld gezegd wordt dat je de hond rustig elke dag op dezelfde vleessoort complete KVV kunt zetten, blijf ik erbij dat we zelf ook niet elke dag hetzelfde zouden willen eten.
Dus ons kennende, zal er straks een maandmenu samengesteld gaan worden bestaande uit een basis KVV en een paar merken/smaken ernaast voor deze variatie.
Niks tegen de Brok, maar voorlopig gaat er hier KVV gegeven worden.
Ze zeggen wel eens dat jezelf je beste raadgever bent... alleen had ik er een telefoontje van een vreemde voor nodig om nog eens mijn vroegere blogcolumn te herlezen en mijn eigen raad op te volgen.
Wie weet helpt het lezen ervan ook jou als hondenbaasje.....
http://levenmetbeardedcollies.blogspot.nl/2013/06/hond-gewicht-gezondheid-en-voeding.html
Gek genoeg werd ik er van de week aan herinnerd door iemand die dit blog had gelezen en me belde om wat advies.
Juist op het moment dat ik zelf al een tijdje liep te hannesen met de juiste oplossing voor onze jongste Bearded Collie reu, die in mijn ogen veel te mager is
en daardoor ook slechter door zijn vachtwissel ( van pup naar volwassenheid) lijkt te komen.
Met net een jaar- anderhalf jaar oud werd hij 3 x achtereen geconfronteerd met loopse meiden in huis.
Ze leken wel te hebben afgesproken dat ze het na elkaar en niet tegelijkertijd moesten worden.
En net als de rust is wedergekeerd, besloot ook nog een logeetje haar vrouwelijkheid aan te wenden.
Kan gebeuren. Maar ons manneke kon het net even niet gebruiken.
Maar ernaast was er ook nog de kwestie van zijn slechte stoelgang. Brok = regelmatig diarree, Brok afgewisseld met KVV= regelmatig diarree. En dat terwijl de andere vier ongeacht brok of combi nergens problemen mee hadden...
Dus besloten we om hem over te zetten op KVV.
Wel een complete versie want zoals ik ook in mijn andere blog schreef, ik zie mezelf niet met kippenekjes vlees en botten zelf BARF samenstellen.
Inmiddels zijn we al een paar weken met alleen met KVV aan de gang.
Onze drie beardie dames lieten echter eensgezind weten dat ze het niet eens waren met het feit dat zij met brokken ( en maar een lepel vlees) werden opgescheept.
En we vonden zelf dat onze elfjarige beardie man steeds meer slechts een seniorenportie brokken naar binnen werkte wat nooit voldoende kon zijn.
Dus dan maar allemaal aan de KVV!
Nou Je kunt ze geen groter plezier doen!
Ze eten met smaak, likken de bakken na, drinken minder en alle drollen kunnen bij wijze van spreken samen in 1 kakzakje.
Tja alleen dan is het niet zo handig dat je in Midden-Limburg woont want behalve de standaard supermarkt/dierenwinkel KVV soorten ( Rodi, Renske,Prins, Duck, Smuldier) is hier weinig op het eerste gezicht te krijgen.
Of je moet online via de merken zelf op zoek gaan naar verdeel/verkooppunten of online bestellen. Waarbij het laatste niet zo praktisch is vanwege de grote hoeveelheid diepvriesruimte die je nodig hebt en het meteen opgescheept zitten met 10 rollen/pakken van dezelfde vlees(mix)soort, en het eerste niet omdat het natuurlijk een stuk duurder is (gemiddeld +20% p/ hoeveelheid ) en je dan zelf de halve provincie af moet rijden voor verschillende merken.
Maar nu vinden ze ook het ene smaakje niet zo lekker als het andere, En is het ene merk qua samenstelling, benodigde hoeveelheid ( en ook qua ontlasting) het andere niet.
Dus zijn we nu een beetje aan het uitproberen wat het beste in de smaak ligt en dan niet alleen bij de Beardies zelf maar ook met verwerken ervan (ontdooien,uit de verpakking halen, portioneren) en, gewoon eerlijk, ook de kosten voor het baasje.
Na advies van een paar bevriende KVV gebruikers over merken en dagporties ( dank jullie wel voor alle info!), hebben we besloten uit te gaan van onze Beardies zelf.
Zo vinden ze Rodi en Prins niks ( en wij ook niet als we ze weer mogen douchen... ), vinden ze Tammenga wel lekker maar soms te grof gemalen, waarbij vooral onze oudste dame dan met lange tanden staat te herkauwen.
En Smuldier pens of vlees compleet is al op voor het de bodem van de bak bereikt heeft ( Misschien is het vanwege de toegevoegde calcium niet het gezondste maar de ontlasting is t netste).
Om maar een paar van de soorten te noemen. Maar we gaan nog een merk uitproberen dat ons is aangeraden....
Alhoewel er geregeld gezegd wordt dat je de hond rustig elke dag op dezelfde vleessoort complete KVV kunt zetten, blijf ik erbij dat we zelf ook niet elke dag hetzelfde zouden willen eten.
Dus ons kennende, zal er straks een maandmenu samengesteld gaan worden bestaande uit een basis KVV en een paar merken/smaken ernaast voor deze variatie.
Niks tegen de Brok, maar voorlopig gaat er hier KVV gegeven worden.
Ze zeggen wel eens dat jezelf je beste raadgever bent... alleen had ik er een telefoontje van een vreemde voor nodig om nog eens mijn vroegere blogcolumn te herlezen en mijn eigen raad op te volgen.
Wie weet helpt het lezen ervan ook jou als hondenbaasje.....
vrijdag 10 juni 2016
vrijdag 30 oktober 2015
Pootje?
Even grabbelen in de pot voor een handje vol Frolicjes... en vanuit alle hoeken komen ze aan.
Dobby en Keshia van hun stek op de trap, Sirius van achter de blauwe bank, Sogno uit haar hoekje in de badkamer, Nienke vanachter de bruine bank in de tv-hoek, en zelfs logeetjes Lara en Bono weten me direct te vinden.
Je ziet aan de kuifjes op hun hoofd dat ze hun oren gespitst hebben..wat zal het commando worden?
En op "Zit" sta ik midden in de kamer met vier zwarte, in allerlei greyfactoren, een donkerbruine, een lichtbruine en een blauwe beardie.
Allemaal keurig zittend met kwispelstaartjes in een cirkel binnen mijn zichtsveld om me heen.
Sommige hebben hun blik vast gericht op mijn gezicht. Andere proberen binnen de blackbox methode te achterhalen wat het is dat ze moeten doen voor een lekkertje.
En dat kan van alles zijn; high five, staan, af, kom voet...
Maar zou ik nu"pootje"vragen in het algemeen. Dan is de rest van het stel al zo dicht mogelijk bij me aan het zwaaien met het zijne of hare, wanneer ik bij de eerste een pootje aanneem en een lekkertje geef.Strevend om de volgende te zijn in de rij.
Dus zeg ik een naam vooraf en benader alleen diegene. Je ziet ze gewoon denken..oh..en ik dan? Maar ook de "smile"op hun gezichtjes van triomf als zij de volgende zijn die genoemd wordt. En dat is steeds wisselend.
Pootje laten geven vind ik zo leuk. De stoere binken die hun stevige knuisten in mijn hand leggen, bijna smijten. De blauwe dame die het altijd zo subtiel doet door haar poot naar voren toe in je hand te schuiven, de grote oude bruine bear die zijn poot extra lang in jouw hand laat liggen en je er bij blijft aankijken ( want wie weet krijg je dan wel twee koekjes), logeetje Lara, die haar votje naar voren schuift om zo netjes mogelijk haar pootje aan te bieden en dan de jongste en de oudste dame in het gezelschap...
Als ze in het donker bij me zouden zitten en ik niet zou kunnen zien wie de donkerbruine Keshia en wie de zwarte Sogno is..dan zouden ze me met pootje geven ook echt voor de gek kunnen houden.
Dezelfde elegante manier van geven, echt meisjesachtig, het zelfde gevormde slanke "handje"in de palm van mijn hand. En allebei met prachtige bruine ogen die je vragend aankijken om vervolgens superbeschaafd het frolicje op te smikkelen.
Ik heb er in elk geval graag nog een extra frolicje voor over om het ritueel nog eens te herhalen en nog een keertje van die kleine intense momentjes te genieten.
En de beardies..die vinden dat helemaal niet erg hoor!
Dobby en Keshia van hun stek op de trap, Sirius van achter de blauwe bank, Sogno uit haar hoekje in de badkamer, Nienke vanachter de bruine bank in de tv-hoek, en zelfs logeetjes Lara en Bono weten me direct te vinden.
Je ziet aan de kuifjes op hun hoofd dat ze hun oren gespitst hebben..wat zal het commando worden?
En op "Zit" sta ik midden in de kamer met vier zwarte, in allerlei greyfactoren, een donkerbruine, een lichtbruine en een blauwe beardie.
Allemaal keurig zittend met kwispelstaartjes in een cirkel binnen mijn zichtsveld om me heen.
Sommige hebben hun blik vast gericht op mijn gezicht. Andere proberen binnen de blackbox methode te achterhalen wat het is dat ze moeten doen voor een lekkertje.
En dat kan van alles zijn; high five, staan, af, kom voet...
Maar zou ik nu"pootje"vragen in het algemeen. Dan is de rest van het stel al zo dicht mogelijk bij me aan het zwaaien met het zijne of hare, wanneer ik bij de eerste een pootje aanneem en een lekkertje geef.Strevend om de volgende te zijn in de rij.
Dus zeg ik een naam vooraf en benader alleen diegene. Je ziet ze gewoon denken..oh..en ik dan? Maar ook de "smile"op hun gezichtjes van triomf als zij de volgende zijn die genoemd wordt. En dat is steeds wisselend.
Pootje laten geven vind ik zo leuk. De stoere binken die hun stevige knuisten in mijn hand leggen, bijna smijten. De blauwe dame die het altijd zo subtiel doet door haar poot naar voren toe in je hand te schuiven, de grote oude bruine bear die zijn poot extra lang in jouw hand laat liggen en je er bij blijft aankijken ( want wie weet krijg je dan wel twee koekjes), logeetje Lara, die haar votje naar voren schuift om zo netjes mogelijk haar pootje aan te bieden en dan de jongste en de oudste dame in het gezelschap...
Als ze in het donker bij me zouden zitten en ik niet zou kunnen zien wie de donkerbruine Keshia en wie de zwarte Sogno is..dan zouden ze me met pootje geven ook echt voor de gek kunnen houden.
Dezelfde elegante manier van geven, echt meisjesachtig, het zelfde gevormde slanke "handje"in de palm van mijn hand. En allebei met prachtige bruine ogen die je vragend aankijken om vervolgens superbeschaafd het frolicje op te smikkelen.
Ik heb er in elk geval graag nog een extra frolicje voor over om het ritueel nog eens te herhalen en nog een keertje van die kleine intense momentjes te genieten.
En de beardies..die vinden dat helemaal niet erg hoor!
Abonneren op:
Posts (Atom)